Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi E. T. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej SKO) z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] o odmowie przyznania E. T. specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. D. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2013 r. o sygn. akt II SA/Rz 1117/13, WSA zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jedną z przyczyn zawieszenia postępowania było skierowanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich wniosku do Trybunału Konstytucyjnego (dalej TK) o zbadanie zgodności art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1548) z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W związku z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567), pismem z 16 czerwca 2014 r. WSA zwrócił się do skarżącej czy nadal popiera skargę na decyzję o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego.
W dniu 23 czerwca 2014 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym do Sądu pismo w którym wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego gdyż TK wydał orzeczenie w sprawie niezgodności z Konstytucją zakwestionowanych przepisów.
Postanowieniem z 1 lipca 2014 r. WSA odmówił podjęcia zawieszonego postępowania sądowego. Sąd wyjaśnił, że pomimo rozpoznania przez TK wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich, nie ustały przyczyny zawieszenia postępowania, gdyż przed Trybunałem toczy się postępowanie (zainicjowane wystąpieniem przez WSA w Poznaniu, postanowieniem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Po 1026/13, pytaniem prawnym do TK), dotyczące zgodności art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z przepisami Konstytucji RP. Sad stwierdził, że jest to argument za kontynuowaniem zawieszenia postępowania sądowego w tej sprawie.
W dniu 1 lipca 2014 r. skarżąca nadała w urzędzie pocztowym do Sądu pismo w którym oświadczyła, że rezygnuje ze skargi w przedmiotowej sprawie i wnosi o umorzenie postępowania, co należy rozumieć w ten sposób, że cofa ona skargę w niniejszej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdyby cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa lub powodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżącej o cofnięciu skargi.
W związku z powyższym, na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., postępowanie sądowe należało umorzyć.