Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] grudnia 2004 roku Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] o odmownie uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu uprawnień kombatanckich wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku S. P. ur. 30 sierpnia 1928 roku s. A. W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 2002 r Nr 42, poz. 371, ze zm./.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnione zostało, że uprawnienia kombatanckie S. P. uzyskał na podstawie decyzji byłego Zarządu Związku B. o W.i D. w P. w dniu 16 grudnia 1976 r. z tytułu utrwalania władzy ludowej w okresie od 16 kwietnia 1950 r do 1 marca 1952 roku.
W wyniku postępowania weryfikacyjnego decyzją z dnia [...] maja 2000 roku Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. pozbawił S. P. uprawnień kombatanckich w oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371, ze zm./, która to decyzja w wyniku wniesionego odwołania o ponowne rozpatrzenie sprawy została utrzymana w mocy decyzją tegoż organu z dnia [...] maja 2001 roku Nr [...].
W/w decyzja została poddana kontroli sądowej na skutek wniesionej skargi przez S. P. i wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 7 maja 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1313/01 skarga została oddalona.
Następnie S. P. w dniu 22 października 2002 roku złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną o pozbawieniu go uprawnień kombatanckich, kwestionując jednocześnie zapis ustawy na mocy której decyzja ta została wydana.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na mocy art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowił postępowanie w sprawie i decyzją z dnia [...] maja 2004 roku Nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu w/w uprawnień kombatanckich.
W podstawie prawnej tej decyzji powołał przepis art. 151 § 1 w z. z art. 145 § 1 k.p.a. i art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 roku o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego /Dz.U. z 2002 r Nr 42 poz. 371 ze zm./.
W jej uzasadnieniu wyjaśnił, że nowy dowód który S. P. przedłożył jako podstawę wznowienia postępowania tj. pisemne oświadczenia świadków S. P. i F. M. organ uznał za niewiarygodny wobec dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. W swoich oświadczeniach w/w świadkowie potwierdzali udział razem ze skarżącym w walkach z Ukraińską Powstańczą Armią na terenie województwa białostockiego w okresie od 3 października 1951 r. do 24 grudnia 1951 r. jako żołnierze 9 Pułku KBW w B. gdy tymczasem treść zaświadczenia z Centralnego Archiwum Wojskowego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 1995 r Nr 647 oraz Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2004 roku tym zeznaniom zaprzecza.
W/w dokumenty dowodzą, że 9 pułk KBW w B. w latach 1949 - 1952 brał udział w walkach zbrojnych z organizacjami niepodległościowymi tj. Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym, Armią Krajową oraz z bandami rabunkowymi.
W/w okoliczność dała podstawę do odmowy wzruszenie decyzji ostatecznej.
W odwołaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołujący S. P. wniósł pozytywne rozpatrzenie sprawy, kwestionuje dowody wskazane przez organ i twierdzi, cyt. "że Trzecia Rzeczypospolita Polska stosuje wobec niego restrykcje odpowiedzialności zbiorowej zemsty politycznej na ludziach stojących nad grobem".
Decyzję zaskarżoną odwołaniem uważa za niemoralną, niehumanitarną i niesprawiedliwą.
Rozpatrując odwołanie organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie uwzględnił odwołania i stawianych w nim zarzutów i decyzją z dnia 3 grudnia 2004 roku utrzymał decyzję własną z dnia 28 maja 2004 roku, która to decyzja jest przedmiotem skargi.
W uzasadnieniu decyzji powtórzył argumentację jak w uzasadnieniu decyzji zaskarżonej a nadto dodał, że ocena dowodów została przeprowadzona prawidłowo a odwołujący nie przedstawił żadnych dowodów wiarygodnych na potwierdzenia swoich twierdzeń. Nie wskazał również innych tytułów do przywrócenia uprawnień kombatanckich.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący S. P. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu skargi opisał szczegółowo przebieg odbywania zasadniczej służby wojskowej oraz swój udział w walkach z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii oraz z grupami Werhrwolfu w ramach służby w 9 pułku KBW w B. w okresie od 16 kwietnia 1950 r. do 1 marca 1952 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzianych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006 roku skarżący dodatkowo zakwestionował zapis ustawy, która stanowiła podstawę pozbawienia go dotychczasowych uprawnień kombatanckich.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
skarga jest nieuzasadniona.
Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.
Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] grudnia 2004roku Nr [...] Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. o odmowie uchylenia decyzji tegoż organu z dnia[...] maja 2001 roku Nr [...] oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] maja 2000 roku Nr [...] o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich.
Materiał aktowy sprawy wskazuje, skarżący został pozbawiony uprawnień kombatanckich na postawie decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] maja 2000 roku Nr [...], która w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy została utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] maja 2001 roku Nr [...] a następnie wobec jej zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie została poddana kontroli sądowej i skarga skarżącego wyrokiem z dnia 7 maja 2002 roku sygn. akt SA/Rz 1313/01 została oddalona.
W uzasadnieniu tegoż wyroku zostało stwierdzone, że uprawnienia kombatanckie skarżący nabył wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej i zebrany materiał w sprawie nie pozwala na przyjęcie, by uprawnienia te pochodziły z jakiegokolwiek innego tytułu. Stwierdzone zostało również, że organ orzekający w sprawie nie przekroczył zastrzeżonej dla siebie zasady swobodnej oceny dowodów w ustaleniu, że 9 Pułk KBW w latach 1949-1952 w którym to skarżący pełnił zasadniczą służbę wojskową nie brał udziału w walkach z grupami Werhrwolfu i oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii.
We wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o pozbawienie uprawnień kombatanckich skarżący wskazał nowy dowód nieznany organowi w dniu wydania tej decyzji.
Przedłożył pisemne zeznania dwóch świadków potwierdzających jego walkę w okresie obywania służby wojskowej w 9 pułku KBW z grupami Werhrwolfu i z oddziałami Ukraińskiej Powstańczej Armii.
W/w dowód stanowił podstawę do wznowienia postępowania i wydania postanowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 5 i 149 § 1 i 2 k.p.a. w celu zbadania przyczyn wznowienia.
Postępowanie wznowieniowe natomiast wykazało, że nowe dowody przedstawione przez skarżącego nie dały podstaw do zmiany stanu faktycznego sprawy i tym samym do uchylenia decyzji o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich.
W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowej oceny dowodów zebranych w sprawie, nie przekroczył zastrzeżonej dla siebie zasady swobodnej oceny dowodów i prawidłowo odmówił uchylenia decyzji ostatecznej o pobawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich wspierając swoje ustalenia o dodatkowy dowód dopuszczony z urzędu z Instytutu Pamięci Narodowej w Warszawie /zaświadczenie z dnia 5 kwietnia 2004 roku Nr [...].
Potwierdza ono, że 9 pułk KBW w którym służył skarżący w okresie od 1949 r do 1952 roku brał czynny udział w walkach zbrojnych z Narodowymi Siłami Zbrojnymi, Narodowym Zjednoczeniem Wojskowym, Armią Krajową oraz z bandami o charakterze rabunkowym.
Wskazane przez skarżącego zatem nowe dowody z zeznań świadków nieznane organowi w dniu wydania decyzji nie dały podstaw do zmiany dotychczasowego rozstrzygnięcia.
Wytknąć należy Kierownikowi, że wydając postanowienie o wznowieniu postępowania nie przeprowadził postępowania w przedmiocie zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania tym samym naruszył przepis art. 148 § 1 k.p.a. oraz błędnie określił w sentencji postanowienia datę decyzji, której postępowanie dotyczy.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym doszło do jej wydania było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a.
Na wstępnym etapie tego postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania należało zbadać, czy z żądaniem tym występuje strona, czy zachowała termin i czy powołuje się na ustawowe przesłanki wznowienia.
Organ wydając postanowienie o wznowieniu postępowania nie przeprowadził postępowania w przedmiocie zachowania przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania tym samym naruszył przepis art. 148 § 1 k.p.a. nadto błędnie określił w sentencji postanowienia datę decyzji, której postępowanie dotyczy.
W ocenie Sądu jednak naruszenie w/w przepisu w tym stanie faktycznym sprawy nie ma wpływu na odmowę wzruszenie decyzji ostatecznej o pozbawieniu skarżącego uprawnień kombatanckich.
Zaznaczyć należy, że Sądowi znane są tezy zawarte w wyroku SN z dnia 6.02.2002 sygn. akt III RN 210/00 oraz w uchwale NSA z dnia 4 marca 2002 r. sygn. OPS 113/01 lecz w niniejszej sprawie nie mają one zastosowanie, bowiem skarżący domaga się uchylenia decyzji ostatecznej o pozbawieniu go uprawnień kombatanckich, tym samym umorzenia postępowania weryfikacyjnego.
W tym stanie sprawy Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja mimo wskazanych uchybień nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie dlatego też skargę jako nieuzasadnioną oddalił stosownie do art. 151 P.p.s.a.