Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda [...] stwierdził, iż odwołanie H. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc po upływie czternastu dni od dnia doręczenia mu decyzji.
Postanowienie Wojewody wraz ze stosownym pouczeniem o prawie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w terminie 30 dni od dnia jego otrzymania zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 września 2004 r., czego dowodem jest zalegające w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzeniu jego odbioru. Stosowna skarga opatrzona datą 15 października 2004 r. skierowana do WSA w Rzeszowie, w której H. S. zakwestionował prawidłowość postanowienia z dnia [...] sierpnia 2004 r., wpłynęła do Kancelarii Ogólnej [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 19 października 2004 r.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z powyższych ustaleń skarżący uchybił temu terminowi, który dla niego upłynął 4 października 2004 r. W tym kontekście bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostaje jednak okoliczność braku wykazania przez organ II instancji dokładnej daty złożenia skargi (jej nadania w urzędzie pocztowym), skoro jak wynika z treści skargi została ona sporządzona dopiero 15 października, a więc po upływie terminu przewidzianego dla jej wniesienia.
Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 tego artykułu).
Z uwagi na powyższe, uwzględniając jednocześnie zawarty w tym zakresie w odpowiedzi na skargę wniosek Wojewody [...], na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.