Uzasadnienie
Podaniem z dnia 8 lipca 2010 r. H.B., B.W., G.B. i J.B., prowadzący wspólnie działalność gospodarczą pod firmą [...] s.c. (dalej zwani jako: inwestorzy), wystąpili do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopaliny pospolitej w postaci kruszywa naturalnego (piasku) ze złoża "[..]" w Ł. na działce nr ewid. 357/1.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego uregulowanego przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o cenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Wójt Gminy [...] ustalił inwestorom środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, określając szczegółowe ich wymagania.
Nie zgadzając się z niektórymi ustaleniami warunkującymi realizację przedsięwzięcia od powyższej decyzji inwestorzy wnieśli odwołanie. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty sprawy ustaliło inwestorom środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, określając szczegółowe ich wymagania.
Z decyzją SKO nie zgodziła się Gmina [...], która będąc reprezentowana przez Wójta Gminy [...] wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę.
W odpowiedzi SKO wniosło o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności. W ocenie organu wniosek ten uzasadniony jest tym, że organ wydający decyzję w I instancji nie może jednocześnie posiadać statusu strony postępowania, a przez to skarżyć decyzji wydanej w II instancji do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga podlega odrzuceniu.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi, ponieważ zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "P.p.s.a.", skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez uprawniony podmiot. Stosownie do art. 50 § 1 i 2 P.p.s.a. może tego dokonać każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała ona udział w postępowaniu administracyjnym, a inny podmiot, jeżeli ustawy przyznają takie prawo. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 32).
W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie naukowym podkreśla się szczególną rolę jednostek samorządu terytorialnego i ich organów w postępowaniu administracyjnym i przed sądami administracyjnymi. Jeżeli ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 5 § 2 pkt 3 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267) dalej: "K.p.a.", to wtedy będzie on reprezentował interes tej jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie, kierując się zasadą praworządności (art. 6 K.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP).
Jednocześnie sytuacja taka wyłącza możliwość dochodzenia przez taką jednostkę samorządu terytorialnego jej interesu prawnego jako strony postępowania oraz możliwość bycia reprezentowaną przed innym organem lub sądem administracyjnym przez jakikolwiek swój organ lub jednostkę organizacyjną (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29.10.2008 r. K.32/08; uchwałę składu 5 sędziów NSA z 9.10.2000 r. OPK 14/00; uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 19.05.2003 r. OPS 1/2003, OSP 2004/4 poz. 48; postanowienie NSA z 3.02.2011 r. I OZ 68/11; postanowienie NSA z 2.07.2009 r. I OSK 815/09 – wszystkie publikowane na stronie internetowej "www.orzeczenia.nsa.gov.pl"; J.P.Tarno, Status prawny jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym, Państwo i Prawo 2006/2; B.Dauter, B. Gruszczyńki, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013, komentarz do art. 32, teza 7).
Rola organu I instancji kończy się w zasadzie z chwilą wydania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, natomiast organem, o którym mowa w art. 32 P.p.s.a., jest organ wydający zaskarżoną do sądu administracyjnego decyzję. Nie jest dopuszczalna sytuacja, aby wójt gminy w tej samej sprawie raz występował jako organ wydający decyzję, a innym razem jako przedstawiciel gminy, której jest organem wykonawczym, zmierzającej do zakwestionowania rozstrzygnięcia organu odwoławczego wydanego wskutek rozpatrzenia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. W takiej sytuacji uprawnienia skargowe Gminy jako osoby prawnej doznają ograniczenia wskutek braku legitymacji procesowej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., skarga Gminy [...] podlegała odrzuceniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.