Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o drugi garaż, na działce nr 79/9, położonej w miejscowości S. przy ul. [...].
Wraz ze skargą na powyższą decyzję W. S. złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania, nie uzasadniając go w żaden sposób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powołanego wyżej przepisu wynika, że wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania może dotyczyć wyłącznie aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu. Brak cechy wykonalności zaskarżonego aktu czyni bezcelowym postępowanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie jego wykonania. Stąd też istotne znaczenie ma okoliczność czy zaskarżony akt posiada wyżej wymienioną cechę.
Wniosek skarżącego W. S. o wstrzymanie wykonania dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy wydaną w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie podlega wykonaniu, a to ze względu na jej przedmiot. Stwierdza ona autorytatywnie o zgodności zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania – (por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz – J.P.Tarno, LexisNexis, Warszawa 2006r., str. 187).
Na podstawie decyzji ustalającej dla B. W. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne, strona skarżąca nie jest obciążona obowiązkiem, ani nie uzyskuje uprawnienia podlegającego wykonaniu. Przedmiotowa decyzja pozbawiona jest cechy wykonalności, stąd też wobec braku przesłanek wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegać musi oddaleniu.
W świetle poczynionych wcześniej uwag, wskazać należy, że przedmiotowa decyzja nie wymaga wykonania, ani nie podlega wykonaniu. Nie rodzi bowiem po stronie podmiotu, do którego jest kierowana żadnego obowiązku, ani też uprawnienia.
Podkreślić wypada, że dopiero decyzja zezwalająca na realizację zamierzenia inwestycyjnego, w tym wypadku – pozwolenia na rozbudowę i użytkowanie obiektu, mogłaby ewentualnie podlegać wstrzymaniu przy pozytywnym uwzględnieniu wniosku.
Równocześnie Sąd nadmienia, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.