Uzasadnienie
W dniu 14 sierpnia 2019 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga J. A. (dalej w skrócie: "skarżący") na decyzję Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2019 r. Przewodniczący Wydziału II wezwał skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych wniesionej przez niego skargi, poprzez podanie numeru PESEL – pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie o usunięcie braków formalnych skargi wraz z pouczeniem o skutkach jego niewykonania, zostało doręczone skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych - k. 25).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników.
Ponadto, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.
Wymienione elementy pisma (w tym numer PESEL strony skarżącej, będącej osobą fizyczną, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) stanowią wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowym, których brak podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a.
Skarżący mimo wskazania, o uzupełnienie jakich braków się go wzywa oraz pouczeniu o konsekwencjach grożących w razie nie wykonania zarządzenia, nie uczynił mu zadość.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.