Uzasadnienie
Zarządca masy sanacyjnej "S." sp. z o.o. w restrukturyzacji zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 maja 2024 r. nr BKOE.702.14686.2024.1287.2. Rozstrzygnięciem tym Organ nałożył na wymieniony podmiot karę pieniężną za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego dnia 22 sierpnia 2023 r. W podstawie prawnej skarżonej decyzji wskazane zostały m. in. art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13l ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693).
W świetle art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wedle natomiast art. 13 § 3 P.p.s.a., Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.
Jednym z aktów prawnych wydanych przez Prezydenta na podstawie powołanego art. 13 § 3 P.p.s.a. jest rozporządzenie z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 788). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania wymienionego organu dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 728), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
W niniejszej sprawie, jak już wskazano, podstawą nałożenia na Stronę skarżącą kary pieniężnej były regulacje ustawy o drogach publicznych, nie zaś - jak wskazuje na to wymienione rozporządzenie - art. 92a ustawy o transporcie drogowym.
Z powyższego wynika więc, że powołany akt (rozporządzenie) nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, a właściwość sądu należy oceniać wedle ogólnej reguły przewidzianej w cytowanym wyżej art. 13 § 2 P.p.s.a. Skutkuje to z kolei przyjęciem, że do jej rozpoznania uprawniony jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem w mieście tym siedzibę ma Główny Inspektor Transportu Drogowego, który wydał kwestionowaną skargą decyzję.
W myśl art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Mając zatem na uwadze przedstawione regulacje prawne, jak też okoliczności niniejszej sprawy przekazano ją do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zgodnie z właściwością.
Podstawę niniejszego orzeczenia stanowi art. 59 § 1 w zw. z art. 13 § 2 P.p.s.a.