Uzasadnienie
Skarżący w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 976/12, A. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. II SA/Rz 976/12, dotyczącej skargi wyżej wymienionego na decyzję SKO. Sprawa o podanej sygnaturze została zakończona przed WSA na mocy wyroku z dnia 9 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SA/Rz 976/12 o oddaleniu skargi na decyzję SKO o odmowie przyznania zasiłku celowego.
Skarżący w treści swego wniosku o prawo pomocy przedstawił następujące okoliczności osobiste i dotyczące majątku: wnioskujący żyje samotnie, nie posiada nieruchomości, mieszkania, zasobów pieniężnych i przedmiotów majątkowych. Nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. W odpowiedzi na wezwanie skierowane do wnioskodawcy przez referendarza sądowego, skarżący przesłał do Sądu zaświadczenie wydane przez Starostę [...], poświadczające fakt zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z kolei w zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy [...] wynika, że A. R. nie posiada na terenie tej Gminy jakichkolwiek nieruchomości. Wypada dodać, że odmowa przyznania zasiłku celowego została oparta nie braku współdziałania A. R. z organami pomocy społecznej.
Stwierdzono co, następuje:
Skarżący A. R. ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata. Jego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych jest bezprzedmiotowy albowiem sprawy dotyczące przyznania zasiłku celowego zostały zwolnione od kosztów sądowych na mocy art. 239 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Przytoczony przepis zwalnia skarżących w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej od wszelkich od opłat i kosztów sądowych.
Z pewnością nie jest natomiast bezprzedmiotowy wniosek skarżącego o ustanowienie adwokata z urzędu. Dlatego jego żądanie procesowe zostanie odniesione do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Należy wyjaśnić, że według treści tej regulacji przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. Jest istotnym dla powyższej regulacji, że skarżący nie otrzymuje jakichkolwiek dochodów, nie posiada również żadnego majątku. Na poparcie tych twierdzeń wnioskujący przesłał do Sądu stosowne zaświadczenia organów publicznych. Ponieważ wnioskujący udowodnił, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania w postaci wynagrodzenia dla adwokata, jego wniosek o przyznanie prawa pomocy należy uwzględnić. Sytuacja majątkowa skarżącego powoduje, że aby mógł on dochodzić swych roszczeń przed sądem, należy na jego rzecz ustanowić adwokata, którego wynagrodzenie zostanie pokryte z budżetu państwa.
W aktualnym stanie prawnym, przesłanki przyznania adwokata czy radcy prawnego zostały wyłącznie uzależnione od tego czy strona wnioskująca posiada możliwości pokrycia własnym staraniem kosztów postępowania przed Sądem.
Należy pouczyć wnioskodawcę, iż niniejsze postanowienie jest równoznaczne z udzieleniem adwokatowi pełnomocnictwa (art. 244 § 2 p.p.s.a.).
Z wyżej powołanych względów orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia w oparciu art. 239 pkt 1 lit. a, art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.