Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2004 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., [...] nakazującą L. M. wykonanie określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ewidencyjny 0,56 położonej w R. do stanu zgodnego z prawem.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie L. M. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja objętą odwołaniem jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dniu jej wydania i przez to brak jest podstaw do uchylenia orzeczenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W szczególności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu własnej decyzji podkreślił, że odwołująca wybudowała budynek mieszkalny objęty postępowaniem w sposób niezgodny z pozwoleniem na budowę z dnia 27 września 1967 r. Odstępstwo od pozwolenia polegało na zmianie usytuowania budynku na działce przez co naruszone zostały wynikające z przepisów prawa zasady sytuowania budynków. Zbliżenie przez odwołującą budynku do działki położonej po stronie wschodniej jej nieruchomości na odległość 0,9m narusza zasady sytuowania budynków określone w § 20 ust.
2. Zarządzenia nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego /Dz. Min. Bud. Nr 10 z 1966 r., poz. 44/, a to oznacza, że budynek usytuowany w taki sposób narusza przepisy właściwe, obowiązujące w chwili wydania pozwolenia na budowę. Zaistnienie takiej sytuacji nie daje podstaw do prowadzenia innego postępowania jak tylko zmierzającego do usunięcia istniejącego naruszenia, a ten skutek może zostać osiągnięty tylko w drodze nakazu zamurowania otworów okiennych znajdujących się w ścianie położonej w odległości 0,9m od granicy działki. Podzielając ten sposób argumentacji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodziła się L. M. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzji obrazę art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że wykonane w ścianie budynku położonej w odległości 0,9m otwory okienne naruszają obowiązujące przepisy prawne. Dodatkowo skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a. przez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, zwłaszcza pominięcie oświadczenia właściciela działki sąsiadującej z jej nieruchomością od strony wykonanych otworów okiennych. Z tych względów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r.,[...].
Odpowiadając na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej prawo o p.s.a., sądy administracyjne sprawują sądową kontrolę działań administracji stosując prawem określone środki. Sprawowanie kontroli zgodnie z treścią art. 134 § 1 prawa o p.s.a. polega na rozpatrywaniu skarg w granicach danej sprawy, przy nie związaniu sądu granicami skargi, jej podstawą prawną i formułowanymi przez stronę wnioskami.
Oceniając merytorycznie zaskarżoną decyzję Sąd stwierdza, że decyzja ta narusza przepisy prawa. Naruszenie odnosi się do niewyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, zatem organy obu instancji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływa na przyjęty w rozstrzygnięciu sposób wykładni. W postępowaniu administracyjny nie ustalono w jakim czasie wykonane zostały okna objęte zaskarżonymi decyzjami. W trakcie rozprawy strona skarżąca stwierdziła, ze otwory okienne wykonano wraz z realizacją budynku. Inne oświadczenia w tym zakresie złożył uczestnik B. O. Ustalenie tej kwestii w sposób nie budzący wątpliwości jest istotne z tego powodu, że rozstrzyga o właściwości stosownych przepisów materialnych jako podstawy orzekania.
Zatem w stanie jaki zaistniał przed Sądem, organ ten nie może ustalić, czy powołany w podstawie prawnej decyzji art. 51 prawa budowlanego może być podstawa decyzji rozstrzygającej o nałożeniu obowiązku wykonania robót budowlanych.
Sąd zwraca uwagę, że strona posiada pozwolenie na budowę, w którym elewacja wschodnia ma zaprojektowane okna. Stwierdzenie takiej okoliczności w ogóle stawia pod znakiem zapytania możliwość wydania nakazu dopóki istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, gdyż toczące się postępowanie ma za przedmiot okna, a nie poprawność usytuowania budynku na działce.
Wskazane uchybienia nie pozwalają orzekać w postępowaniu sądowym o meritum sprawy, gdyż brak materiału dowodowego nie daje podstaw do poczynienia wiążących ustaleń co do faktów, a to ma wpływ na kontrolę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów materialnych.
W prowadzonym ponownie postępowaniu organy muszą ustalić, kiedy wykonane zostały okna objęte nakazem. Ustalenia takie należy skonfrontować z pozwoleniem na budowę i dokonać oceny zaistniałej sytuacji w świetle treści tego orzeczenia, gdyż tym pozwoleniem organy są związane.
Mając na uwadze powyższe Sąd bierze pod uwagę treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. orzekł jak na wstępie.