Uzasadnienie
R. B. złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lipca 2014 r. o odmowie wyłączenia określonych w jego sentencji sędziów tut. Sądu od orzekania w sprawie dotyczącej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki zjazdu. Wezwana do uiszczenia wpisu od tego środka zaskarżenia w kwocie 100 zł wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych. Z wniosku tego wynika, że składająca go pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i dwójką dzieci – 7 i 10 lat. Mieszkają w domu o powierzchni 114,5 m.kw., utrzymując się z wynagrodzenia za pracę męża skarżącej, wynoszącego ok. 1 680 zł netto. Wniosek wskazuje, że rodzina żyje poniżej minimum socjalnego, nie stać jej nawet na opłacenie obiadów dla dzieci w szkole. Skarżąca to osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. W ostatnim czasie mąż wnioskodawczyni przebywał na zwolnieniu lekarskim i w związku z tym otrzymał niższe wynagrodzenie za pracę.
Jako wydatki strona wskazała: 4 900 zł (węgiel i drewno na opał), 1 500 zł (składki na ubezpieczenie w KRUS), bilety na dojazd do pracy (4 000 zł), 3 000 zł (prąd), 900 zł (gaz), 1 100 zł (ubezpieczenie), 2 000 zł (wydatki "szkolne"), 3 800 zł (utrzymanie osiemnastoletniego samochodu osobowego marki Suzuki Alto), 1 500 zł (utrzymanie "pola"), 600 zł (Internet), 400 zł (telefon).
Żądanie R. B. należy uwzględnić w całości. Dotyczy ono tzw. częściowego prawa pomocy, na które – zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." – składa się zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata (radcy prawnego). Ustawodawca uzależnił przyznanie takiego wsparcia od wykazania przez wnioskującego o nie, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Zasadniczo bowiem, to strony postępowania obowiązane są do ponoszenia wszelkich jego kosztów związanych ze swoim udziałem w sprawie, co wynika z art. 199 P.p.s.a. Tylko więc w razie, gdy wnioskodawca nie dysponuje jakimkolwiek dochodem bądź też dochód ten jest na tyle niski, że ledwo wystarcza na zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny, możliwe jest udzielenie mu wsparcia ze środków publicznych.
Analizując dane wniosku R. B. uznano, że wskazują one na zasadność zgłoszonego przez nią żądania. Strona podała we wniosku liczne wydatki, które mają znamiona koniecznych w rozumieniu powołanego art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Wyczerpują one przy tym całość dochodu, którego jedynym źródłem jest wynagrodzenie za pracę męża wnioskodawczyni. Uczestniczka postępowania jest zaś osobą bezrobotną, nie pobierającą zasiłku z tego tytułu. Wymienieni na utrzymaniu mają dwójkę dzieci w wieku szkolnym, co generuje spore wydatki na edukację (ok. 2000 zł rocznie).
W takiej sytuacji, uiszczenie przez stronę choćby kwoty 100 zł, a opłata w takiej wysokości obciąża ją obecnie, skutkowałoby niewątpliwie powstaniem uszczerbku w utrzymaniu rodziny.
Dlatego też uznano za zasadne dofinansowanie R. B. ze środków Skarbu Państwa i zwolniono ją od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, o czym orzeczono na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.