Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 czerwca 2022 r., znak: BP.500.2021.1103.1091.RZ9.223363 Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania P.K. (dalej: Skarżący) uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 28 maja 2021 r. i nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.
Z akt sprawy wynika, że w dniach od 12 kwietnia 2021 r. do 23 kwietnia 2021 r., przeprowadzona została kontrola przedsiębiorcy Skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Firma "B." P.K., [...].
Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 919, dalej u.t.d.). W toku czynności poddano kontroli czas pracy kierowców: J.B., D.K., R.K., K.O., T.O., W.P., R.W., J.Z., K.C. - za okres: od dnia 1 czerwca 2020 r. do dnia 31 października 2020 r.
Ustalenia kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.
Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiło:
- 1. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut;
- 2. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas do mniej niż 30 minut; - o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina; - za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut;
- 3. skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 1 godziny; - za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin;
- 4. przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone: - o czas do mniej niż 1 godziny;
- 5. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy - za każdy wpis;
- 6. nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy;
- 7. nieumieszczenie na wykresówce lub wydruku wymaganych wpisów lub umieszczenie na wykresówce lub wydruku nieczytelnych wpisów ręcznych;
- 8. niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy - za każdy dzień.
Pismem z dnia 6 czerwca 2021 r. Skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 20 maja 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. W uzasadnieniu decyzji podał, że po przeprowadzeniu ponownego postępowania oraz analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdza, że w zaskarżonej decyzji co do zasady prawidłowo ustalony został stan faktyczny i prawny. Organ odwoławczy wskazał jedynie, że w zaskarżonej decyzji wystąpiła konieczność uwzględnienia korzystnej dla strony interpretacji naliczania kar pieniężnych z tytułu naruszenia norm czasu pracy, które znajdują się w grupie lp. 5 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ odwoławczy wskazał, iż przyjął w tym przypadku interpretację bazującą na językowej wykładni wskazanych przepisów, która skutkuje brakiem sumowania kar, gdy wymiar czasowy stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia wypełnia hipotezę przewidzianą w kilku punktach.
Ten sposób wykładni został zaprezentowany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2021 r. o sygn. akt II GSK 604/21, w którym aprobując stanowisko wyrażone wcześniej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w zakresie interpretacji przepisów lp. 5.4 i lp. 5.7 załącznika nr 3 do u.t.d.
Z powyższych względów niezasadny jest zarzut Skarżącego, iż odnośnie przypadku przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 38 minutę przez kierowcę – T.O. w dniu 5 czerwca 2020 r. organ powinien zastosować karę pieniężną jedynie z punktu lp. 5.11.3 zał. nr 3 do u.t.d. Zgodnie bowiem z powyżej przedstawioną interpretacją organ wymierza karę z punktu 2 i 3 lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d.
Organ odwoławczy wskazuje, iż w odniesieniu do pozostałych naruszeń i kar cząstkowych w przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny. W pozostałym zakresie zatem organ odwoławczy przychylił się do ustaleń i stanowiska organu I instancji.
Zdaniem organu niezasadne są również zarzuty Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia wykresówek, danych z karty kierowcy, potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy K.C. za dni: 12 lipca 2020 r. i 14 lipca 2020 r. Organ odwoławczy nie uwzględnia przedstawionego wraz z wyjaśnieniami z dnia 10 maja 2021 r. wykazu okresów odpoczynku i przerw w jeździe dla kierowcy Pana K.C. w okresach 2020-07-12 00:00 - 2020-07-12 24:00 oraz 2020 - 07-14 00:00 - 2020-07-14 24:00. Przedsiębiorca okazał w toku kontroli wykazy odpoczynku i przerw innych kierowców, natomiast powyższy dokument został przedstawiony dopiero wraz z pismem nadesłanym w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz zapoznaniu się przez stronę z ustaleniami kontroli i ujawnionymi naruszeniami w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. Przedsiębiorca został poinformowany o obowiązku okazania, na dzień rozpoczęcia kontroli m.in. dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, a więc również kierowcy K.C. wykonującego przewozy na podstawie umowy o dzieło w okresie od 10 lipca 2020 r. do 15 lipca 2021 r.
Organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia, podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy R.W. we wskazanych okresach.
Organ II instancji nie uznał zarzutów Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] z okresu, kiedy pojazd ten prowadził kierowca T.O., tj. 22 października 2020 r. - 31 października 2020 r. Skarżący zarzucił, iż sczytań danych z ww. pojazdu dokonywano zgodnie z przepisami i w czasie użytkowania tachografu nie stwierdzono żadnych problemów z jego użytkowaniem. Organ odwoławczy wskazał, że gdyby przedsiębiorca na bieżąco analizował dane z karty kierowcy wraz z danymi z urządzenia rejestrującego pojazdu, co jest konieczne dla pełnej i bieżącej analizy czasu pracy kierowcy, miałby możliwość odpowiednio wcześnie zareagować na nieprawidłowości w działaniu tachografu.
Łączna kara za wszystkie ww. naruszenia określone w załączniku nr 3 do u.t.d. wyniosła 29.750 zł, jednakże z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt.
- 1) u.t.d. suma kary pieniężnej została ograniczona do kwoty 15.000 zł.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92 b u.t.d. Podkreślić bowiem należy, że Skarżący nie wykazał, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywały się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r., w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85.
Skarżący nie wskazał okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Wobec czego w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.
Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, zarzucając:
- 1. art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie ww. naruszeń;
- 2. art. 7 oraz art. 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz pominięcie w zaskarżonym akcie wagi przedkładanych wyjaśnień;
- 3. art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez ustalanie i dokonanie oceny stanu faktycznego na podstawie wybiórczo potraktowanego materiału dowodowego;
- 4. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione;
- 5. uchybienie art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez ich bezzasadne niezastosowanie;
- 6. brak uwzględnienia w wydanej decyzji zapisów załącznika nr I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie dopuszczalnych marginesów błędów, dopuszczające marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących.
Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedziach na skargi Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019, poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Skarga okazała się częściowo uzasadniona.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja GITD utrzymująca w mocy decyzję WITD wymierzającą skarżącemu karę pieniężną za naruszeniem przepisów w transporcie drogowym.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że w dniach od 12 kwietnia 2021 r. do 23 kwietnia 2021 r. w przedsiębiorstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola, w wyniku której stwierdzono szereg nieprawidłowości. W toku postępowania administracyjnego, jak również aktualnie w skardze nie zgłaszano zarzutów co do prawidłowości przebiegu kontroli, a również Sąd takich nie stwierdził. Stwierdzone podczas kontroli naruszenia stanowiły podstawę wymierzania kary na podstawie załącznika nr 3 do ustawy, w stosunku do prowadzącego przedsiębiorstwo P.K. i są aktualnie przedmiotem kontroli Sądu.
Za zbędne Sąd uznał przytaczanie przepisów rozporządzenia 561/2006 stanowiących podstawę prawną kwalifikacji czynów, prawidłowo powołanych przez organ. Nie budziła również wątpliwości uregulowana w art 92a u.t.d. kwestia odpowiedzialności osoby prowadzącej przedsiębiorstwo, jak również wynikające z tego przepisu maksymalne wysokości kar za poszczególne czyny oraz za wszystkie naruszenia stwierdzone podczas kontroli. W rozpoznawanej sprawie wysokość nałożonej kary została ograniczona do kwoty 15.000 zł z uwagi na zapis art. 92a ust. 5 pkt.
- 1) u.t.d.
Za organami wskazać także należy, że do kar pieniężnych w transporcie drogowym nie znajdą zastosowania przepisy o karach pieniężnych uregulowane w k.p.a. Kary pieniężne w transporcie drogowym są nakładane na podstawie art 92a w zw. z art 93 u.t.d., a także, że treść art 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d., które określają w sposób sztywny wysokość kar za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do ustawy. Organy nie mają w związku z tym prawa do miarkowania wymierzanych kar, a tym bardziej do odstąpienia od ich wymierzenie, czego zdaje się oczekiwać skarżący. Regulacja wynikająca z art 189d k.p.a., na mocy art 189a §1 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania.
Oceniając prawidłowość zaskarżonej decyzji skład orzekający uznał, że nieprawidłowo organ wymierzył karę za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Zachowanie to opisane jest w załączniku nr 3 w pkt 5.11. Zgodnie z ppkt 1 za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut normodawca przewidział sankcję 100 zł, o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut - karę 250 zł, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut - 350 zł.
Dokonując ustaleń przekroczenia dopuszczalnego czasu pracy i przewidzianych przerw, organy prawidłowo stwierdziły naruszenia norm czasu pracy, jednak w kilku przypadkach ze stwierdzonych naruszeń sankcja została wymierzona nieprawidłowo. Za wadliwą uznać należy praktykę sumowania przewidzianych w tym przepisie sankcji.
Przypomnieć należy, że na mocy ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481), która weszła w życie w dniu 3 września 2018 r. uległa zmianie treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, m.in. w zakresie dotyczącym lp. 5.11. i lp. 5.7, zastosowanych przez organ przy wymierzaniu kary pieniężnej w rozpoznawanej sprawie. Wskazać należy, że ustawodawca konstruując w znowelizowanej ustawie ww. przepisy użył zwrotów "o czas do" "o czas powyżej", "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" dla określenia norm czasowych naruszeń, od których uzależnił wysokość kary. W tym kontekście zwrot "powyżej" został użyty na określenie zdarzenia, które trwa od jego zaistnienia. Biorąc zatem pod uwagę treść lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. należy stwierdzić, że nie ma podstawy do sumowania kwot kar z punktów 1, 2, gdyż brzmienie punktu 2 lp. 5.11 załącznika nr 3 do u.t.d. nie pozwala na przyjęcie, iż przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją z punktu 1. Nie ma również wątpliwości, że wyraźne brzmienie punktu 3 lp. 5.5 załącznika nr 3 do u.t.d., w którym ustawodawca użył zwrotu "za każdą rozpoczętą godzinę powyżej" nie pozwala na przyjęcie, że przewidziana w nim kara jest poprzedzona sankcją łącznie z punktem 1 i 2 (zob. wyroki NSA: z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1738/21; z 26 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1863/21; z 24 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1753/21; z 2 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1137/21).
W ocenie składu orzekającego zasadne jest bowiem przyjęcie, że w przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut (tj. w naruszeniu opisanym w lp. 5.11 pkt 3 załącznika nr 3 do u.t.d.) zawiera się naruszenie wskazanego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut i o czas od 30 minut do mniej niż 1 godziny i 30 minut. W przypadku zatem nałożenia kary pieniężnej za skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego - na podstawie lp. 5.11 pkt 3 powołanego załącznika - przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - opisane w lp. 5.11. pkt 1 i 2 tego załącznika - ocenić należy jako naruszenie współukarane. W tego typu sytuacjach nie dochodzi więc do realnego zbiegu tychże naruszeń. Nie ma zatem uzasadnienia nakładania kar za każde z tych naruszeń z osobna, brak podstaw prawnych do sumowania tych kar, szczególnie, że z treści powoływanego załącznika wynika, że wagę stwierdzonych naruszeń ustawodawca ocenił odmiennie.
Te same okoliczności nie mogą bowiem stanowić naruszenia różnych deliktów dotyczących naruszenia przepisów dotyczących czasu pracy kierowców w szczególności przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy. Z tych względów za nieprawidłowe należy uznać ustalenie wysokości kary za omawiane naruszenia w przypadku: T. O. w dniach 5 czerwca 2020 r., 17 lipca 2020 r., 16 i 30 września 2020 r., D.K. w dniach 18 lipca 2020 r., 25 i 27 sierpnia 2020 r. oraz K.C. w dniu 15 lipca 2020 r.
Podobne spostrzeżenia należy odnieść do regulacji kar określonych w lp. 5.7. odpowiednio w punktach 1, 2, 3. Stwierdzić bowiem trzeba, że lp. 5.7 pkt 3 zał. nr 3 do u.t.d. stanowi samodzielną i wyłączną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej w każdym przypadku, gdy skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej wyniesie powyżej 2 godzin. W rozpoznawanej sprawy dotyczy to naruszenia którego dopuścił się K.O. w dniu 16 października 2020 r.
Próbując podważyć ustalenia organu, w szczególności dotyczących przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skarżący zarzucał organom nadmierną dokładność, rozliczania za każdą minutę, co jak wskazywał przy prowadzeniu działalności związanej z transportem drogowym i zatrudnianiu wielu kierowców jest niezwykle trudne.
Przepisy u.t.d. i dołączonych załączników, jak była o tym mowa wcześniej, w sposób sztywny określają sankcje za opisane w nich czyny. W załączniku nr I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie dopuszczalnych marginesów błędów, w dziale III zatytułowanym: wymagania dotyczące konstrukcji urządzenia rejestrującego w pkt f lit c wprowadzono dopuszczalne marginesy błędu przewidziane przy użytkowaniu przyrządów wskazujących i rejestrujących. Dwie minuty na dzień i 10 minut na siedem dni. Przyjęcie zatem ewentualnego marginesu błędu, o co wnioskował skarżący nie uchyla zasadniczo skutku ziszczenia się przesłanek do wymierzenia kary, jednakże organ w przypadkach naruszeń do 2 minut organ powinien odnieść się do podnoszonej przez Skarżącego "tolerancji dopuszczalnego błędu" uwzględniając przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 165/2014.
Wskazać również należy, że organ wymierzając karę za naruszenia polegającego na przekroczeniu dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone; lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d. nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, że Polska działając na podstawie art. 14 ust 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006, po zawiadomieniu i uzyskaniu aprobaty Komisji Europejskiej, postanowiła wprowadzić odstępstwa od stosowania przepisów art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ust. 8 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 w stosunku do kierowców wykonujących krajowy lub międzynarodowy transport rzeczy i osób. Zgodnie z tymi odstępstwami dzienny czas prowadzenia pojazdu nie mógł przekroczyć 11 godzin (odstępstwo od art. 6 ust. 1 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006).
W ocenie pozostałe zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw. Niezasadne są zarzuty strony odnośnie naruszenia dotyczącego nieudostępnienia wykresówek, danych z karty kierowcy (lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d.), potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy K.C. w dniach 12 lipca 2020 r. i 14 lipca 2020 r. Naruszenie określone pod lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do u.t.d. polega na nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego - za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy- 500 zł. Istota tego naruszenia sprowadza się zatem do tego, że kara pieniężna jest nakładana z powodu tego, że przedsiębiorca nie udostępnił funkcjonariuszom w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Jak wynika z akt sprawy żądany przez funkcjonariuszy dokument został przedstawiony dopiero wraz z pismem nadesłanym w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz zapoznaniu się przez stronę z ustaleniami kontroli i ujawnionymi naruszeniami w protokole kontroli nr [...] z dnia 23 kwietnia 2021 r. podkreślić wymaga, że Skarżący został poinformowany o obowiązku okazania na dzień rozpoczęcia kontroli m.in. dokumentów świadczących o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców, a więc również rzeczonego kierowcy.
Na akceptację nie zasługuje również zarzut Skarżącego naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu kierowcy R.W. we wskazanych okresach. Skarżący odnośnie powyższego naruszenia zarzuca, iż kierowca uniemożliwił sczytanie karty oraz, że dane z karty tego kierowcy są tożsame z zapisami tachografu. Zauważyć należy, że przedsiębiorca ma obowiązek udokumentować czas pracy kierowcy w okresie, kiedy kierowca ten wykonywał przewozy drogowe na jego rzecz. Fakt, że przedsiębiorca dysponuje danymi z tachografu cyfrowego pojazdu, którym kierowca wykonywał przewóz drogowy, nie zwalnia go z obowiązku udostępnienia dane z karty tegoż kierowcy. Zgodzić należy się z organem, że fakt zakończenia stosunku pracy z R.W. nie zwalnia Skarżącego z obowiązku posiadania pełnych danych cyfrowych za okres pozostawania tego kierowcy w jego dyspozycji.
Ponadto stwierdzić trzeba, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, że dołożył wszelkich starań i podjął wszelkie możliwe działania w celu pobrania danych z karty kierowcy Pana R.W., np. w postaci pism kierowanych do kierowcy o udostępnienie karty kierowcy, tym samym w żaden sposób nie udowodniła, że pobranie danych z karty tego kierowcy było obiektywnie niemożliwe.
Niezasadne są także zarzut Skarżącego odnośnie naruszenia lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. dotyczącego nieudostępnienia danych cyfrowych z pojazdu o nr rej. [...] z okresu, kiedy pojazd ten prowadził kierowca T.O., tj. 22 października 2020 r. - 31 października 2020 r. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego organ zasadnie uznał, że Skarżący ponosi wyłączną odpowiedzialność za nieprawidłowości w działaniu tachografu skutkujące brakiem zapisu danych, ponieważ nie analizował na bieżąco pobranych plików i dopiero w związku z kontrolą w przedsiębiorstwie podjął działania w celu naprawy wadliwego tachografu oraz aby uzyskać dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...].
Sąd nie zgadza się z podnoszonymi przez skarżącego zarzutami naruszenia art 92b i 92c u.t.d. Zgodnie z tymi przepisami podmiot wykonujący przewozy lub czynności związane z przewozem w sytuacji zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy bądź też w sytuacji gdy nie miał wpływu na powstałe naruszenia, może próbować uwolnić się od ponoszenia odpowiedzialności. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które w świetle tych przepisów usprawiedliwiałyby powstałe naruszenia. Usprawiedliwieniem dla powstałych naruszeń nie może być gołosłowne stwierdzenie, że w przedsiębiorstwie zachowana jest właściwa organizacja i dyscyplina pracy, umożliwiająca przestrzeganie przez kierowców przepisów określających normy czasu pracy. Stwierdzone naruszenia przeczą tym twierdzeniom.
Na przedsiębiorcy, który wykonuje transport drogowy, spoczywa szereg obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, do których należy m.in. powinność odpowiedniego udokumentowania, że przewóz drogowy jest wykonywany zgodnie zobowiązującymi zasadami. Nie zwalnia to jednak organu administracji, który dostrzegł w tym zakresie nieprawidłowości i zmierza do nałożenia określonej w ustawie kary, z obowiązku przeprowadzenia postępowania z poszanowaniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W świetle tych przepisów dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wymaga wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Mając to wszystko na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c. p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając sprawę organ, mając na uwadze powyższe wskazania, zobowiązany będzie poprawnie ustalić wysokość kary uwzględniając regulację wynikającą z art. 92a ust. 5 pkt.
- 1) u.t.d.