Uzasadnienie
W sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie zasiłku celowego na pokrycie kosztów leczenia H. J. złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z wniosku wynika, że mieszka w schronisku dla bezdomnych kobiet. Dysponuje dochodem w wysokości 600 zł miesięcznie.
Z kolei akta administracyjne sprawy wskazują, że wnioskodawczyni w schronisku, w którym przebywa ma zapewnione utrzymanie, wyżywienie, media, niezbędne środki czystości. Z uwagi na stan zdrowia wymaga systematycznego zażywania lekarstw, wizyt u lekarzy oraz zabiegów. Jest osobą niepełnosprawną. Część otrzymywanego zasiłku stałego (który wynosi 604 zł) skarżąca przeznacza na pokrycie kosztów swojego pobytu w schronisku; w lutym i kwietniu 2016 r. były to kwoty po 300 zł.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
H. J. znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy. W pierwszej jednak kolejności wskazać należy, że rozpoznanie żądania strony dotyczącego zwolnienia od kosztów sądowych jest zbędne. Powyższe uzasadnione jest brzmieniem art. 239 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zgodnie z którym strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Z uwagi na fakt, że sprawa zainicjowana skargą H. J. mieści się w powyższej kategorii, wymieniona jest zwolniona z obowiązku uiszczania w tej sprawie jakichkolwiek kosztów sądowych, a postępowanie w przedmiocie zwolnienia od tych kosztów należało umorzyć na podstawie art. 249a P.p.s.a.
Natomiast rozpoznaniu podlegało żądanie strony ustanowienia adwokata, które w świetle danych wniosku jest uzasadnione. H. J. mieszka bowiem w schronisku dla bezdomnych kobiet, partycypując w kosztach swojego w nim utrzymania. W tym celu przeznacza ok. połowę środków uzyskiwanych z tytułu zasiłku stałego (604 zł), a więc ok. 300 zł. Pozostała część przeznaczana jest na leczenie, którego niepełnosprawna strona wymaga. W takiej sytuacji niemożliwe jest, by skarżąca pokryła koszty wynagrodzenia zawodowego zastępcy prawnego, o którego ustanowienie się ubiega. Powyższe wiązałoby się bowiem niewątpliwie z powstaniem uszczerbku w jej koniecznym utrzymaniu.
W świetle zaś art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Skoro więc H. J. uzyskuje wprawdzie stały dochód, jednakże jego wysokość jest na tyle niska, że uniemożliwia zarówno zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych, jak też pokrycie kosztów niniejszego postępowania(tj. wynagrodzenia pełnomocnika, to należało orzec o ustanowieniu dla niej takiego pełnomocnika w ramach instytucji prawa pomocy, finansowanej ze środków publicznych. Podstawę orzeczenia w tym zakresie stanowi art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.