Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. W związku z tym złożył oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, zgodnie z którym pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i małoletnim synem. Źródłem utrzymania wszystkich wspólnie gospodarujących osób jest prowadzona przez skarżącego działalność gospodarcza, z którego to tytułu uzyskuje on miesięczny dochód w wysokości 10 400 zł.
Deklarując składniki posiadanego majątku skarżący wymienił jedynie dom o pow. użytkowej 220 m2, którego wartość określił na 200 000 zł.
Jeżeli chodzi o ponoszone wydatki, to to w oświadczeniu wskazano następujące pozycje: raty leasingowe – 2 500 zł miesięcznie, opłaty za media – 500 zł miesięcznie, ubezpieczenie majątku – 450 zł miesięcznie, zobowiązania kredytowe – łącznie 5 500 zł miesięcznie.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, z dnia 4 lipca 2016 r, wynosi 450 zł.
Jak stanowi art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika, że uprawnionymi do otrzymania wsparcia ze środków publicznych, w zakresie częściowym, są osoby, które znajdują się w sytuacji uniemożliwiającej im poniesienie określonych kosztów postępowania, np. kosztów sądowych, gdyż konieczność wyłożenia przez nich tego rodzaju wydatków, musiałby się wiązać z pozbawieniem ich samych, bądź też ich bliskich, środków koniecznego utrzymania. Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w przypadku skarżącego, którego miesięczny dochód wynosi 10 400 zł, a więc stanowi prawie trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia, zaś koszty sądowe jakie wiążą się z przedmiotową sprawą, wśród których najistotniejszą pozycję stanowi wpis od skargi, w wysokości 450 zł, znajdują pełne i wielokrotne pokrycie w tej kwocie.
Argumentem za przyznaniem skarżącemu prawa pomocy, a więc w praktyce dofinansowania ze środków publicznych, nie może być konieczność spłacania przez niego zobowiązań kredytowych i rat leasingowych, gdyż po pierwsze, zobowiązania tego rodzaju nie korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których zaliczają się koszty sądowe, a pod drugie, są one wynikiem podjętych przez skarżącego decyzji gospodarczych, w związku z którymi nie może on liczyć na uprzywilejowane traktowanie, w stosunku do innych uczestników obrotu.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.