Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych MOPS z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...] uznającą świadczenie z funduszu alimentacyjnego wypłacone I. P. w okresie od 1 stycznia 2009 roku do 28 lutego 2009 roku, w łącznej kwocie 700,00 złotych za świadczenie nienależnie pobrane. Decyzja ta zapadła w następujących okolicznościach faktycznych.
Decyzją Prezydenta Miasta M. z dnia [...] grudnia 2008 roku, nr [...] ustalono I. P. prawo do pobierania świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 350 złotych miesięcznie w okresie od 1 listopada 2008 roku do 30 września 2009 roku. Podstawą decyzji była bezskuteczność egzekucji alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Rejonowego w M. Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 12 lutego 2008 roku, sygn. akt III RC [...]. W decyzji zawarto pouczenie o konieczności informowania organu o każdej zmianie okoliczności mającej wpływ na prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego.
W miesiącu styczniu i lutym 2009 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w M. wyegzekwował od dłużnika alimentacyjnego i przekazał na rzecz I. P. odpowiednio kwotę 141,51 zł. w styczniu i kwotę 225,55 złotych w lutym. Uwzględniając powyższe okoliczności, Prezydent Miasta M. decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, nr [...] uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2008 roku w przedmiocie ustalenia I. P. prawa do świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...] Prezydent Miasta M. uznał pobrane przez I. P. świadczenia z funduszu alimentacyjnego za okres od 1 stycznia 2009 roku do 28 lutego 2009 roku za nienależne. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 7 września 2007 roku o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. 2009, nr 1, poz. 7 ze zm.) Stosownie do powołanego przepisu, a konkretnie do redakcyjnie wyodrębnionej w jego ramach lit. d) nienależnie pobranym świadczeniem z funduszu alimentacyjnego jest świadczenie wypłacone, w przypadku gdy osoba uprawniona w okresie ich pobierania otrzymała alimenty.
W ocenie organu, wobec wyegzekwowania przez Komornika, w miesiącu styczniu i lutym 2009 roku, odpowiednio kwot 141,51 i 225,55 złotych, zaszły okoliczności wskazane w tym przepisie. Uznając taka argumentację za trafną SKO w T. nie uwzględniło wniesionego przez I. P. odwołania i utrzymało w mocy decyzję 15 czerwca 2009 roku.
W ustawowym terminie I. P. zaskarżył decyzję SKO w T. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o jej nielegalności, skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania. W argumentacji dotyczącej zasadności wniosku skarżący podał, że niewstrzymanie decyzji prowadziłoby do wydania decyzji w przedmiocie zwrotu spornej kwoty, co wobec jego trudnej sytuacji byłoby sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i stanowiłoby nadmierną dolegliwość finansową.
W odpowiedzi na skargę organ nie ustosunkował się do wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej zwana P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wstrzymaniu podlegają wyłącznie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu.
W niniejszej sprawie sprowadza się to do zapłaty przez skarżącą kwoty 700,00 złotych. O zasadności wniosku rozstrzyga więc ustalenie, czy okoliczność ta ma w stosunku do skarżącego ten skutek, że prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – art. 61 § 3 P.p.s.a. Trzeba przy tym zaznaczyć, że użycie przez ustawodawcę alternatywy "lub" oznacza, iż podstawą do wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności może być groźba wystąpienia wyłącznie jednego z następstw wskazanych w tym przepisie. Uwzględniając wyłożone wyżej kwestie sąd wniosek skarżącego ocenia jako zasadny. W pierwszej kolejności Sąd miał na uwadze charakter sprawy, tj. konieczność zwrotu świadczenia przyznanego od państwa z uwagi na niewywiązywanie się z obowiązku alimentacyjnego przez ojca. Ponadto Sąd uwzględnił sytuację życiową skarżącego: skarżący ma 20 lat, jest kawalerem, nie osiąga żadnych dochodów, studiuje.
Z tych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.