Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. J. jest postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] października 2008 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie K. J., J. J., M. N., T. S., K. S., A. S. oraz małoletniej K. H. i A. H. z pobytu stałego w budynku mieszkalnym położonym pod adresem O. [...]. Zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w. zw. z art. 144 i art. 98 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139 poz. 993 ze zm.).
Jak wynika z uzasadnienia postanowienia i akt administracyjnych sprawy, postępowanie administracyjne o wymeldowanie w/w osób zostało wszczęte na wniosek M. N. z dnia 6 kwietnia 2009 r., jako właściciela domu położonego w O., oznaczonego nr [...].
W toku postępowania l-instancyjnego, wnioskiem z dnia 14 września 2009 r. K. J. wystąpił do Wójta Gminy [...] o wstrzymanie wszelkich czynności związanych z wymeldowaniem, uzasadniając to wniesieniem 12 września 2009 r. skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego; jak wynika z zalegającej w aktach sprawy kserokopii tej skargi /k. 102-105/ sporządzonej mimo tzw. przymusu adwokacko - radcowskiego osobiście przez K. J., dotyczyła ona postanowienia Sądu Okręgowego w R. o sygn. akt [...] o wpis prawa własności w księgach wieczystych, toczącej się z wniosku M. N. z udziałem K. J. /k. 111/.
Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] Wójt Gminy, po rozpoznaniu wniosku K. J., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie o wymeldowanie. W jego uzasadnieniu wskazał, że zostało ono wszczęte na wniosek M. N., będącego właścicielem nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości O., co ustalono na podstawie zawiadomienia Sądu Rejonowego w L. z dnia 31 grudnia 2008 r. o wpisie do księgi wieczystej (k. 2 akt administracyjnych).
Zgodnie z art. 98 § 1 Kpa organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, bowiem K. J. nie jest wnioskodawcą w sprawie o wymeldowanie.
Na postanowienie Wójta Gminy zażalenie do Wojewody [...] złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie oraz zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy.
W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Wojewoda postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Nr [...] postanowił o utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji wskazując, że zgodnie z art. 98 § 1 Kpa o zawieszenie postępowania o wymeldowanie z powodu toczącej się równolegle sprawy [...] mógł się zwrócić tylko M. N., który tego jednak nie uczynił. Sprawa o wpis prawa własności tocząca się w sądzie powszechnym nie będzie też miała wpływu na rozpatrzenie sprawy meldunkowej, dla której spory o własność nie mają żadnego znaczenia. W sprawach o wymeldowanie istotne jest ustalenie faktu opuszczenia lokalu, a nie posiadania do niego tytułu prawnego.
Skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] października 2009 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie K. J., wnioskując o "zawieszenie wniosków M. N.", jak również o anulowanie postanowień Wójta Gminy [...] i Wojewody [...].
W jej treści powołał się na prowadzone z udziałem jego i M. N. postępowania sądowe przed sądami powszechnymi oraz wniesioną przez siebie skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosząc o jej oddalenie ponownie wskazał na brak legitymacji skarżącego do złożenia wniosku o zawieszenie postępowania o wymeldowanie. Nie było także podstaw do jego zawieszenia z powodu spraw toczących się w sądach cywilnych. Ponieważ organ sam powinien ustalić okoliczności opuszczenia lokalu mieszkalnego w O. [...] przez wymienione osoby, możliwe jest rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej wymeldowania bez oczekiwania na orzeczenie w sprawie [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne i postanowienia w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną Skarga podlega uwzględnieniu jakkolwiek z innych powodów. Na wstępie, wskazać należy, że przed Wójtem Gminy [...] toczy się postępowanie z wniosku M. N. o wymeldowanie z pobytu stałego szeregu osób, w tym również skarżącego – K. J. Wnioskiem z dnia 14 września 2009r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy o zawieszenie tego postępowania do czasu rozpoznania jego skargi kasacyjnej przed Sądem Najwyższym.
Organ I instancji - Wójt Gminy, nie znajdując podstaw do zawieszenia tego postępowania, w świetle art. 98 § 1 kpa odmówił uwzględnienia wniosku. Wojewoda z tych samych względów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Orzekając w przedmiocie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania organy nie wzięły pod uwagę, że w aktach sprawy zalega postanowienie o zawieszeniu postępowania o wymeldowanie, wydane przez Wójta Gminy z dnia [...] mają2009 r. [...] w oparciu o treść art. 97 § 4 kpa. Z akt sprawy nie wynika natomiast aby organ I instancji wydał postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania. W tym miejscu, wskazać należy, że w przypadku zawieszenia postępowania istnieje przewidziana przez ustawodawcę instytucja prawna podjęcia zawieszonego postępowania określona w art. 97 § 2 kpa. Przepis ten stanowi, że w sytuacji gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Oznacza to, że podjęcie zawieszonego postępowania wymaga wydania postanowienia, jego doręczenia stronie oraz pouczenia o możliwości zażalenia na nie w oparciu o art. 101 § 3 kpa.
Jest to niezbędna formalność, bowiem od tego momentu jest wiadome, że prowadzone są dalsze czynności, w tym dowodowe, a w postępowaniu tym można aktywnie uczestniczyć składając wnioski dowodowe, podczas gdy w czasie zawieszenia postępowania organ podejmuje jedynie czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego. W tym stanie rzeczy, przy przyjęciu, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie zostało wydane, oznaczałoby to, że organ zarówno I jak i II instancji, wydając zaskarżone postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania, orzekał w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej. Ta wadliwość - wydania rozstrzygnięcia poprzednio rozstrzygniętego ostatecznie, przy zastosowaniu art. 126 kpa stanowi przesłankę nieważności określoną art. 156 § 1 pkt.3 kpa.
Jakkolwiek niedopełnienie obowiązku podjęcia zawieszonego postępowania, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie i orzekanie ponownie w przedmiocie zawieszenia postępowania należy zakwalifikować jak rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonych postanowień, nie mniej jednak, Sąd mając na uwadze konieczność wyjaśnienia przez orzekające organy czy postanowienie o podjęciu zawieszonego postanowieniem z dnia [...] mają 2009 r. postępowania zostało wydane, zaskarżone postanowienia z tej przyczyny uchylił.
W tym stanie sprawy, Sąd nie odnosi się do merytorycznej argumentacji skargi albowiem rozstrzygniecie w sprawie zdeterminowane zostało omówionymi wyżej względami formalnoprawnymi. W świetle powyższego, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.