Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r. Referendarz sądowy odmówił S. S., I. S., M. S. i J. L. przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Referendarz sądowy uznał, że nie wykazali oni przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm. - dalej w skrócie: "Ppsa"), albowiem ich zadeklarowane dochody były znacznie wyższe od zadeklarowanych wydatków. Ponadto skarżący posiadali nieruchomości rolne, które nie były przez nich wykorzystywane w celu przynoszenia korzyści.
Po rozpoznaniu sprzeciwu skarżących, postanowieniem z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 867/16 Sąd orzekł o utrzymaniu w mocy postanowienia Referendarza sądowego, podzielając jego ocenę, że osiągane przez skarżących dochody pozwalają na poczynienie oszczędności bez uszczerbku dla podstawowego utrzymania.
W dniu 18 lipca 2017 r. do tut. Sądu wpłynęły zażalenia skarżących na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 867/16 o odrzuceniu ich skarg kasacyjnych. W zażaleniach tych zawarli oni również wnioski o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata lub radcy prawnego, oraz zwolnienia ich od obowiązku uiszczenia wpisów od zażaleń.
W uzasadnieniu wniosków o przyznanie prawa pomocy skarżący podali jedynie, że nie są w stanie ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata lub radcy prawnego należy przytoczyć przepis art. 165 Ppsa zgodnie z którym, postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.
Do kategorii postanowień niekończących postępowania w sprawie, objętych zakresem przytoczonej regulacji, należą między innymi postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy.
Należy jednak podkreślić, że złożenie przez stronę kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie obliguje sądu do dokonywania ponownej oceny sytuacji materialnej wnioskującego w kontekście przesłanek z art. 246 Ppsa. Rolą sądu jest bowiem w takim przypadku zbadanie, czy strona powołała nowe (zmienione) okoliczności, które mogłyby wpłynąć na zmianę dotychczasowego stanowiska sądu (tak w postanowieniu NSA z dnia 22 lipca 2014 r. II FZ 957/14).
W przedmiotowej sprawie, skarżący nie powołali żadnych okoliczności z których wynikałoby, że ich sytuacja materialna zmieniła się od czasu złożenia w dniu 29 marca 2017 r. oświadczenia obejmującego dokładne dane o ich stanie majątkowym, rodzinnym i osiąganych dochodach.
Wobec powyższego, na podstawie art. 165 Ppsa, Sąd orzekł jak w pkt I postanowienia.
Przepis art. 161 § 1 pkt 3 Ppsa stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i pkt 2 tego przepisu.
Z treści przepisu art. 222 Ppsa wynika natomiast, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu.
Zażalenia wniesione przez skarżących na postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. o odrzuceniu ich skarg kasacyjnych, nie zostały sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ani też przez inne uprawnione osoby wymienione w art. 175 § 2 Ppsa. Dlatego też podlegają odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 w zw. z art. 194 § 4 Ppsa.
Z tego względu, należało umorzyć jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte wnioskami skarżących o zwolnienie ich od wpisów od złożonych zażaleń.
Dlatego też w pkt II postanowienia orzeczono zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 222 Ppsa.