Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: SKO uchyliło w całości decyzję Burmistrza U. D. z dnia [...] czerwca 2009 r., [...] ustalającej warunki zabudowy i sposób zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej przebudowę istniejącego budynku magazynowego, usytuowanego na działce nr 1867/3 na halę produkcji okien i drzwi oraz przebudowę pomieszczenia piwnicy wraz ze zmianą sposobu jej użytkowania na kotłownię lokalną, budowę komina wolnostojącego z przyłączeniem do kotłowni na działce nr 1867/5 oraz zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku magazynowego usytuowanego na działce nr 1867/5 i 1874 na halę produkcji okien i drzwi dla "P.-P." Spółka z o.o. z/s w U. D.. Równocześnie SKO przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.
W podstawie prawnej decyzji SKO wskazało art. 138 § 2, art. 17 pkt 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98, z 2000 r., poz. 1071 ze zm./.
W uzasadnieniu decyzji SKO podniosło, że konieczność uchylenia decyzji pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia wynikała z wad prowadzonego postępowania przez Burmistrza U. D., zwłaszcza nie wyjaśnienia stanu sprawy. W ocenie SKO wyjaśnienie i skonkretyzowanie zakresu przedmiotowego inwestycji oraz obszaru, na którym ma być ona realizowana, a także jej charakteru wymaga prowadzenia postępowania w znacznej części i to musiało skutkować przekazaniem sprawy organowi pierwszej instancji.
Z rozstrzygnięciem SKO nie zgodziła się Spółka "P.-P." Spółka z o.o. z/s w U. D.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie strona skarżąca zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na przyjęciu, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie respektuje granic żądania zawartego we wniosku;
- - art. 61 ust. 1 wskazanej wcześniej ustawy w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, a także naruszenie tego przepisu przez zobowiązanie do wskazania czy w rozpoznawanej sprawie istnieje możliwość skorzystania z regulacji zawartej w art. 61 ust. 2 ustawy, skoro zabudowa jest położona w strefie mającej charakter przemysłowy;
- - art. 153 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 i 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm./ polegające na nakazaniu stosowania przepisów tej ustawy w sytuacji, gdy w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy poprzedzającej tę regulację;
- - oraz ewentualnie naruszenie § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm./ przez przyjęcie, że zamierzenie objęte decyzją powinno być kwalifikowane jako inwestycja mogąca potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko dla której wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko.
Z tych przyczyn strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji SKO w Krośnie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z argumentacją jak w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. zgodnie z którym sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Skarga jest niezasadna.
Sąd nie może podzielić argumentacji w niej zawartej. Ustalenie warunków zabudowy zgodnie z art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga jednoznacznego określenia zakresu przyszłej inwestycji, zwłaszcza jej zasięgu przestrzennego. Wiąże się to z precyzyjnym wskazaniem działek, na których ma być realizowana. Słusznie podnosi SKO, że pomiędzy wnioskiem strony skarżącej a rozstrzygnięciem decyzji istnieją rozbieżności, gdyż wniosek w części graficznej obejmuje działanie nie wskazane w treści decyzji. Podkreślić należy, że wniosek składa się z części pisemnej i graficznej. Podobnie decyzja w sprawie warunków zabudowy. Załącznik graficzny jest integralną częścią takiego orzeczenia, zatem między obu dokumentami musi być zgodność. Z akt sprawy nie wynika, w którym momencie skarżąca strona zmodyfikowała obszar inwestycji i czy to miało miejsce.
Zgodzić można się ze skarżącą, że rodzaj inwestycji i miejsce jej lokalizacji wyłącza konieczność stosowania art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak nie można zgodzić się z zarzutem braku naruszenia § 3 pkt 4b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko /Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm./. Strona skarżąca podkreśla, że w świetle art. 3 pkt 13 i art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199, poz. 1227/ inwestycja objęta skarżoną decyzją nie należy do tych, dla których niezbędna jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, a tym samym stanowisko SKO wskazujące na potrzebę przeprowadzenia takiego postępowania narusza przepisy prawa.
W ocenie Sądu pogląd ten jest niezasadny. Z treści wniosku i decyzji wynika, że projektowana inwestycja polegać ma na przebudowie budynku magazynowego na halę, produkcji okien i drzwi.
Określenie inwestycji w taki sposób wprowadza poważne wątpliwości co do charakteru prowadzonej produkcji, w tym czy nie jest to stolarnia albo w ogóle inwestycja, która wymagałaby obowiązkowego sporządzania raportu i prowadzenia stosownego postępowania z zakresu ochrony środowiska. Tych wątpliwości nie wyjaśniło postępowanie pierwszoinstancyjne, zatem trzeba przyjąć, że naruszało ono art. 7 i art. 77 oraz art. 80 k.p.a. W takich okolicznościach uchylenie przez SKO decyzji Burmistrza U. D. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie narusza przepisów prawa.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.