Uzasadnienie
Uzasadnienie
Przedmiotem skarg J. Z., A. W., M. B., M. N., R. A., S. K., M. Z. i P. Z. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (zwany dalej WSA) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO) z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Zaskarżonym rozstrzygnięciem utrzymano w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] października 2013 r. nr [...], w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości na łączną kwotę w wysokości 7000 zł i osób zobowiązanych do ich poniesienia.
W skargach wniesionych przez J. Z., A. W., M. B., M. N., S. K., M. Z. i P. Z. skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W treści uzasadnienia skarg, skarżący nie podali jakichkolwiek okoliczności, dotyczących złożonego wniosku. Natomiast objęta skargami argumentacja podważa jedynie legalność zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej jako P.p.s.a.), Sąd na wniosek skarżącego może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności (w całości lub w części), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem we wskazanych sytuacjach szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony.
O trudnych do odwrócenia skutkach decyzji mówić można w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych następstw decyzji, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bk 352/2006, Lex Polonica nr 1241556).
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Samo zaś złożenie wniosku bez podania przez skarżących uzasadnienia, nie może stanowić samodzielnej przesłanki do jego orzeczenia.
W sytuacji, gdy skarżący nie wskazują we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadniają, to obowiązkiem sądu nie jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09).
Należy zwrócić uwagę, że twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) powinny zostać uprawdopodobnione przykładowo dokumentami źródłowymi. Uprawnienie do domagania się wstrzymania wykonania aktu wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. II FZ 338-339/07, niepubl.).
W przedmiotowej sprawie skarżący ograniczyli się jedynie do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący nie tylko nie uprawdopodobnili, ale również nie wskazali z jakiej przyczyny wykonanie postanowienia przed rozstrzygnięciem skargi mogłoby im wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a.
Uwzględniając wszystkie okoliczności, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W rozpoznawanej sprawie jest to tym bardziej zasadne, że przedmiotem sporu jest postanowienie ustalające koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości i osób zobowiązanych do ich poniesienia, a więc z istoty swej skutki tego postanowienia są odwracalne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia