Uzasadnienie
Zarządzeniami z dnia 5 i 7 lutego 2008 roku Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wezwał Z. B. do usunięcia braków formalnych oraz fiskalnych wniesionej przez niego skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2007 roku, Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, poprzez –odpowiednio – nadesłanie odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu w kwocie 100 złotych. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 11 lutego 2008 roku. Dołączono do niego stosowne pouczenie, iż procesową konsekwencją jego niewykonania w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, będzie odrzucenie skargi.
W odpowiedzi skarżący, w dniu 15 lutego 2008 roku (odcisk pieczęci pocztowej jednostki nadawczej na kopercie k. 29), wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Jednocześnie zwrócił się do Sądu o przesłanie kserokopii ewentualnie oryginału skargi, celem umożliwienia mu sporządzenia jej odpisu.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2008 roku Sąd odrzucił skargę z uwagi na nie usunięcie jej braków formalnych poprzez nadesłanie odpisu. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 marca 2008 roku (k. 39 akt sądowych).
Postanowieniem z dnia 20 marca 2008 roku referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Od postanowienia tego nie wniesiono sprzeciwu.
W dniu 19 marca 2008 roku Z. B. wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie wymaganej liczby jej odpisów. Motywując wniosek wyjaśnił, iż skargę sporządzał u swojej siostry na brudnopisie siostrzenicy. Sporządziwszy oryginał skargi wysłał go do Sądu, natomiast pierwotna treść skargi, sporządzona "na brudno" została w notesie siostrzenicy, która go zabrała. Skarżący twierdzi, iż nie miał wiedzy, że do skargi należało dołączyć stosowną liczbę jej odpisów; informacji takiej nie było w pouczeniu zaskarżonej decyzji. Po wezwaniu Sądu starał się odszukać pierwotną wersję skargi jednakże nie udało mu się jej znaleźć. Dopiero w dniu 15 marca 2008 roku siostrzenica dostarczyła mu brudnopis, w którym była ona zawarta. Wraz z wnioskiem skarżący przesłał odpis skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej jako P.p.s.a. do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: uchybienie terminowi, brak winy w niniejszym uchybieniu, ujemne skutki spowodowane uchybieniem, złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie uchybionej czynności równocześnie z wnioskiem.
W przypadku dekompletacji wskazanych powyżej przesłanek wniosek nie może być uwzględniony.
Jak z powyższego wynika przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy, ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie NSA z 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.).
Odnosząc powyższe do naprowadzonych na wstępie okoliczności Sąd stwierdza, iż wniosek o przywrócenie terminu zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu powołanie się skarżącego na brak wiedzy odnośnie tego, że skargę należało wnieść wraz ze stosowną liczbą jej odpisów zasługuje na uwzględnienie. Potwierdzić należy powołany przez skarżącego fakt, iż w pouczeniu zaskarżonej decyzji nie było informacji w tym przedmiocie. Skarżący jako podmiot nieprofesjonalny zastosował się do jego treści i nie można mu zarzucić, że winien zdawać sobie sprawę z konieczności zachowania jednego egzemplarza skargi w razie ewentualnego wymogu sporządzenia jej odpisów. Powołane we wniosku okoliczności wskazujące na trudności w odzyskaniu oryginału skargi – w ocenie Sądu – również zasługują na uwzględnienie. Wynika z nich, iż skarżący podjął starania zmierzające do usunięcia braków formalnych skargi, i niezwłocznie po tym, jak stało się to możliwe braki te usunął.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.