Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przyznał Z. K. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.
Okręgowa Rada Adwokacka w [...] jako pełnomocnika strony wyznaczyła pierwotnie adwokat E. R., a następnie w związku z pismem wymienionej o "cofnięcie" powyższego wyznaczenia pełnomocnikiem Z. K. wyznaczona została adwokat A. L. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r. tut. Sąd oddalił skargę Z. K., przyznając jednocześnie adwokat A. L. od Skarbu Państwa kwotę 295,20 zł tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W terminie do zaskarżenia powyższego orzeczenia adw. A. L. przedłożyła opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku, w końcowej części której wniosła o przyznanie kosztów z tego tytułu, oświadczając jednocześnie, że nie zostały one pokryte w całości ani w części.
Wniosek pełnomocnika strony skarżącej podlega uwzględnieniu w związku z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że wyznaczony w ramach prawa pomocy pełnomocnik strony otrzymuje wynagrodzenie zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku adwokatów regulacje powyższe znajdują się w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), zwanego dalej "rozporządzeniem".
Wprawdzie aktualnie obowiązuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), lecz w związku z brzmieniem jego § 22, nie ma ono w niniejszej sprawie zastosowania.
Paragraf 19 pkt 1 rozporządzenia (z 2002 r.) przewiduje, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują m. in. opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Z kolei zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia (zawartym w jego rozdziale 5), stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Paragraf 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia określa, że stawką minimalną w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w tzw. innej sprawie (tj. takiej, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna oraz nie dotyczącej skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego) jest kwota 240 zł.
Biorąc zatem pod uwagę wyżej wskazane okoliczności sprawy, jak też powołane unormowania prawne przyznano adwokat A. L. tytułem udzielonej stronie skarżącej pomocy prawnej (która zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika nie została ani w całości ani w części opłacona) kwotę 147,60 zł, na którą składa się opłata wynosząca 120 zł oraz obliczona od niej wartość podatku od towarów i usług – obowiązująca w dniu orzekania (zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia) tj. 27,60 zł.
Podstawę niniejszego postanowienia stanowi art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 P.p.s.a. w zw. z § 19 pkt 1, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia.
Na marginesie zaznacza się, że powołany przez pełnomocnika art. 177 § 4 P.p.s.a. w jego aktualnym brzmieniu nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na fakt jej wszczęcia przed wejściem w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), o czym przesądza brzmienie art. 2 tego aktu.