Uzasadnienie
E. D. oraz S. K. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odrębne skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2010r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...], która nakładała na M. D. oraz G. M. obowiązek wykonania szczegółowych czynności celem doprowadzenia wykonanych robót budowlanych przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] położonej w J. do stanu zgodnego z prawem.
Ze względu na braki skarg, wezwano każdego ze skarżących do ich usunięcia poprzez uiszczenie wpisu w kwocie 500 zł oraz do przedłożenia pięciu egzemplarzy skargi. W wezwaniach wskazano termin 7 dni na ich wykonanie oraz podano rygor w postaci odrzucenia skargi mający zastosowanie w razie niezastosowania się do treści wezwania.
Wskazane wezwanie zostało doręczone zarówno E. D., jak i S. K. w dniu 27 września 2010r., na co wskazują zwrotne potwierdzenia odbioru wezwań.
Termin do usunięcia wskazanych wyżej braków skargi upłynął bezskutecznie z dniem 4 października 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Skarga – w świetle § 2 powołanego przepisu – jest takim pismem.
Stosownie z kolei do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Konsekwencją procesową braku uiszczenia należnego wpisu jest obowiązek odrzucenia skargi w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a.
Warunkiem nadania skardze dalszego biegu jest także konieczność przedłożenia stosownej liczby jej odpisów celem doręczenia uczestnikom postępowania, na co wskazuje art. 47 w zw. z art. 57 § 1 P.p.s.a. Skutkiem nieuzupełnienia takiego braku skargi jest konieczność jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Odnosząc powyższe unormowania prawne do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż tak skarga E. D., jak i skarga S. K. podlegają odrzuceniu.
Żaden ze skarżących nie opłacił bowiem swojej skargi, jak też nie przedłożył 5 egzemplarzy jej odpisów, mimo iż do dokonania powyższych czynności byli wzywani wraz z pouczeniem, iż nieuczynienie zadość wezwaniu będzie skutkować odrzuceniem skargi każdego z nich.
Z podanych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 57 § 1 i art. 47 P.p.s.a.