Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 października 2013 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe związane z kontrolą opisanej w sentencji decyzji z powodu sprawy zawisłej przed Trybunałem Konstytucyjnym o sygn. K.27/13. Wyrok w tej sprawie wydano 5 grudnia 2013 r. i opublikowano w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej 16 grudnia 2013 r. pod poz. 1557.
W podaniu z 30 stycznia 2014 r. C.K. wniósł o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego z powołaniem się na ww. wyrok Trybunału.
Wniosek ten nie zasługiwał jednak na uwzględnienie. Wprawdzie w sytuacji, gdy podstawą zawieszenia postępowania było ustalenie, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, Sąd powinien je podjąć od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie, stosownie do art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "Ppsa"). W przypadku wyroku Trybunału Konstytucyjnego powinno to nastąpić po ogłoszeniu orzeczenia w Dzienniku Ustaw (art. 190 ust. 1 -3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 i art. 9 ust. 1 pkt 2 i 6 ustawy z 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172). Niemniej, postanowieniem z 12 grudnia 2013 r. II SA/Po 1026/13, sprostowanym postanowieniem z 13 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Uwzględniając zatem powód odmowy przyznania skarżącemu przez organy administracji publicznej specjalnego zasiłku opiekuńczego Sąd uznał, że pomimo braku rzeczywistej możliwości powołania jako podstawy zawieszenia niniejszego postępowania także ww. postanowienia z 12 grudnia 2013 r., w dalszym ciągu istnieje stan, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 Ppsa. Sprawa dotycząca zacytowanego pytania prawnego może bowiem mieć wpływ na wynik niniejszego postępowania. Dlatego podjęcie postępowania byłoby przedwczesne.
Wobec tego, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i art. 131 Ppsa, orzeczono jak w sentencji postanowienia.