Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2012r. M. T. wezwał Wójta Gminy do niezwłocznego uznania za strony w spawie rozgraniczenia gruntów (decyzja Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2012r., znak [...]) osób fizycznych i prawnych oraz niezwłocznego załatwienie sprawy – wg wskazania Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2012r., [...] wydanego w przedmiocie odrzucenia wniosku P. J. o rozgraniczenie nieruchomości.
W odpowiedzi udzielonej w piśmie z dnia [...] listopada 2012r., znak [...] Wójt Gminy wyjaśnił, że stronami postępowania rozgraniczeniowego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne są wyłącznie właściciele nieruchomości podlegających rozgraniczeniu.
W dniu 14 stycznia 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga M.T. na pismo informacyjne Wójt Gminy wskazane powyżej, nazwane przez skarżącego "postanowieniem", w której zwrócił się o uchylenie zaskarżonego "postanowienia" oraz zażądał wyegzekwowania wykonania prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] października 2012r., [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Skargę należało odrzucić
Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach.
W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym enumeratywnie w art. 3 p.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy, jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach.
Zasada ta znajduje zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Skarżący nie wskazał bowiem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej wydały lub dokonały, a które zgodnie z obowiązującymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi przed sądem administracyjnym. Zaskarżone przez M.T. pismo Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2012r., wbrew określenie użytemu przez skarżącego nie stanowi jednak "postanowienia", a odpowiedź na pismo skarżącego. Nie jest to również akt lub czynność z zakresu administracji publicznej bowiem nie kształtuje bezpośrednio uprawnień i obowiązków materialnoprawnych wynikających z przepisów prawa.
Na takie pismo nie służy skarga do sądu administracyjnego, bowiem nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, brak jest więc podstaw do jego kwestionowanie w powyższym trybie.
Skoro zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, skargę tę należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie przywołanego wyżej art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.