Uzasadnienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] września 2007r. o nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. po rozpatrzeniu zażalenia H. i M. P., na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. z dnia [...] lipca 2007r. nr [...] przekazujące Prezydentowi Miasta R. ich wniosek w sprawie podnoszenia przez właścicieli działki nr 510/4 obr. 215 jej terenu poprzez nawożenie ziemi utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Jako jego podstawę prawną wskazał art. 138 §1 pkt 1 i 144 kpa.
W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że na działce nr 510/4 przy ul. Krakowskiej w R. B. K. wybudowała budynek mieszkalny na podstawie pozwolenia na budowę. Budowa została zakończona, o czym inwestor zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. w dniu 8 marca 2007r. dołączając do zawiadomienia odpowiednie dokumenty, z których wynika, że budynek mieszkalny został zrealizowany zgodnie z pozwoleniem na budowę. W związku z powyższym organ I instancji wydał wspomniane postanowienie, wskazując w nim, że organ nadzoru budowlanego może podejmować działania odnośnie spraw uregulowanych ustawą Prawo budowlane. Do zakresu kompetencji określonych ta ustawą nie należą sprawy dotyczące stosunków wodnych, reguluje je ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005r., Nr 239, poz. 2019 z późn. zm.), a załatwianie ich należy w omawianym przypadku do właściwości Prezydenta Miasta R., zgodnie z art. 29, ust. 3 ustawy Prawo wodne.
Zażalenie na postanowienie złożyli H. i M. P. wnosząc o ponowne przeanalizowanie wydanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. postanowienia. Powołali się na rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przytaczając jego treść, a to "dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione" § 29 cyt. rozporządzenia.
Utrzymując to postanowienie w mocy organ II instancji stwierdził, że zostało ono wydane z zachowaniem przepisów prawa.
Z postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w tej sprawie przez organ I instancji wynika, że na działce nr 510/4 przy ul. Krakowskiej w R. Pani B. K. wybudowała budynek mieszkalny na podstawie pozwolenia na budowę. Budowa została zakończona w dniu 8 marca 2007r. Prace związane z nawiezieniem na tej działce ziemi i podniesienie terenu działki (co spowodowało zdaniem Państwa H. i M. P. zmianę spływu wód opadowych i zalewanie ich działki), miały miejsce po zakończeniu budowy budynku mieszkalnego na tej działce. Tego typu prace nie są robotami budowlanymi w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane i nie podlegają regulacji przepisów tej ustawy. A zatem nie ma podstaw do podjęcia działania w tym przedmiocie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. Organ nadzoru budowlanego działa bowiem w trybie przepisów tej ustawy.
Wymienione zaś prace związane z nawiezieniem ziemi na działce i tym samym podwyższeniem jej terenu, a w konsekwencji zmianę spływu wód opadowych, podlegają regulacji zawartej w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r., Nr 239, poz. 2019, z późn. zm.), a rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do właściwości Prezydenta Miasta R. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyli H. i M. P. nie precyzując kierunku jego weryfikacji. Zarzucili, że B. K. nawoziła ziemię na swoja działkę zarówno w czasie budowy, jak i po jej zakończeniu a postanowienie o przekazaniu zostało podjęte na podstawie przedłożonych przez nią dokumentów, bez kontaktu ze skarżącymi, mimo że zarzucali oni w swoich pismach (wniosku i zażaleniu) okoliczność podnoszenia poziomu działki w trakcie budowy, jak również zwracali uwagę, że korytka odwadniające na działce 510/4 nie gwarantują odpływu wody, co stwarza niebezpieczeństwo zalania piwnic ich domu. Niebezpieczeństwo to się zwiększa w związku z gromadzeniem się na ich działce wód z działek 510/5 i 510/6 również podnoszonych w trakcie budowy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu rozstrzygnięć obu instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153, poz. 1269/ stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami i organami administracji rządowej /§ 1 /.
Kontrola ta sprawowana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/.
Przedmiotem skargi jest postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] września 2007 r., Nr [...] o stwierdzeniu swej niewłaściwości wydane na podstawie art. 65 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je do organu właściwego /§ 1/.
Zatem przepis art. 19 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej obowiązek kontroli właściwości do rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej.
Wniesienie podania nie powoduje zatem z mocy prawa wszczęcia postępowania przed organem administracji publicznej, do którego zostało ono złożone.
Obowiązek kontroli właściwości wynika z art. 19 w związku z art. 65 § 1 k.p.a.
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania skarżący zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta R. o "sprawdzenie iż właściciele działki nr 510/4 podnoszą działkę przez jej systematyczne nawożenie".
W zażaleniu zaś przytaczają: "§ 29 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. iż "dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania go na teren sąsiedniej nieruchomości bez zgody jej właściciela jest zabronione".
Powołują również przepisy rozporządzenia o warunkach technicznych z 12 kwietnia 2002 r.
Niezbędnym warunkiem zastosowania przepisu art. 65 § 1 k.p.a. o stwierdzeniu swej niewłaściwości jest precyzyjne ustalenie treści podania strony. Organ do którego podanie wpłynęło, zobowiązany jest w możliwie precyzyjny sposób ustalić przedmiot żądania we wniosku.
Dopiero tak wyjaśnione okoliczności faktyczne dotyczące rzeczywistej intencji danej osoby pozwalają określić treść żądania, ustalić, czy podanie takie w ogóle dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, do której stosuje się przepisy k.p.a., a następnie po ustaleniu organu właściwego rzeczowo, miejscowo i instancyjnie przekazać temu organowi wniesione podanie /patrz: wyrok WSA z dnia 3 kwietnia 2007 r., IV SA/Wa 244/07/.
Przepis art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa w sposób taksatywny i wyczerpujący zakres właściwości organów nadzoru budowlanego należącej w pierwszej instancji do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego.
Zatem wobec brzmienia § 29 rozporządzenia o warunkach technicznych i powoływania go przez stronę w kolejnych pismach, obowiązkiem organu było dokładne wyjaśnienie sprawy poprzez zbadanie decyzji o warunkach zabudowy, następnie pozwolenia na budowę domu na działce nr 510/4.
Pozwoliłoby to ustalić rzędne przewidziane w pozwoleniu na budowę, a następnie ustalenie w trakcie rozprawy administracyjnej, czy zostały one zachowane.
Dopiero tak przeprowadzone postępowanie pozwoli dać odpowiedź, co do właściwości organów mogących orzekać w sprawie objętej wnioskiem skarżących.
Zatem wydane postanowienie o przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Prezydenta Miasta R. jest przedwczesne.
Organ administracji prowadząc postępowanie jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w toku postępowania organy podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy – art. 7 i 77 k.p.a.
Z tych względów, na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, w związku z art. 7, 77 i 65 § 1 k.p.a., Sąd uchylił zaskarżone postanowienie.
Sąd orzekł, iż do czasu uprawomocnienia się jego rozstrzygnięcia zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Rozstrzygnięcie nie zawiera orzeczenia o zwrocie kosztów w związku z treścią przepisu art. 210 § 1 cyt. ustawy.