Uzasadnienie
P. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na opisaną w sentencji decyzję SKO z dnia [...] maja 2017 r., Nr [...] wydaną w przedmiocie zatrzymania wyżej wymienionemu prawa jazdy kat. A, B, C. Poza zarzutami odnoszącymi się do ww. decyzji P. F. złożył wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Argumentując powyższy wniosek podał, że "zatrzymanie prawa jazdy, w sytuacji gdy została wydana prawomocna decyzja w przedmiocie odmowy zatrzymania ww. dokumentu, jak również zakwestionowania dokonanych przez policję ustaleń, spowoduje nieodwracalne oraz niemożliwe do usunięcia ograniczenie prawa korzystania ze zdobytych przez skarżącego uprawnień".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a."), stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Natomiast obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.
Z konstrukcji art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19.02.2009 r. sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23.01.2009 r., sygn. akt I OZ 8/09; z dnia 17.12.2008 r., sygn. akt II GZ 327/08, publ. https://cbois.nsa.gov.pl/). Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest jednakże wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Twierdzenia te powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, postanowienie NSA z dnia 11.12.2008 r. sygn. akt I FZ 393/08 oraz postanowienie NSA z 30.11.2004 r., GZ 120/04, niepubl.).
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami, że brak przyznania ochrony tymczasowej spowoduje nieodwracalne oraz niemożliwe do usunięcia ograniczenie prawa korzystania ze zdobytych przez niego uprawnień, nie wykazał na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Nadto nie wykazał, że jeśli decyzja zostanie wykonana przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego, wówczas może nastąpić konkretne wydarzenie, które będzie miało charakter nieodwracalny.
Na marginesie zaznaczenia wymaga, że podstawowym celem zatrzymania prawa jazdy jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji powinno być zatem uzasadnione wyjątkowymi okolicznościami. W przeciwnym wypadku podważałoby istotę i cel zatrzymania prawa jazdy. Takie szczególne okoliczności, zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą.
Stwierdzić zatem należy, że skarżący nie wykazał ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.