Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 lutego 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyznał skarżącemu Z. P. w sprawie z jego skargi na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata, zaś wydanym w dniu 20 listopada 2007 r. wyrokiem oddalił wniesioną skargę.
Wyznaczony dla skarżącego pełnomocnik adw. T. S. do protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku złożył wniosek o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podając, że koszty te nie zostały ani w całości, ani w części pokryte przez skarżącego.
Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.) koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosi 240 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia).
W sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, sąd podwyższa opłatę o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia); zgodnie z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynosi ona 22 %.
Uwzględniając nakład pracy pełnomocnika i charakter sprawy przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł. podwyższoną o należny podatek od towarów i usług, tj. o kwotę 52,80 zł.
Ponieważ ponoszone przez Skarb Państwa koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu oprócz opłaty obejmują również niezbędne, udokumentowane wydatki, za taki należy uznać poniesioną w sprawie przez pełnomocnika opłatę skarbową od pełnomocnictwa (kwota 17 zł.); zostało to wykazane przedstawionym przez pełnomocnika dowodem wpłaty. Za taki niezbędny wydatek nie została jednocześnie uznana opłata od pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez adw. T. S. adwokatowi A. S., gdyż udzielenie tego pełnomocnictwa nie zostało w żaden sposób uzasadnione, zaś z aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających, by było ono konieczne i niezbędne.
W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.