Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /dalej: Dyrektor OR ARiMR / utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /dalej: Kierownik BP ARiMR / z dnia [...] czerwca 2006 r., Nr [...] ustalającą dla W. M. płatność z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych w wysokości 7806,40 złotych.
W uzasadnieniu decyzji Dyrektor OR ARiMR wskazał, że odwołanie W. M. nie mogło być uwzględnione, ponieważ decyzja Kierownika BP ARiMR odpowiada prawu. W szczególności, zdaniem organu odwoławczego nie można było jako podstawy przyznania płatności przyjąć zmian dokonanych we wniosku z września 2005 r. polegających na dodaniu do wniosku pierwotnego z 15 czerwca 2005 r. dwóch działek rolnych M i N o łącznej powierzchni 15,15 ha, z deklaracją rośliny uprawnej w planie głównym jako facelii błękitnej. W ujęciu organów podstawą naliczenia płatności mógł być tylko wniosek pierwotny, bowiem on spełniał warunki wynikające z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. nr 174, poz. 1809 ze zm./. Ten wniosek został złożony w prawem wymaganym terminie, zatem on był podstawą przyznania pomocy finansowej.
Z decyzją Dyrektora OR ARiMR nie zgodził się W. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucił decyzji naruszenie art. 8 k.p.a. oraz art. 14 k.p.a. poprzez uznanie, że błędne i niezgodne z prawem prowadzenie postępowania administracyjnego było podstawą wydania wadliwego rozstrzygnięcia. Skarżący wskazał również, że decyzja narusza przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Wskazując na ten zarzut skarżący bliżej nie sprecyzował jakie przepisy powołanej ustawy zostały naruszone. Wreszcie skarżący podniósł naruszenie art. 9 i art. 7 k.p.a. poprzez brak należytej informacji w zakresie modyfikacji wniosku. Z tych powodów skarżący zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej ustalenia płatności.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR ARiMR wniósł o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy.
Przyjmując taki zakres kontroli Sąd stwierdza, że skarga W. M. zasługuje na uwzględnienie, a to oznacza, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Kierownika BP ARiMR podlegają uchyleniu. Sąd nie będąc związany żądaniem skargi uchylił obie decyzje w całości, gdyż nie odpowiadają prawu. Żądanie kierowane przez skarżącego tylko do części decyzji dotyczącej odmowy przyznania płatności do upraw rolnictwa ekologicznego realizowanego na działkach oznaczonych literami M i N nie mogło być przez Sąd spełnione, bowiem organy wydając decyzje będące przedmiotem postępowania nie orzekały o odmowie. Odmowa, a więc nie przyznanie płatności była w rozpoznawanej sprawie skutkiem wadliwie zastosowanych przepisów określających przedmiot postępowania, a nie odrębnym, samodzielnym rozstrzygnięciem decyzji.
W sprawie zawisłej przed Sądem spór między stronami sprowadza się do kwestii terminowości złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej. Organy konsekwentnie twierdzą, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej mógł być złożony do 15 czerwca 2005 r. Konsekwencją takiej regulacji było przyjęcie nieskuteczności zgłaszanych po tej dacie zmian wniosku przez skarżącego, a więc nieuwzględnienie przy ustalaniu płatności działek oznaczonych nr M i N skoro zostały zgłoszone dopiero we wrześniu 2005r.
Stanowisko skarżącego jest odmienne. Przyjmuje ono, że wnioski mogły być składane do 31 grudnia 2005 r., gdyż taki termin został określony dla pierwszej płatności rolnośrodowiskowej w rozporządzeniu RM z dnia 18 stycznia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie szczególnych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich /Dz.U. nr 22, poz. 179/. Rozporządzenie znowelizowało § 11 pierwotnego aktu, przez co termin złożenia wniosków został określony na 31 grudnia 2005 r. Zatem do tej daty można było modyfikować pierwotny wniosek.
Sąd dokonując oceny prawa obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji stwierdza, że stanowisko organów jest błędne. Zatem wydane przez nich decyzje obarczone są wadą błędnej wykładni prawa materialnego, które było podstawą prawną rozstrzygania. Poza sporem pozostaje stwierdzenie, że skarżący złożył wniosek po 9 lutego 2005 r., a więc w czasie, gdy obowiązywał § 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej (...) po zmianie wprowadzonej nowelą z dnia 18 stycznia 2005 r., która przyjęła zasadę, że wniosek o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej składa się w terminie od 1 sierpnia do 31 grudnia, natomiast o przyznanie kolejnych płatności rolnośrodowiskowych składa się w terminie od dnia 1 marca do dnia 30 kwietnia danego roku. W kontekście tych regulacji niezrozumiałe jest stanowisko organów, które skuteczność wniosku skarżącego łączy z datą 15 czerwca 2005 r. tj. z chwilą złożenia wniosku pierwotnego.
Sąd zgadza się z twierdzeniem organów, które zakłada, że termin złożenia wniosku ma dla ustalenia płatności znaczenie podstawowe, jednak zwraca uwagę, że przepisy prawa nigdzie nie traktują tej kwestii w sposób tak rygorystyczny jak uczyniły organy. Nigdzie bowiem nie wskazano, że wnioskodawca nie może wniosku uzupełniać. Zatem należy przyjąć regułę, że każdy wniosek może być uzupełniony w czasie wyznaczonym przez prawo. Sąd zwraca uwagę, że w przypadku objętym skargą jest to czas do 31 grudnia. Zdaniem Sądu jest tak dlatego, że wniosek skarżącego po złożeniu nie był uzupełniany na skutek wezwania uczynionego przez organ z zastrzeżeniem rygoru, że po wyznaczonym czasie zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia, ale skarżący sam zmodyfikował jego treść przed wydaniem decyzji.
Prawo obowiązujące w zakresie przyznawania płatności rolnośrodowiskowych nie wprowadza reguł modyfikujących sposób składania i rozpoznawania wniosków przez podmioty ubiegające się o takie świadczenia. Przyjąć więc należy, że każdy wnioskodawca może modyfikować i zmieniać wniosek do chwili wydania decyzji, a jeżeli jej wydanie następuje po terminie wskazanym we wniosku jako ostatecznym do jego złożenia to co najmniej do daty wskazanej w przepisach jako ostatecznego terminu do złożenia wniosku.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 145 § 1 pkt 1 lit.a) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.