Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie przez Stowarzyszenie A. z siedzibą w R. jest uchwała z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] w spawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr [...] w rejonie Hotelu [...] przy AL. C. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie wskazało, iż powyższa uchwała przewidująca powstanie w miejscu dotychczasowej lokalizacji hotelu [...], zabudowy [...], jest sprzeczna z interesem publicznym, gdyż nie uwzględnia ważnych problemów dla życia i zdrowia fizycznego jak i duchownego mieszkańców R., takich jak: ochrona środowiska naturalnego, rozwiązania komunikacyjne, skutki społeczno - ekonomiczne, argumenty historyczne z zakresu poszanowania i ochrony dziedzictwa narodowego, racje projektowo-architektoniczne dotyczące danej dzielnicy i całego miasta R. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o odrzucenie skargi.
W uzasadnieniu wskazał, że skarga została wniesiona bez uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto, podniósł, iż Stowarzyszenie nie wykazało w swej skardze, że posiada legitymację prawną w przedmiotowej sprawie - z tego względu, że kwestionowana w skardze uchwała narusza jego chroniony interes prawny lub uprawnienie bądź z tego względu, że reprezentuje osoby, których chroniony interes prawny lub uprawnienie ta uchwała narusza, i jednocześnie osoby te wyraziły pisemną zgodę na złożenie skargi w ich imieniu.
Odpierając powyższe zarzuty Stowarzyszenie wskazało, iż wyczerpało administracyjny tok instancji, gdyż w piśmie z dnia 30 marca 2006 r., Nr [...] wezwało Radę Miasta do usunięcia naruszenia "interesu prawnego", tj. uchylenia uchwały nr [...]. Wskazało również, że skoro pismo to zostało podpisane przez grupę mieszkańców R. i okolic, a więc przedstawicieli znacznie większej liczby mieszkańców aglomeracji, to tym samym nie tylko Stowarzyszenie ale też podpisane osoby fizyczne stały się stroną w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Po myśli art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 5).
Sposób zaskarżania tego rodzaju aktów jednostek samorządu gminnego został określony w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 Nr 142, poz. 1591)
Zgodnie z art. 101 ust. 1 powyższej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Zatem warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy jest skierowanie uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że dla skutecznego wniesienia skargi koniecznym było wezwanie Rady Miasta do usunięcia naruszenia, o jakim mowa w cytowanym wyżej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do którego doszło poprzez wydanie zaskarżonej uchwały.
W aktach brak jest takiego wezwania. Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, iż wyczerpała administracyjny tok instancji poprzez wezwanie Rady Miasta do uchylenia uchwały nr [...]. Uchwała ta nie stanowi przedmiotu zaskarżenia, a zatem wezwanie do jej uchylenia, pozostaje bez wpływu na wyczerpanie administracyjnego toku instancji w stosunku do zaskarżonej uchwały.
Nadmienić również należy, że Stowarzyszenie nie ma legitymacji skargowej do wniesienia przedmiotowej skargi.
Zgodnie z cytowanym art. 101 ustawy o samorządzie gminnym skargę na uchwałę gminy z zakresu administracji publicznej można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy wyrażą na to pisemną zgodę.
Przesłanką jest naruszenie własnego interesu lub własnego interesu grupy mieszkańców reprezentowanych przez skarżącego. W utrwalonym już orzecznictwie dominuje pogląd, że naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia musi występować obiektywnie i odnosić się do realnie istniejącej potrzeby ochrony prawnej. Interes prawny musi mieć charakter osobisty, zindywidualizowany i skonkretyzowany, wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu. Legitymacji skargowej nie można zatem wywieść z postanowień statutu stowarzyszenia ani też z powołania się na potencjalne zagrożenie jakie może wynikać z faktu uchwalenia aktu prawa miejscowego. Skarga z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest środkiem prawnym obrony indywidualnego interesu prawnego, a nie interesu publicznego. (wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV SA 1486/2001)
Jak wynika ze skargi i dołączonych akt, Stowarzyszenie występuje w imieniu własnym, gdyż brak jest informacji o udzieleniu pisemnej zgody do reprezentowania interesów grupy mieszkańców. Zatem ocena istnienia interesu prawnego powinna być dokonana w odniesieniu do Stowarzyszenia. Analiza akt dała podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona uchwała nie narusza własnego interesu Stowarzyszenia, gdyż na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, objętym zaskarżoną uchwałą, Stowarzyszenie nie posiada żadnej nieruchomości a brak jest przepisu, z którego by wynikał jego interes prawny.
Jeżeli zatem skarżące Stowarzyszenie wnosi skargę na przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego, działając w interesie publicznym, nie wykazując dokonanego konkretnego naruszenia interesu Stowarzyszenia, a z materiałów sprawy nie wynika, aby Stowarzyszenie wnosiło skargę reprezentując grupę mieszkańców za ich pisemną zgodą to w rezultacie pozbawione jest legitymacji do wniesienia przedmiotowej skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.