Uzasadnienie
Sygn. II SA/Rz 941/12
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2012 r., [...], stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...] orzekającej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na poborze wód podziemnych z ujęcia wierconego G. – J. ze studni S-1, S-2, S-3, S-4, S-5 z otworów trzeciorzędowych oraz wykonania urządzenia wodnego tj. studni S-1, S-2, S-3, S-4, S-5.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, orzekający w sprawie organ powołał art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm./.
Z akt sprawy wynika, iż Gmina [...] wystąpiła w dniu 11.04.2011 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na poborze wód podziemnych z ujęcia wierconego G.-J. ze studni S-l,S-2, S-3, S-4, S-5 z otworów trzeciorzędowych oraz wykonania urządzenia wodnego tj. studni S-l, S-2, S-3, S-4, S-5 załączając kartę informacyjną przedsięwzięcia, wypisy i wyrysy z ewidencji gruntów.
Prowadząc postępowanie organ wystąpił pismami z dnia 04.05.2011 r. do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wyrażenie opinii w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz - w przypadku zajęcia stanowiska opowiadającego się za potrzebą przeprowadzenia takiej oceny - o określenie zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko.
PPIS swoje stanowisko przedstawił w opinii z dnia 07.07.2011 r. znak: [...], zaś RDOŚ w postanowieniu z dnia [...].07.2011 r., znak: [...]. W obu przypadkach stanowisko sprowadzało się ono do uznania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W konsekwencji takich opinii Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W dniu [...] lipca 2011 r. Burmistrz Miasta i Gminy [...] wydał decyzję nr [...], znak: [...], którą orzekł o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na poborze wód podziemnych z ujęcia wierconego G.-J. ze studni S-l, S-2, S-3, S-4, S-5 z otworów trzeciorzędowych oraz wykonania urządzenia wodnego tj. studni S-l, S-2, S-3, S-4, S-5.
Jednocześnie w rozstrzygnięciu decyzji nałożył obowiązek realizacji przedsięwzięcia poza głównym okresem lęgowym ptaków tj. poza okresem 1 marca - 31 lipca.
Jako materialnoprawnąpodstawę swojego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84, art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397).
Zgodnie z art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Treść powołanego przepisu wskazuje jednoznacznie, że decyzja wydawana na jego podstawie jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, jednakże nie formułującą żadnych warunków realizacji inwestycji. Warunki dotyczące realizacji przedsięwzięcia mogą bowiem być nakładane tylko w decyzji wydawanej na podstawie art. 82 ustawy środowiskowej, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Rozstrzygając wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań, organ w przypadku braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (co musi zostać stwierdzone w postanowieniu wydawanym na podstawie art. 63 ust. 2 ustawy środowiskowej), wydaje decyzję, o której mowa w art. 84 ustawy środowiskowej, w sentencji której ogranicza się wyłącznie do orzeczenia o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania określonego przedsięwzięcia na środowisko. Żaden przepis prawa nie pozwala w takiej sytuacji na zawieranie w rozstrzygnięciu decyzji jakichkolwiek dodatkowych elementów, w szczególności na określanie zasad czy też warunków realizacji przedsięwzięcia.
Należy też w tym miejscu wyjaśnić, że zgodnie z art. 107 § 1 Kpa, decyzja administracyjna musi zawierać określone elementy, do których należą między innymi rozstrzygnięcie i uzasadnienie decyzji. Przy czym elementem szczególnie istotnym jest rozstrzygnięcie, które organ wydający decyzję winien sformułować precyzyjnie i zgodnie z obowiązującym prawem. W rozstrzygnięciu organ nie ma więc prawa ani formułować żadnych warunków nie wynikających z przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia, ani też żadnych innych stwierdzeń nie stanowiących istoty rozstrzygnięcia sprawy. Treść rozstrzygnięcia musi zatem odpowiadać ściśle przepisom prawa materialnego lub procesowego, które stanowią podstawę prawną decyzji.
W świetle powyższych okoliczności weryfikowana decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie odpowiada dyspozycji art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej, stanowiącego materialnoprawną podstawę tej decyzji.
Organ rozstrzygając sprawę, wbrew powołanemu przepisowi, w sentencji decyzji zawarł warunek realizacji przedsięwzięcia. Za taki właśnie warunek musi bowiem być uznane nałożenie zakazu realizacji inwestycji w określonym przedziale czasowym (tj. w okresie lęgowym ptaków). Jak zaś wskazano wyżej, ewentualne warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych, mogą być określane tylko w decyzji wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej). Nie ulega natomiast wątpliwości, że weryfikowana decyzja nie może być uznana za decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy środowiskowej, gdyż w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (gdyż w ramach takiej oceny organ winien nałożyć obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, dokonać uzgodnień warunków realizacji przedsięwzięcia z właściwymi organami oraz zapewnić w postępowaniu udział społeczeństwa).
Jeżeli zatem organ w weryfikowanej decyzji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko formułując jednocześnie warunek realizacji inwestycji dotyczący ochrony przyrody, to zasadne jest twierdzenie, że rażąco naruszył art. 84 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Wobec sformułowanego w sentencji decyzji warunku (mającego prawdopodobnie swoje źródło w postanowieniu RDOS, który z jednej strony nie uznał za potrzebne przeprowadzenie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, ale jednocześnie w pouczeniu z niewiadomych właściwie przyczyn zawarł warunek odnoszący się do etapu realizacji przedsięwzięcia), a także mając na uwadze treść uzasadnienia decyzji, zachodzić może natomiast prawdopodobieństwo, że organ wyciągnął niewłaściwe wnioski co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływani przedmiotowej inwestycji na środowisko. W przypadku bowiem pojawienia się prawdopodobieństwa, że faza realizacji inwestycji może zagrażać ptakom podlegających specjalnej ochronie w ramach obszarów Natura 2000 (a należy przypomnieć, że z akt wynika, iż takie obszary położone są w bardzo niewielkiej odległości od planowanego przedsięwzięcia - np. studnia S-2 leży tylko w odległości 10 m od obszaru Natura 2000), konieczne mogłoby być dokładne przeanalizowanie możliwego zagrożenia związanego z pracami przy realizacji przedsięwzięcia (co winno nastąpić w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko).
W przedmiotowej sprawie taka analiza nie została przeprowadzona, a organ w ogóle nie odniósł się w weryfikowanej decyzji do potencjalnych zagrożeń dla gatunków chronionych w ramach obszarów Natura 2000, związanych z pracami budowlanymi przy realizacji inwestycji. Omawiając pkt 2 lit. e) uzasadnienia, odnoszącego się do uwarunkowania z art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy środowiskowej, organ lakonicznie stwierdził jedynie, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący oddziaływać na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000. Jest to co najmniej wątpliwe wobec sformułowania zakazu realizacji robót w okresie lęgowym ptaków. Zakaz taki wskazuje bowiem na to, że realizacja prac przy inwestycji może jednak stanowić jakieś zagrożenie dla ptaków. W przypadku bowiem braku zagrożeń związanych z realizacją ująć wody dla poddanych ochronie gatunków ptaków zupełnie niezrozumiałe i niepotrzebne byłoby zakazywanie prac przy wykonywaniu ujęć wody w okresie lęgowym ptaków.
Jeżeli jednak takie zagrożenia mogą mieć miejsce, to stwierdzania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko nie byłoby uzasadnione i również wskazywałoby na naruszenie art. 84 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.
Ponadto inne uwarunkowania wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, które organ winien był wziąć pod uwagę przy rozstrzygnięciu sprawy, nie zostały należycie przeanalizowane.
Przykładowo organ napisał, że przedsięwzięcie nie będzie kumulowało się z innymi przedsięwzięciami (art. 63 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy środowiskowej). Nie odniesiono się natomiast w żaden sposób do tego, jakie ewentualnie skutki spowoduje pobór wody z planowanych ujęć dla istniejących w pobliżu ujęć wód ze studni głębinowych i studni kopanych. Nie wyjaśniono też, czy i jakie skutki dla środowiska może spowodować zwiększony pobór wody na etapie eksploatacji przedsięwzięcia (tj. uwarunkowanie dotyczące wykorzystywania zasobów naturalnych - art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej). Zastrzeżenia budzi też stwierdzenie w uzasadnieniu, że przedsięwzięcie nie będzie usytuowane na obszarach leśnych (art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy), podczas gdy z akt wynika, że przynajmniej jedna ze studni oznaczona jako S-2 usytuowana ma być na działce nr 1517/6 w L., stanowiącej w znacznej części grunty leśne w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe.
Organ nie w pełni dokonał analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej, gdyż swoje rozważania zawarte w pkt 3 lit. a, c i d uzasadnienia, dotyczące liczby ludności na którą będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wielkości i złożoności oddziaływania, prawdopodobieństwa oddziaływania oraz czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania odniósł tylko do fazy realizacji inwestycji pomijając w zasadzie etap jej eksploatacji.
Wobec powyższych wątpliwości zasadne jest twierdzenie, że organ uzasadniając decyzję nie wziął pod uwagę (nie uwzględnił) wszystkich uwarunkowań, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, co z kolei stanowi rażące naruszenia art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej. Z powołanego przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że organ uzasadniając decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 84 ust. 1 cyt. ustawy) ma obowiązek należycie wyjaśnić, dlaczego nie widzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania w kontekście wszystkich uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Brak takich wyjaśnień nie pozwala na stwierdzenie, czy nie jest konieczne przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania, celem zbadania ewentualnych skutków realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia dla środowiska.
Odnosząc się natomiast do zarzutów wnioskodawczym, iż organ nie powinien był wydać decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dla przedsięwzięcia, które zostało już zrealizowane, wyjaśnić należy, że jak wynika z informacji organu, inwestycja polegająca na poborze wód i budowie studni dla ujęcia tych wód nie była zrealizowana w chwili wydawania weryfikowanej decyzji. Gmina [...] od 2009 r., a więc przed wystąpieniem o wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przeprowadzała bowiem jedynie prace polegające na poszukiwaniach wody, w ramach których to prac wykonywano odwierty poszukiwawcze.
Ponadto nawet w przypadku, gdyby przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wykonane przed wystąpieniem o określenie uwarunkowań środowiskowych, to i tak wydana w tym przedmiocie decyzja nie mogłaby być z tego powodu unieważniona jako naruszająca w sposób rażący prawo. Rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, to naruszenie normy prawa niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. W sposób rażący może więc zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (por.: wyrok NSA z dnia 26.01.2012 r. I OSK 920/11 - publ. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 126285). Wprawdzie w myśl art. 71 ust. 2 ustawy, środowiskowej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, albo przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże w orzecznictwie dopuszcza się stosowanie innych niż językowa wykładni tego przepisu, nie dając tym samym prymatu dla wykładni językowej.
Jak bowiem podkreślono w wydanych w podobnym stanie prawnym wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26.11.2008 r. (sygn. akt II OSK 1481/07 - LEX nr 746221) i z dnia 03.02.2010 r. (sygn.. akt II GSK 6/10 - LEX nr 596980), fakt rozpoczęcia, a nawet zrealizowanie inwestycji nie czyni bezprzedmiotowym postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. W tej sytuacji uznać należy, że wydanie decyzji w przedmiocie uwarunkowań środowiskowych nawet po zrealizowaniu przedsięwzięcia byłoby dopuszczalne, a już na pewno nie stanowiłoby rażącego naruszenia prawa.
Na decyzję tę W. A. i M. A. skutecznie złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r.
Skarżonym decyzjom zarzucili naruszenie przepisu art. 7, art. 77 § 2, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 158 § 1 ust. 2 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy oraz błędną wykładnię zgromadzonego materiału dowodowego.
Nadto zarzucili naruszenie art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ocenie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenie oddziaływania na środowisko poprzez przyjęcie, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy [...] nie odpowiada dyspozycji tego przepisu. Zarzucając orzekającemu organowi naruszenie art. 85 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 tej ustawy naprowadzili, że stwierdzenia zawarte w decyzji SKO w tym zakresie są zbyt daleko idące. Podnieśli nadto, że zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność decyzji organu I instancji spowoduje nieważność wydanej następnie przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania "Budowa obiektów do poboru wody".
W ocenie skarżących spowoduje to dyskwalifikację wniosku Gminy [...] złożonego do programu "Współpracy transgranicznej Polska – Białoruś - Ukraina" w zakresie zaopatrzenia w wodę. Końcowo podnieśli naruszenie art. 59 ust. 1 i art. 64 przywołanej wyżej ustawy, wyrażające się nakazaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przeprowadzenia w tej sprawie oceny oddziaływania na środowisko przez Burmistrza Miasta i Gminy [...].
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutu utraty dofinansowania przedsięwzięcia podniosło, że fakt ten nie może skutkować pozostawieniem w obiegu prawnym decyzji obarczonej kwalifikowanymi wadami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty tub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w trybie nadzwyczajnym, jakim jest stwierdzenie nieważności pozostającej w obiegu decyzji w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przypomnieć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji jest formalną derogacją wadliwej decyzji skutkującą możliwością ponownego załatwienia sprawy /post. SN z dnia 7 czerwca 2000 r., III CKN 1024/00, lex 51874/. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku naruszenia przepisu, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Podstawą zastosowania przesłanki określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. może być zatem niebudzący wątpliwości stan prawny, a rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne i bezsporne /J. Jędrośka, B. Adamiak, Zagadnienia rażącego naruszenia prawa, s. 69/.
Występuje ono wówczas gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na oczywistą niezgodność /tak wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997, nr 2 s. 26/, a także wówczas, gdy wbrew przesłankom przepisu, nałożono prawa lub obowiązki /wyrok NSA z dnia 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50/.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2012 r. nie naruszają prawa, a przede wszystkim - przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, oceniając w trybie stwierdzenia nieważności decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. wydanej, między innymi na podstawie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm./ prawidłowo przyjęło, że przepis ten daje podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jednak bez możliwości zawarcia w tej decyzji jakichkolwiek warunków realizacji przedsięwzięcia. W realiach sprawy należy więc zgodzić się ze stanowiskiem organu że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] wykraczające poza uregulowanie zawarte w przepisie art. 84 ust. 1 wyżej przywołanej ustawy, a stanowiącym jej podstawę materialnoprawną, jest kwalifikowanym naruszeniem, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem orzekającego organu, że tego rodzaju warunek zawarty w/w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] może być nakładany decyzją znajdującą podstawę prawną w art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a więc po przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
Słusznie więc nałożenie odmiennych trybów postępowania /art. 82 i art. 84 ustawy/, skutkujące wydaniem wadliwej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło jako wypełniające przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzając jej nieważność.
Wskazać nadto należy, że zawarcie warunku w decyzji, w sytuacji gdy przepis będący materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia tego nie przewiduje, wyczerpuje również przesłankę wydania decyzji bez podstawy prawnej, określoną również w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Niemniej jednak należy mieć przede wszystkim na uwadze, tak jak wskazał orzekający organ, istnienie przesłanki rażącego naruszenia prawa poprzez zawarcie w decyzji tak istotnego w realiach sprawy warunku, a wynikającego z braku oceny i interpretacji postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2011 r., [...], mogącego wskazywać na zasadność wydania decyzji w trybie art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. W takiej zaś sytuacji zachodzi sprzeczność między ustalonym stanem faktycznym sprawy a rozstrzygnięciem w świetle powołanej podstawy prawnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że zasadne jest stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...].
W tym stanie sprawy, w ocenie Sądu, orzekający w sprawie organ nie naruszył art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, prawidłowo go odkodowując. Nie naruszył też orzekający w sprawie organ dyspozycji art. 59 ust. 1, art. 64 pkt 1, art. 85 ust. 2 w zw. z art. 63 ust. 1 wyżej powołanej ustawy z uwagi na to, że nie ich naruszenie było podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta Gminy [...].
Wbrew twierdzeniom skargi orzekający w sprawie organ nie naruszył też przepisów procesowych: art. 7, art. 77 § 2, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. W postępowaniu bowiem nieważnościowym nie ma co do zasady miejsca na prowadzenie postępowania dowodowego w takim zakresie jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Ocena legalności decyzji ostatecznej dokonywana jest tylko i wyłącznie na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Oznacza to więc, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym.
W ocenie Sądu, nie zasługują też na uwzględnienie pozostałe zarzuty skarżących natury finansowej oraz uniemożliwienia realizacji programu "Współpracy transgranicznej Polska - Białoruś-Ukraina". Z zestawienia przytoczonych przez skarżących w w/w Programie czynności i dat wynika bowiem, że realizacja, w świetle podnoszonych okoliczności, była możliwa jeszcze po wydaniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzającego nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] w dniu [...] maja 2012 r.
Z przyczyn wyżej naprowadzonych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270/ orzekł jak w sentencji.