Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] działając na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. stwierdziło, że odwołanie C. S. od decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych zostało wniesione z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że organ pierwszej instancji wymienioną wyżej decyzję skierował na adres stałego zameldowania skarżącej. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, że odbiór w dniu 1 września 2009r. pokwitowała córka skarżącej. Ostatnim dniem czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania był 15 września 2009r. Odwołanie sporządzono 12 września 2009r. i wysłano listem w dniu 16 września 2009r. zatem po upływie ustawowego terminu. Zaistniały przesłanki do stwierdzenia, ze odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu.
W skardze do Sądu skarżąca nie wskazała kierunku weryfikacji zaskarżonego postanowienia. Opisała przebieg dotychczasowego postępowania przez organami pomocy społecznej i Marszałka Województwa. W dalszej części uzasadnienia podała, że 12 września 2009r., to była sobota, a odwołanie wysłała w "nowym tygodniu". Ponadto za pośrednictwem Ambasady RP otrzymała list z tą samą decyzją. Na piśmie z Ambasady widnieje data L. 11 września 2009r., przesyłkę tę odebrała 14 września 2009r. Skarżąca posiadała dwie identyczne decyzje, co do treści nr [...], ale o dwóch terminach do skłania odwołań i dlatego nie odwoływała się po raz kolejny od decyzji tej samej treści. W tych okolicznościach ze zdziwieniem przyjęła zaskarżone postanowienie i zwróciła się o wyjaśnienie, który termin jest właściwy do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.).
Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
Poddawszy takiej kontroli zaskarżone postanowienie Sąd doszedł do przekonania, że organ drugiej instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Stosownie do art. 42 § 1 k.p.a. pisma dorecza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Z przepisu tego wynika zasada bezpośredniego doręczania w mieszkaniu adresata lub miejscu pracy. Dopiero w przypadku niemożności doręczenia pism osobiście domownikowi sąsiadowi, dozorcy, istnieje możliwość doręczenia zastępczego (adresat odbiera pismo w placówce pocztowej lub właściwym urzędzie).
Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie mieszkała w lokalu, w którym jest zameldowana w R. przy ul. [...]. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2009r. nr skierowanym do Marszałka Województwa skarżąca podała adres zamieszkiwania w A. oraz adres E – mail (karta akt. admin. I inst. nr 138). Wcześniejsza korespondencja była skutecznie wysyłana do A. i tam przez skarżącą odbierana. Natomiast korespondencja wysyłana pod adres w R. zwracała się z adnotacją, że przesyłki nie podjęto w terminie (karta akt admin. I inst. nr 154).
W aktach administracyjnych sprawy są dwie decyzje Marszałka Województwa o tym samym numerze i z tej samej daty, identyczne w treści, lecz różniące się adresem strony. Na decyzji opisanej jako karta akt admin nr 235 jest adres C. S. w R., a na decyzji o nr akt admin. 243 jest adres C. S. w W. Obydwie decyzje zostały wysłane pod wymienione adresy.
Skoro skarżąca w piśmie z dnia 21 kwietnia 2009r. podała adres do korespondencji w W., to tam właśnie należało wysłać decyzję. W przypadku jakichkolwiek wątpliwości, wobec podawania adresu lokalu, w którym skarżąca była zameldowana w Polsce, organ winien był zwrócić się do strony o wskazanie adresu korespondencyjnego. Niedopuszczalne jest wysyłanie tej samej decyzji dla tej samej strony na dwa różne adresy, bo fakt odbioru decyzji nie może budzić wątpliwości, ze względu na skutki prawne związane z doręczeniem decyzji. Reasumując, Sąd stwierdził, że SKO błędnie dla liczenia terminu do wniesienia odwołania, jako jego początek uwzględniło odbiór decyzji pokwitowany przez córkę skarżącej pod adresem zameldowania w R. Datą, od której należało liczyć czternastodniowy termin do wniesienia odwołania jest odbiór decyzji przez skarżącą w W., czyli w miejscu jej faktycznego zamieszkiwania.
W skardze skarżąca twierdzi, że decyzję (za pośrednictwem Ambasady [...]) odebrała 14 września 2009r. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia korespondencji skarżącej w tej dacie w W. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ jednoznacznie ustali, w jakiej dacie skarżąca odebrała decyzję Marszałka Województwa z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w sprawie nienależnie pobranych świadczeń i czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu. W zależności od poczynionych ustaleń, organ albo rozpozna merytorycznie odwołanie, albo też wyda rozstrzygnięcie przewidziane w art. 134 k.p.a.
Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji.
Na mocy art. 152 p.p.s.a w związku z uwzględnieniem skargi Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się wyroku.