Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie odmówił wnioskowi I. Z. i A. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W ustawowo przewidzianym do tego terminie wnioskodawcy złożyli sprzeciw, w którym podjęli polemikę z zaskarżoną do sądu decyzją. W zakresie wniosku o przyznane prawa pomocy powtórzyli za wnioskiem, że ze względu na niskie emerytury nie stać ich na poniesienie kosztów związanych z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym. Koszty poprzednich postępowań administracyjnych pokryli z emerytur, co świadczy o tym, że nie uchylali się od ich ponoszenia, jeżeli byli w stanie je pokryć. Podnoszą, że w ich ocenie należy im się nie tylko zwolnienie od kosztów, ale również zwrot wszystkich dotychczas poniesionych w postępowaniach kosztów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."): w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem rozpoznania jest wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, od wpisu od skargi.
Na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. osobie fizycznej przysługuje prawo pomocy w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznawany sprzeciw dotyczy kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego w krótkim odstępie czasu. Pierwszy wniosek został złożony w dniu 5 października 2017 r., będący przedmiotem niniejszego postępowania w dniu 18 grudnia 2017 r. Poprzednio rozpoznawany wniosek dotyczył częściowego zwolnienia od kosztów sądowych w zakresie wpisu od skargi, aktualnie skarżący zwrócili się o zwolnienie od całości kosztów postępowania w sprawie.
W ocenie Sądu w przeciągu dwóch miesięcy przedstawiona przez skarżących sytuacja nie zmieniła się. Wnioskodawcy natomiast rozszerzyli zakres swojego żądania.
Ze złożonych oświadczeń majątkowych wynika, że wnioskodawcy utrzymują się z dochodów uzyskiwanych z tytułu emerytur w łącznej wysokości 2.628,79 zł, zamieszkują w domu jednorodzinnym stanowiącym ich współwłasność małżeńską, którego wartość ocenili na około 150 tys. zł. Ponoszone przez nich wydatki to środki czystości – 100 zł, ogrzewanie domu 300 zł, telefon – około 70 zł, gaz – około 100 zł, energia około 60 zł, woda i kanalizacja 70 zł, śmiecie 30 zł, podatek od nieruchomości 30 zł, leczenie i lekarstwa 600 zł, ponadto wskazali, że ponoszą opłaty za dojazdy i pisma do urzędów.
W ocenie Sądu sytuacja finansowa wnioskodawców nie rodzi obowiązku prowadzenia postępowania na koszt państwa.
Aktualne są poprzednie twierdzenia zarówno referendarza, jak i Sądu, że sytuacja finansowa skarżących pozwala im na pokrycie kosztów sądowych. Skarżący mają zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, a uzyskiwany dochód pozwala na zaspokojenie wszystkich, choć skromnych potrzeb.
Nie przedstawiono żadnych okoliczności, z których wynikałoby, że ponieśli dodatkowe wydatki, które nadwyrężyłyby ich finanse w sposób uniemożliwiający poniesienie kosztów postępowania. Nie wykazano również żadnych nadzwyczajnej okoliczności, które dezaktualizowałyby wcześniej poczynione przez referendarza a ostatecznie przez Sąd ustalenia w zakresie przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.