Uzasadnienie
Orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] utrzymano w mocy orzeczenie dyscyplinarne Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2006 r. uznające A. K. winnego popełnienia czynu dyscyplinarnego i wymierzające karę upomnienia. Materialną podstawą orzeczenia kary dyscyplinarnej upomnienia był art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o służbie celnej /Dz.U. nr 156, z 2004 r., poz. 1641 ze zm./. Zdaniem organu odwoławczego odwołanie A. K. od orzeczenia dyscyplinarnego Naczelnika Urzędu Celnego nie mogło być uwzględnione, gdyż zarzuty w nim podnoszone nie miały uzasadnienia. W szczególności nie można było uznać, że orzeczona w stosunku do odwołującego kara była krzywdząca i nieadekwatna, a jej skutki bardzo dotkliwe.
Odwołujący nie zgodził się z przyjęciem przez organ I instancji kwalifikacji czynu i uznaniem, że jego zachowanie było niegodne. Wreszcie A. K. stwierdził, że jego zdaniem postępowanie dyscyplinarne było tendencyjne, gdyż prowadzone pod wpływem artykułów prasowych opisujących zajście, którego był uczestnikiem. Uznając taką argumentację za niezasadną organ odwoławczy utrzymał w mocy wymierzenie dla odwołującego kary dyscyplinarnej upomnienia przyjmując, że jest ona adekwatna do czynu, który został popełniony.
Z orzeczeniem dyscyplinarnym Dyrektora Izby Celnej nie zgodził się A. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił rażące naruszenie prawa. Zdaniem skarżącego organ II instancji naruszył obligatoryjne terminy związane z zakończeniem postępowania. Decyzja nr [...] określająca zasady korzystania z Internetu jest instrukcją i nie wskazuje na gradację kar z tytułu jej nieprzestrzegania. Wskazując na te naruszenia skarżący nie określił kierunku weryfikacji orzeczenia dyscyplinarnego.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie wskazując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest wyznaczony granicami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.
Oceniając skargę A. K. przez pryzmat zasad kontroli sprawowanej przez Sąd stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza że zgodnie z art. 151 p.p.s.a. musiała być oddalona.
Sąd kontrolując zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne wyszedł poza granice wskazane w skardze i stwierdza, że orzeczenie to nie narusza prawa zarówno materialnego jak i formalnego. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że przedmiot skargi pozostaje w rażącej sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym, zwłaszcza ustawą o służbie celnej. Przepisy ustawy nie ustalają obligatoryjnych terminów, na które wskazuje skarżący bez sprecyzowania jakich terminów dotyczy jego zarzut. Bez wątpienia postępowanie dyscyplinarne jako dotkliwe dla strony powinno być prowadzone w sposób legalny, gdyż przestrzeganie tej reguły jest gwarancją należytej ochrony praw osoby obwinionej o popełnienie wykroczenia dyscyplinarnego.
W rozpoznawanej sprawie organy celne ten standard zachowały. Z tego powodu Sąd nie może zgodzić się z twierdzeniem skargi, że postępowanie w sprawie skarżącego było prowadzone tendencyjnie i pozostawało pod wpływem prasy. Rolą Sądu jest stwierdzenie czy organy dyscyplinarne działały zgodnie z prawem. W sprawie skarżącego tej działalności nie można zarzucić uchybień procesowych, a to nie daje sądowi podstaw do negatywnej oceny zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego.
Sąd nie podziela także poglądu, w którym skarżący zdaje się wskazywać na brak związku pomiędzy korzystaniem ze służbowego Internetu w sprawie osobistej z instrukcją dotyczącą zasad korzystania z Internetu. Wyprowadzane przez niego wnioski, że instrukcja nie wskazuje katalogu zasad odpowiedzialności dyscyplinarnej i kar z tytułu samowolnego korzystania z Internetu dla celów osobistych, a to oznacza, że działanie takie jest dyscyplinarnie obojętne, są chybione. Zdaniem Sądu istnienie instrukcji i jej znajomość przez skarżącego są dla sprawy nieistotne, gdyż skarżący jako funkcjonariusz celny nie może korzystać z urządzeń służbowych dla osobistych celów. Niedopuszczalność takiego działania jest dla Sądu oczywista, niezależnie od tego czy są instrukcje czy ich brak. Funkcjonariusz publiczny, a takim jest skarżący to osoba, od której tak elementarnych zasad należy nie tylko oczekiwać ale ich wymagać, gdyż poprawne zachowanie w tej sferze nie jest cnotą ale obowiązkiem.
Zdaniem Sądu sposób działania skarżącego naruszył dobre imię służby i z tego powodu skarżący musiał ponieść odpowiedzialność dyscyplinarną. Sąd wskazuje, że kara, która spotkała skarżącego jest najłagodniejsza z możliwych do orzeczenia na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Z tego względu nie można przyjąć, że skarżone orzeczenie narusza rażąco prawo. Wręcz przeciwnie jest dla skarżącego adekwatne do popełnionego czynu i uwzględnia jego postawę i właściwości jako funkcjonariusza. Organy orzekając o karze wzięły pod uwagę dotychczasowy przebieg służby skarżącego, a akta sprawy wskazują, że dotychczasowa postawa skarżącego była okolicznością, która miała wpływ na rodzaj orzeczonej kary.
Z tych powodów oraz ze względu na treść art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.