Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2004r. nr [...] Dowódca Brygady płk. dypl. M. R. po rozpoznaniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję dowódcy jednostki wojskowej nr [...] w Rz. z [...] listopada 2003r. nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłku osiedleniowego w związku z przesiedleniem się wraz z członkami rodziny na pobyt stały do miasta D. Organ I instancji odmawiając przyznania zasiłku osiedleniowego oparł swoje stanowisko na przepisach § 26 i § 33 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierzy za podróże i przeniesienia służbowe (Dz. U. nr 32, poz. 372), gdyż żołnierz został przeniesiony służbowo przed dniem 1 lipca 2000r. Zasiłek osiedleniowy nie mógł zostać przyznany, gdyż rozporządzenie ma zastosowanie do zdarzeń, które nastąpiły po 1 lipca 2000r..
W odwołaniu M. K. zakwestionował stanowisko organów obydwu instancji odnośnie odmowy przyznania zasiłku osiedleniowego w związku z przeniesieniem służbowym i przesiedleniem na pobyt stały, gdyż właśnie § 33 rozporządzenia stanowi podstawę do przyznania tego zasiłku.
Z dokumentów zgromadzonych w tej sprawie wynika, M. K. został przeniesiony 27 czerwca 2000r. z JW. [...] P. do JW. [...] Rz., a stanowisko służbowe objął dopiero 15 sierpnia 2000r. Decyzją nr [...] z [...].10.2003r. WAM K. otrzymał przydział osobnej kwatery stałej, a następnie 21 października 2003r. wraz z żoną i dwójką dzieci zameldował się na pobyt stały w przydzielonej kwaterze przy ul. R. 4/11 w D. Wcześniej wraz z żona i dziećmi był zameldowany na pobyt stały w miejscowości S. 63 koło P..
Organ wskazał na treść § 26 rozporządzenia, zgodnie z którym zasiłek osiedleniowy przysługuje żołnierzowi zawodowemu w związku z przeniesieniem służbowym oraz przesiedleniem się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej. Przyjął też, że przesiedlenie się jest wynikiem przeniesienia służbowego, z tym jednak, że przeniesienie służbowe musi nastąpić po 1 lipca 2000r., aby zastosować przepisy cyt. rozporządzenia. Skoro przesiedlenie się żołnierza nastąpiło na skutek przeniesienia służbowego, a nie wskutek otrzymania kwatery stałej, to brak jest możliwości przyznania przedmiotowego zasiłku na podstawie § 26 w związku z § 33. Zastosowanie § 31 może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy żołnierz przesiedlił się między innymi do pierwszej osobnej kwatery stałej, ale bez przeniesienia w rozumieniu przepisów § 1 pkt 5 rozporządzenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenie prawa do zasiłku osiedleniowego. W uzasadnieniu podał, że został przeniesiony służbowo 27 czerwca.2000r. z P. do Rz., a przydział osobnej kwatery stałej w D. nastąpił 21 października2003r., w której wraz z żona i dwójką dzieci zameldował się na pobyt stały. Przywołał treść § 26 rozporządzenia, jako podstawę prawną do przyznania zasiłku osiedleniowego. Przesiedlenie miało miejsce 21 października 2003r., czyli już po 1 lipca 2000r. Podniósł też, że z § 33 wynika, że przepisy rozporządzenia stosuje się do należności żołnierzy, którzy odbyli podróż służbową, zostali przeniesieni służbowo lub przesiedlili się po dniu 1 lipca 2000r.
W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej nr [...] wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 stawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja, którą odmówiono przyznania zasiłku osiedleniowego, w której wskazano jako powód odmowy przeniesienie służbowe, które miało odbyło się 27 czerwca 2000r., zatem nastąpiło przed 1 lipca 2000r.
Zgodnie bowiem z § 33 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 kwietnia 2001r. w sprawie należności żołnierza za podróże i przeniesienia (Dz. U. nr 32, poz. 372 zwane dalej rozporządzeniem) przepisy tego rozporządzenia mają zastosowanie do należności żołnierzy, którzy odbyli podróż służbową, zostali przeniesieni służbowo lub przesiedlili się po dniu 1 lipca 2000r.
Przepis § 33 rozporządzenia jest przepisem intertemporalnym, wprowadzającym granicę czasową dla zdarzeń, które podlegają unormowaniom zawartym w tym rozporządzeniu. Innymi słowy, jeżeli podróż służbowa, przeniesienie służbowe lub przesiedlenie nastąpiło po 1 lipca 2000r., to do należności przysługujących z tych tytułów należy stosować przepisy tego rozporządzenia. Również dla określenia tych zdarzeń należy stosować definicje zawarte w rozporządzeniu.
Ponadto w przepisie tym zostały wyodrębnione trzy stany faktyczne, zaistnienie których powoduje nabycie prawa do określonego rodzaju należności wymienionych w § 23 do § 31 rozporządzenia.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domaga się wypłaty zasiłku osiedleniowego w związku z przeniesieniem służbowym i przesiedleniem się do innej miejscowości wraz z całą rodziną do przydzielonej kwatery wojskowej, gdyż tak w odwołaniu został sprecyzowany przedmiot postępowania.
W myśl § 26 rozporządzenia, żołnierzowi zawodowemu, który w związku z przeniesieniem służbowym przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2 (ewentualnie pomniejszony o wypłatę ryczałtu z tyt. przeniesienia) zasiłek osiedleniowy. Z § 31 rozporządzenia wynika, że przepisy § 23 –30 stosuje się odpowiednio do żołnierza zawodowego, który przesiedlił się do innej miejscowości w związku ze zmianą stałego miejsca stacjonowania jednostki wojskowej lub wydzielonego pododdziału (pkt 1), z otrzymaniem decyzji o przydziale pierwszej osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego po powołaniu go do służby stałej (pkt 2).
W rozpoznawanej sprawie organy odmowę przyznania zasiłku osiedleniowego oceniły wyłącznie w aspekcie przeniesienia służbowego, które miało miejsce przed 1 lipca 2000r. Zatem ze względu na datę zaistnienia zdarzenia rozporządzenie wyłączało stosowanie przepisów do należności związanych z przeniesieniem.
W aktach sprawy znajduje się decyzja przydziału osobnej kwatery stałej Dyrektora Oddziału Terenowej Wojskowej Agencji mieszkaniowej w K. nr [...] z [...] października 2003r. w D. przy w lokalu nr 11 przy ul. R.
- 4. Tak więc przydział osobnej kwatery stałej nastąpił już po 1 lipca 2000r.
Stosownie do § 31 pkt 1 zasiłek osiedleniowy przysługuje w związku z otrzymaniem decyzji o przydziale pierwszej osobnej kwatery stałej lub innego samodzielnego lokalu mieszkalnego po powołaniu do służby stałej.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym nie wynika, czy przydzielony lokal mieszkalny jest pierwszą osobą kwaterą stałą przydzieloną po powołaniu do służby stałej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził tylko, że poprzednio skarżący był zameldowany wraz z żoną i dziećmi na pobyt stały w miejscowości S. 63 k/P. Ze stwierdzenia tego nie wynika jednak, czy zajmowany lokal spełniał już kryteria, o których mowa w zacytowanym przepisie.
W tej sytuacji Sąd doszedł do wniosku, że organy obydwu instancji prowadząc postępowanie nie wyjaśniły w sposób niebudzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy, czym naruszyły przepis art. 7 i art. 77 k.p.a.
Obowiązek dążenia do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli wynika z art. 7 k.p.a. W przepisie tym została zawarta zasada dążenia do prawdy obiektywnej. Natomiast z art. 77 § 1 k.p.a. wynika, ze organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Takie czynności, w aspekcie treści złożonego odwołania nie zostały przeprowadzone.
W ponownie prowadzonym postępowaniu rzeczą organu będzie wyjaśnienie, czy przydzielona 21 października 2003r. samodzielna kwatera stała w D. przy ul. R. nr 4 odpowiada warunkom określonym w § 30 pkt 2 rozporządzenia.
Stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na ocenę na treść zapadłego rozstrzygnięcia i dlatego też Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.