Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2008 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał Z. S. do sunięcia braków formalnych oraz fiskalnych wniesionej przez niego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2007 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, poprzez nadesłanie dwóch jej odpisów oraz uiszczenie wpisu w kwocie 500 złotych. Do wezwania dołączono pouczenie z informacją, iż niewykonanie zarządzenia w terminie 7 dni od jego otrzymania spowoduje odrzucenia skargi. Zarządzenie doręczono skarżącemu w dniu 19 lutego 2008 roku – data wpisana przez skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zarządzenia. W dniu 25 lutego – pieczęć datownika pocztowej jednostki nadawczej – skarżący wniósł do Sądu pismo, w którym oświadczył, iż cofa skargę. Braki skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi i umorzenie postępowania sądowego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie. Jeżeli jest ona dotknięta brakami uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu - np. gdy nie uiszczono wpisu, Sąd ograniczy się do odrzucenia skargi – postanowienie NSA z 10 czerwca 1987 roku, sygn. akt SA/Gd 537/87 (publikowane w OSP 1990, nr 4, poz. 207).
Odnosząc przedstawione stanowisko do okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż nie ma możliwości merytorycznego odniesienia się do wniosku o cofnięcie skargi. Skarga Z. S., jako nieopłacona i obarczona brakami formalnymi podlega odrzuceniu w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a.
Na podstawie art. 6 P.p.s.a. Sąd wyjaśnia, iż procesowe skutki odrzucenia skargi są identyczne z tymi, jakie powstają wskutek pozytywnego rozpatrzenia wniosku o cofnięcie skargi – w obu sytuacjach dochodzi do zakończenia postępowania sądowo-administracyjnego.
Mając całość powyższego Sąd w oparciu o art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.