Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta [.] z dnia [.] września 2014 r. nr [.] ustalającą na wniosek JM warunki zabudowy dla inwestycji mającej polegać na budowie budynku handlowo-usługowo-biurowego z częścią mieszkalną oraz towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr ewid. 1192/4, 1193/4, 1352/3 i 1352/4 obr. [...] przy ul. [.] w D., skarżący MW i SW zawarli wniosek o wstrzymanie jej wykonania z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie uwzględnienie żądania podali, że decyzja ta umożliwi inwestorowi wystąpienie o udzielenie pozwolenia na budowę i rozpoczęcie realizacji inwestycji. Tymczasem określone w decyzji rozwiązania mają stwarzać zagrożenie powodziowe (realizacja obiektu z pobliżu potoku powodować będzie zalewanie sąsiednich terenów) i ekologiczne, a przez to doprowadzić do uszkodzenia domów i innych obiektów.
W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do ww. wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. W myśl jednak art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej określana skrótem "Ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Udzielenie ochrony tymczasowej może dotyczyć takich aktów, które podlegają wykonaniu, dobrowolnemu lub przymusowemu, i wymagają wykonania, które w ten sposób zazwyczaj prowadzą do zmiany pewnej sytuacji faktycznej i prawnej. Nie chodzi przy tym o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Wniosek skarżących powinien być ponadto należycie umotywowany, jakkolwiek Sąd powinien uwzględnić także materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy (zob. postanowienie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13). Rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi.
Przedmiotem skargi jest wydana w oparciu o przepisy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 199 z późn. zm.) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która nie stanowi sama w sobie podstawy do realizacji inwestycji budowlanej. Jej uzyskanie jest natomiast jednym z warunków ubiegania się o udzielenie pozwolenia na budowę, jako że w myśl art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) decyzję o warunkach zabudowy należy dołączyć do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Takie działanie inwestora można jednak poczytać wyłącznie jako zwykłą konsekwencję wykorzystania otrzymanej decyzji. Dopiero pozwolenie na budowę stwarza prawną możliwość realizacji inwestycji budowlanej. Decyzja o warunkach zabudowy nie zawiera natomiast w swej treści obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłyby wywołać skutki określone w art. 61 § 3 Ppsa, a wskazuje jedynie rodzaj możliwej do zrealizowania na danym terenie inwestycji - po uzyskaniu oczywiście pozwolenia na budowę. Nie rodzi ona także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 Upzp).
Podnoszone przez skarżących argumenty w znacznej mierze odnoszą się do fazy inwestycyjnej związanej z ubieganiem się o udzielenie pozwolenia na budowę i samej realizacji inwestycji, a nie postępowania planistycznego. Abstrahując więc od występującego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym sporu o atrybut wykonalności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (por. m.in. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2015 r. sygn. II SA/Kr 621/15 i postanowienie NSA z dnia 30 lipca 2014 r. sygn. II OZ 727/14) Sąd uznał, że skarżący nie uprawdopodobnili, aby wykorzystanie przez inwestora otrzymanej decyzji o warunkach zabudowy w sposób wskazany w skardze, tj. poprzez wystąpienie o udzielenie pozwolenia na budowę, mogło łączyć się z niebezpieczeństwem wywołania zdarzeń określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Okoliczności takich Sąd nie dostrzegł również po analizie akt sprawy. Z tego też powodu, na podstawie powołanego przepisu, odmówiono uwzględnienia wniosku.