Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. jest decyzja Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym Województwa [...] z dnia [...] czerwca 1994 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną Kolegium z dnia [...] kwietnia 1994 r. Nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lutego 1993 r. L.dz. [...] orzekającej o wygaśnięciu stosunku najmu lokalu mieszkalnego położonego w Ł. przy ul. R. [...] wobec H. B. oraz przydzielającej przedmiotowy lokal K. K. Skarżący J. M. pismem z dnia 13 maja 2005 r. (data złożenia w Sądzie) cofnął wniesioną skargę, uzasadniając to śmiercią H. B. (fakt ten został ustalony uprzednio w toku postępowania sądowego).
Rozpatrując złożony wniosek Sąd zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed lądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie obowiązujących od tego dnia nowych przepisów postępowania sądowo- administracyjnego - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - określanej dalej jako P.p.s.a.
Stosownie do treści art. 60 tej ustawy skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jedynie w przypadku, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, Sąd jest zobligowany do uznania tej czynności za niedopuszczalną.
Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie przesłanki wyłączające skuteczność oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi nie zachodzą. W związku z powyższym postępowanie sądowe na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało umorzyć.
O wpisie orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.