Uzasadnienie
G. S. wezwany został do uiszczenia wpisu w wysokości 600 zł od jego skargi na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych.
W odpowiedzi złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniósł, że pracuje dorywczo w Anglii, a jego zarobki nie są stałe. Utrzymuje się z kwoty 600 funtów miesięcznie. Wezwany do udzielenia dodatkowych informacji o swojej sytuacji materialnej G. S. wskazał, że jego średnie miesięczne wydatki wynoszą: na wyżywienie – 300 funtów, telefon i Internet – 30 funtów, zaś najem pokoju – 440 funtów. Jest posiadaczem nieruchomości rolnej o pow. 20 ar. Podał również, iż koszty wynagrodzenia dla reprezentującego go w niniejszym postępowaniu, jak też poprzedzającym go postępowaniu administracyjnym pełnomocnika pokrywa jego matka.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Analiza przedstawionej przez stronę jej sytuacji rodzinno-bytowej doprowadziła do wniosku o braku podstaw do przyznania żądanej pomocy. W myśl art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata wchodzi w zakres tzw. częściowego prawa pomocy. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przesłanką przyznania wsparcia w tych właśnie granicach jest niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przepis ten wprost stanowi, że to ubiegający się o dofinansowanie ze środków Skarbu Państwa winien wykazać, że spełnia przedstawioną przesłankę powyższego. Związane jest to z okolicznością, że na gruncie postępowania sądowego obowiązuje zasada ponoszenia jego kosztów przez strony (art. 199 P.p.s.a.). To zatem strona, która uważa, że znajduje się w sytuacji, od której zaistnienia ustawodawca uzależnił przyznanie prawa pomocy powinna udowodnić, że tak rzeczywiście jest.
Zdaniem rozpoznającej niniejszy wniosek, składający go nie podał okoliczności, które wskazywałyby na potrzebę zwolnienia go od kosztów sądowych. Obecna wysokość tych kosztów to 600 zł tytułem wpisu od skargi, zaś ewentualne dalsze koszty sądowe powinny prawdopodobnie zamknąć się w kwocie 400 zł (ewentualna opłata kancelaryjna za odpis orzeczenia wraz z jego uzasadnieniem w razie oddalenia skargi oraz wpis od skargi kasacyjnej). Skarżący ma zaspokojone wszystkie podstawowe potrzeby życiowe. Posiada majątek w postaci nieruchomości o pow. 20 ar. Może też liczyć na wsparcie finansowe od matki, bowiem zgodnie z odpowiedzią na wezwanie o uzupełnienie danych wniosku o prawo pomocy, wymieniona pokrywa koszty zastępstwa adwokackiego strony w niniejszej sprawie.
Należy także zwrócić uwagę, że wnioskodawca nie wskazał, pomimo stosownego pytania w kierowanym do niego wezwaniu, czy jest w posiadaniu pojazdów mechanicznych i jakie są średnie miesięczne koszty ich utrzymania. Poza tym, przedstawione przez skarżącego średnie comiesięczne wydatki to kwota ok. 770 funtów, gdy tymczasem deklarowane przez niego dochody wynoszą ok. 600 funtów. Nie jest więc jasne, z jakiego źródła uzyskuje on środki wystarczające na sfinansowanie wszystkich podanych przez siebie wydatków.
Prawo pomocy to instytucja o wyjątkowym charakterze, a zatem rozstrzygający w jej przedmiocie nie może mieć żadnych wątpliwości co do tego, że strona faktycznie wymaga udzielenia jej wsparcia. Te zaś, jak wyżej wskazano, na gruncie niniejszego wniosku istnieją. Nie wiadomo mianowicie, jaki jest rzeczywisty dochód skarżącego, w tym wielkość pomocy otrzymywanej od matki. Strona dysponuje ponadto nieruchomością, którą mogłaby wykorzystać w celu poprawy swojej sytuacji materialnej.
Z tych względów orzeczono o odmowie zwolnienia G. S. od kosztów sądowych na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.