Uzasadnienie
L. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009r. znak: [...] umarzające postępowanie z zażalenia wyżej wymienionego na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie wniosku z dnia 24 marca 2009r.
Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.
Wnioskiem z dnia 24 marca 2009r. L. W. wystąpił do Wójta Gminy [...], żądając zwrócenia się przez ten organ do spółki A. w W., celem uzyskania odpowiedzi na pytanie dotyczące tego w jakiej sytuacji, kiedy i na jakiej podstawie oraz w jakim zakresie powyższa spółka uzyskała prawo rzeczowe obciążające działki nr [...] i nr [...].
Przy piśmie z dnia 15 kwietnia 2009r. Wójt Gminy [...] przekazał A. S.A. w W. pismo L. W. z dnia 24 marca 2009r., prosząc jednocześnie o zajęcie stanowiska i przedstawienie go zainteresowanemu. Pismo to (z 15 kwietnia 2009r.) doręczone zostało także L. W. (w dniu 20 kwietnia 2009r.).
Dnia 6 października 2009r. L. W. złożył w Samorządowym Kolegium Odwoławczym skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], w związku z brakiem odpowiedzi na jego pismo opatrzone datą 24 marca 2009r.
Wskazanym wyżej postanowieniem z dnia [...] października 2009r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie z zażalenia L. W. na bezczynność Wójta Gminy [...].
Skargę na to rozstrzygnięcie złożył do tut. Sądu L. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skuteczne uruchomienie procesu oceny legalności kwestionowanego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej uzależnione jest od dopuszczalności skargi. Jedną z jej przesłanek jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy. Formy takie, a zatem przedmiotowy zakres kognicji sądów administracyjnych wyznacza art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Stosownie do jego brzmienia kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Kwestionowane skargą L. W. rozstrzygnięcie nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu. W szczególności zaś nie jest postanowieniem wymienionym w § 2 pkt 2 powołanego wyżej artykułu.
Powyższy przepis (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.) odnosi się bowiem do postanowień wydawanych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym, w toku załatwiania sprawy indywidualnej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej.
Tymczasem pismo L. W. z dnia 24 marca 2009r. nie wszczęło jakiegokolwiek postępowania. Zawierało bowiem jedynie żądanie przekazania go innemu podmiotowi tj. spółce A. w W. Przedstawiając przedmiotowe pismo wskazanej w nim spółce, Wójt Gminy [...] wystąpił jedynie w charakterze pośrednika, nie zaś organu zobowiązanego z mocy przepisów prawa do prowadzenia postępowania, mającego na celu konkretyzację stosownych norm materialnego prawa administracyjnego, a zatem zmierzającego do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Należy podkreślić, że występując z tego rodzaju pismem, skarżący nie domagał się podjęcia określonego rozstrzygnięcia, które przyznawałoby mu jakieś uprawnienie bądź tylko stwierdzało jego istnienie. W tej sytuacji brak podstaw do twierdzenia o istnieniu sprawy mieszczącej się w obszarze materialnego prawa administracyjnego, przewidującego jej rozstrzygnięcie w formie decyzji w stosownym postępowaniu administracyjnym.
Skoro zatem wniosek L. W. datowany 24 marca 2009r. nie dotyczył żądania wszczęcia postępowania administracyjnego w rozumieniu wskazanego art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., objęte skargą postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie może stanowić przedmiotu merytorycznej analizy Sądu. Nie stanowi bowiem dopuszczalnej prawnie formy działania organu administracji publicznej, zaskarżalnej do tego Sądu.
Z przedstawionych względów orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a.