Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. /[...] / Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm./ oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania E. Z. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. /[...] / o ustaleniu dla J. B. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz rozbiórce budynku garażowego na działkach nr ewid. 101/2 i 103/10 obr. [...], położonych przy ul. G. w D., postanowiło utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem J. B. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz rozbiórce budynku garażowego na działkach nr 101/2 i 103/10, obr. [...], położonych przy ul. G. w D. i po rozpatrzeniu tegoż wniosku Burmistrz Miasta [...] wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. ustalił warunki zabudowy odnośnie powyższej inwestycji w związku z brakiem obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu, na którym położona jest działka, której dotyczy przedmiotowa inwestycja /a także brakiem obowiązku opracowania takiego planu/. W uzasadnieniu podniósł, że planowana inwestycja jest zgodna z rodzajem istniejącej na działce zabudowy mieszkaniowej, stanowiąc obiekt towarzyszący, zgodna jest też z zabudową w sąsiedztwie w zakresie funkcji oraz sposobu zagospodarowania terenu, ustalone decyzją gabaryty i parametry zabudowy wynikają z analizy urbanistycznej, uwzględniającej średnie parametry obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym.
Obiekt jest wyposażony w infrastrukturę techniczną w niezbędnym zakresie, a działka ma dostęp do drogi publicznej. Teren inwestycji jest wyłączony z użytkowania rolniczego, stanowiąc grunt kat. B – "tereny mieszkaniowe", teren ten nie leży w obszarze objętym ochroną, nie jest terenem górniczym ani narażonym na osuwanie się mas ziemnych i nie był przeznaczony na realizację ponadlokalnych inwestycji publicznych, o których mowa w art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy, zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.
W złożonym odwołaniu E. Z. stwierdziła, że nie wyraża zgody na drogę dojazdu przedstawioną w otrzymanych dokumentach i mapie, która jest drogą służebną w jej nieruchomości udokumentowaną w akcie notarialnym. W uzupełnieniu odwołania /pismo z dnia 14.07.2009 r./ E. Z. zarzuciła naruszenie: art. 7 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu /w szczególności umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów/, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, i na tej podstawie wnosiła o uchylenie decyzji organu I instancji i zwrócenie sprawy temu organowi. Zwróciła uwagę, że w zał. nr 2 do decyzji "Wynik analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym /pkt 2/, błędnie ustalono, iż "teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej tj. ul. G. przez działkę własną Inwestora".
Ustalenie to nie jest zgodne ze stanem faktycznym i prawnym – grunt przez który prowadzi dojazd, tj. działka nr 101/1 stanowi jej współwłasność, obciążona jest jedynie służebnością na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr 101/2. Na dowód powyższego odwołująca się dołączyła odpis zwykły księgi wieczystej nr [...], wypisy z rejestru gruntów, kopię mapy ewidencji gruntów oraz akt notarialny Rep. [...].
Analizując niniejszą sprawę organ odwoławczy, z powołaniem się na przepis ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyjaśnił szczegółowo przesłanki jakie muszą zostać spełnione przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. W odniesieniu do zarzutów odwołania wskazał, że działka nr 101/2 posiada dostęp do drogi publicznej przez ustanowioną służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr 101/1 pasem drogi o szerokości 3 m. służebność ta została ustanowiona na rzecz każdoczesnych właścicieli i posiadaczy działki nr 101/2, na czas nieograniczony nieodpłatnie. Przyznano rację odwołującej się, że błędny jest zapis w zał. nr 2 do decyzji "Wynik analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu", brzmiący: "Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. G. przez działkę własną inwestora". Działka objęta inwestycją /nr 101/2/ jest własnością K. B., R. B., J. B. i J. B., zaś właścicielami działki nr 101/1 są K. B., R. B. i E. Z. Cytowany zatem zapis w zał. nr 2 do decyzji jest sprzeczny z zebranym przez organ I instancji materiałem dowodowym.
Organ ten bowiem ustalił w toku postępowania, że działki nr 101/2 i 103/10 mają dostęp do drogi publicznej ustanowioną służebnością drogową, oraz że J. B. nie jest właścicielem ani współwłaścicielem działki nr 101/1. Wspomniane wyżej działki nr 101/2 i 103/10 posiadają zatem dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2007 r., wobec czego spełniony został warunek z art. 61 ust. 1 pkt 2 tej ustawy konieczny do ustalenia warunków zabudowy. Uznając wspomniany zapis w zał. nr 2 do decyzji za błędny Kolegium stwierdziło, że uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość wydanej decyzji, która w swej treści nie powiela tego błędu stanowiąc w pkt III.2, iż dojazd do terenu inwestycji z ul. G. /droga publiczna/ odbywać się będzie przez działkę nr 101/1. Charakter tego błędu dowodzi, że w tym przypadku mogło dojść do błędu pisarskiego lub oczywistej omyłki, wobec czego organ I instancji powinien rozważyć zastosowanie trybu sprostowania decyzji /art. 113 k.p.a./.
Kolegium podkreśliło, że jednym z celów decyzji o warunkach zabudowy jest zagwarantowanie ładu przestrzennego określonego w art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym ustawa ta gwarantuje jego zachowanie poprzez udział w postępowaniu osoby wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów /art. 60 ust. 4/, do której zadań należy sporządzenie projektu decyzji, a także dokonanie analizy urbanistycznej dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W trakcie postępowania analizę taką przeprowadzono, poza w/w uchybieniem, jest prawidłowa pod względem formalnym i faktycznym. Strony postępowania zostały prawidłowo ustalone, miały możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania. Spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy cyt. wyżej – pod kątem ich spełnienia zbadał sprawę organ I instancji, nie zamieszczając jednakże tego przepisu w uzasadnieniu swojej decyzji, do czego zobowiązywał art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła E. Z. z zarzutem naruszenia przepisów art. 61 § 4, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 81 i 107 § 3 k.p.a., domagając się na tej podstawie uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie powiadomiły jej o wszczęciu postępowania, naruszając tym samym art. 61 § 4 k.p.a. Z naruszeniem art. 81 k.p.a. uznały za udowodnioną okoliczność faktyczną, pomimo tego, że skarżąca nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu. W postępowaniu pierwszoinstancyjnym J. B. złożył odpis zwykły księgi wieczystej Nr [...] i nie zapewniono jej możności wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznej wynikającej z tego odpisu, tj. posiadania przez działkę nr 101/2 dostępu do drogi publicznej przez ustanowioną służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr 101/1 współwłasności skarżącej.
Na uzasadnienie tegoż zarzutu skarżąca przywołała orzeczenia NSA, m. innymi wyrok z dnia 13.02.1986 r. II SA 2015/85 /ONSA 1986/1/3/, z dnia 4.11.1998 r. III SA 1035/97, z dnia 4.04.1997 r. III SA 1795/95 /niepubl./. Według twierdzeń skarżącej także organ II instancji nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, błędnie też ustalił krąg właścicieli działki nr 101/2. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że współwłaścicielami tej działki są K. B., R. B., J. i J. B. /str. 4 skarżonej decyzji/. Powyższe koresponduje więc z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie, które fakty SKO uznało za udowodnione, a którym odmówiło wiarygodności i mocy dowodowej – nie wskazało dlaczego odmówiło mocy dowodowej wspomnianemu wypisowi z rejestru gruntów – naruszając w konsekwencji art. 76 § 1 k.p.a. Akcentując z kolei naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem SKO, że zapis w zał. nr 2 decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r., iż "Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej /.../ przez działkę własną inwestora" może stanowić błąd pisarski lub oczywistą omyłkę.
Takie stwierdzenie nie jest jednoznaczne, brak zatem w skarżonej decyzji kategorycznego stanowiska tego organu, czy takie uchybienie w ustaleniu stanu faktycznego przez organ I instancji mogło mieć wpływ na treść decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe argumenty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kierując się zatem kryterium legalności dokonują kontroli zgodności zaskarżonego aktu /decyzji, postanowienia/ z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm./ stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza konieczność przeprowadzenia analizy /kontroli/ konkretnej sprawy w jej całokształcie. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu.
Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./ zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub jego części, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei według art. 56 i 64 ust. 1 powyższej ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi /chodzi tutaj także o sprzeczność z unormowaniami samej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/.
W razie zatem spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie.
Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy cyt. wyżej wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych /art. 61 ust. 1 pkt 1/, dostępu do drogi publicznej /art. 61 ust. 1 pkt 2/, zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu /art. 61 ust. 1 pkt 3/, teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne /art. 61 ust. 1 pkt 4/ oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi /art. 61 ust. 1 pkt 5/.
Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. /[....] /, którą wymieniony ostatnio organ ustalił – na wniosek J. B. – warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego oraz rozbiórce budynku garażowego na działkach nr ewid. 101/2 i 103/10, obr. 4, poł. przy ul. G. w D. Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Realizacja tej inwestycji doprowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, która wymaga pozwolenia na budowę /art. 28 w zw. z art. 3 pkt 1lit. a i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm./.
Lektura akt administracyjnych i uzasadnienie decyzji Burmistrza Miasta [...] prowadzi do wniosku, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy dla konkretnej inwestycji, tj. wskazanej we wniosku inwestora J. B. W szczególności podkreślić należy, że działki nr 101/2 i 103/10 przeznaczone przez inwestora na przedmiotową inwestycję znajdują się w terenie, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma też obowiązku opracowania takiego planu. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów /art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, tj. Okręgowej Izby Urbanistów w [...]. W toku postępowania z zachowaniem warunków określonych przepisami art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.
U. Nr 164, poz. 1588/ przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy – wyznaczając granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:500 – a wyniki tej analizy /zawierające część tekstową i graficzną/ stanowią załącznik nr 2 decyzji wydanej w dniu [...] czerwca 2009 r. Ustalone tą decyzją gabaryty i parametry zabudowy wynikają z powyższej analizy urbanistycznej, uwzględniającej średnie parametry obiektów znajdujących się w obszarze analizowanym, planowany obiekt wyposażony jest w infrastrukturę techniczną niezbędnym zakresie. Teren inwestycji, stanowiąc grunt kat. B – "tereny mieszkaniowe" jest wyłączony z użytkowania rolniczego, nie leży w obszarze chronionym, nie jest terenem zamkniętym, górniczym ani narażonym na osuwanie się mas ziemnych i nie był przeznaczony na realizację inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym /art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27.03.2003 r./. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, tj. ul. G. przez działkę nr 101/1.
Skoro więc w świetle materiału zebranego w sprawie, zostały łącznie spełnione warunki określone przepisami art. 61 ust. 1 ustawy cyt. wyżej, to ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji było prawidłowe i nie znajduje Sąd żadnych podstaw do uznania, iż decyzja Burmistrza Miasta [...], jak i utrzymująca ją w mocy skarżona decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. /[...] / naruszyły prawo w zakresie, o jakim była mowa na wstępie.
Skarżąca koncentrowała swe zarzuty wyłącznie na kwestii naruszenia przez organy orzekające w spawie szeregu przepisów procesowych, tj. art. 61 § 4, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 81 i art. 107 § 3 k.p.a.
Trzeba w związku z tym wskazać, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów. Sąd uchyla decyzję tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/.
Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji /postanowienia/, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego /vide T. Woś, H. Knysiak-Molczyk "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawnicze LexisNexis W-wa 2004, str. 305/. Postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy powołanej wyżej.
Przede wszystkim nie jest trafny zarzut skargi, jakoby organy naruszyły art. 61 § 4 k.p.a. Pismem z dnia 31 marca 2009 r. /[...] / Burmistrz Miasta [...] zawiadomił strony o wszczęciu na wniosek J. B. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wymienionej w tym wniosku – w aktach administracyjnych organu I instancji znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru tego zawiadomienia przez skarżącą w dniu 2 kwietnia 2009 r. Organ ten dokonał również zawiadomienia wszystkich stron postępowania /z prawidłowym jego doręczeniem/ o przekazaniu wniesionego przez skarżącą odwołania do organu wyższej instancji, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Zarzut skarżącej, sprowadzający się do wywodów, iż w postępowaniu przed Burmistrzem nie umożliwiono jej – z naruszeniem art. 81 k.p.a. – wypowiedzenia się co do okoliczności faktycznej wynikającej z przedłożonego przez inwestora odpisu zwykłego księgi wieczystej nr [...], tj. posiadania przez działkę nr 101/2 dostępu do drogi publicznej przez ustanowioną służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr 101/1, której jest współwłaścicielką, w ocenie Sądu także nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już wyjaśniono, pismem z dnia 31 marca 2009 r. organu I instancji skarżąca została w sposób prawidłowy zawiadomiona o wszczęciu na wniosek J. B. postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i jednocześnie pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia uwag i wniosków w w/w sprawie – co bez wątpienia dotyczy również zebranych w sprawie dowodów – i do skarżącej należała decyzja czy korzystać będzie z tego uprawnienia procesowego /na tym etapie postępowania administracyjnego/.
Wypada też nadmienić, że do pisma z dnia 14 lipca 2009 r. zatytułowanego "Uzupełnienie odwołania z dnia 29.06.2009 r. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].06.2009 r." skarżąca dołączyła odpis księgi wieczystej j.w., czyli księgi wieczystej, której odpis złożył uprzednio inwestor /jak sama skarżąca podaje/ i zawarła w tym piśmie swoje stanowisko odnośnie dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej.
Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, jakoby organ II instancji błędnie ustalił krąg właścicieli działki nr 101/2 /str. 4 zaskarżonej decyzji/. Ustalenia organu II instancji w tym zakresie znajdują oparcie w materiale zebranym w sprawie /m. in. k. 1 akt administracyjnych organu I instancji/ - obowiązek jego pełnego zgromadzenia wynika z art. 80 k.p.a. – stąd też prawidłowo J. B. został wymieniony jako współwłaściciel w/w działki. Sąd nie znajduje więc podstaw do przypisania temu organowi zaniedbania obowiązków proceduralnych, wiążącego się – wg skargi – z naruszeniem art. 107 § 3 i art. 76 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób dostatecznie klarowny wyraża stanowisko organu II instancji odnośnie błędnego zapisu w zd. nr 2 do decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. – "nie miało wpływu na prawidłowość wydanej decyzji" – a który nie został powtórzony w treści tej decyzji. Udokumentowany materiał dowodowy wykazuje w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej ustanowioną służebnością gruntową przejazdu i przechodu działką nr 101/1 /akt notarialny Rep. [...] z dnia 8.05.1997 r. sporządzony przez notariusza W. K. – Kancelaria Notarialna [...]/ a więc posiada dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym cyt. wyżej.
Kwestionowanie więc zaskarżonej decyzji z powodu "braku kategorycznego stanowiska organu" w powyższym względzie w tej decyzji nie jest słuszne, ani tym bardziej nie mogło odnieść spodziewanego przez skarżącą rezultatu.
Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji.