Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 877/18
Uzasadnienie
Skarżący w sprawie ze skargi opisanej w sentencji niniejszego postanowienia zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, uzasadniając wniosek sytuacją zdrowotną (niepełnosprawność, całkowita niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji) i niskim świadczeniem rentowym w wysokości 980 zł netto, którego wysokość nie wystarcza na zabezpieczenie podstawowego bytu. Skarżący jako majątek zadeklarował dom (½ części) o pow. 60 m² wymagający kapitalnego remontu, o wartości ok. 100.000 zł oraz nieruchomość rolną o pow. 0,28 ha. Podał, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Wnioskując o przyznanie prawa pomocy skarżący objaśnił, że posiada zobowiązania kredytowe w wysokości 6500 zł, koszty leczenia wynoszą miesięcznie ok. 300 zł, opłaty za media ok. 300 zł, inne wydatki ok. 300 zł. Załączył dokumenty, potwierdzające jego zły stan zdrowia, roczne obliczenie podatku za 2017, 2016 i 2015 rok.
Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje:
Z wniosku oraz z akt sprawy wynika, że skarżący jest osobą chorą, która nie ma od wielu lat możliwości zarobkowania z powodu złego stanu zdrowia (co zostało udokumentowane), a jednocześnie ubogą. Skarżący ubiegając się o przyznanie prawa pomocy w innych sprawach, w których wnosił skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (I SA/Rz 168/17, I SA/Rz 169/1, I SA/Rz 276/17) przedkładał dokumenty, z których wynika poważny stan zdrowia: zaświadczenia kliniki specjalistycznej o pozostawaniu pod stałą opieką wraz z opisem schorzenia, wypis z treści orzeczenia lekarskiego o całkowitej niezdolności do pracy i niezdolności do samodzielnej egzystencji oraz roczne obliczenie podatku przez organ rentowy PIT-40A za lata 2012-2015, wyciąg z rachunku karty kredytowej, umowy kredytu bankowego
Z uwagi na powyższe oraz że skarżący w koniecznych wydatkach posiłkuje się kredytem, pomocą innych osób, po analizie sytuacji skarżącego uznano, że spełnia on przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zasadnym zatem w rozpoznawanym przypadku jest przyznanie prawa pomocy w pełnym zakresie, o co wnioskował skarżący, wykazując tym samym istnienie przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 1302, w skrócie P.p.s.a.).
Mając na względzie przytoczone okoliczności, na postawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.