Uzasadnienie
R. S. wezwany do uiszczenia wpisu od wniesionej skargi w kwocie 200 zł., z uwagi na "ubóstwo" i niskie dochody wniósł o zwolnienie od niego.
W złożonym w wyniku wezwania urzędowym formularzu PPF zawnioskował następnie o przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych, wskazując, że utrzymuje się wyłącznie z prowadzonego gospodarstwa rolnego, z którego w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochód w wysokości 300 zł.
W rozliczeniu miesięcznym z kwoty tej ponosi opłaty za energię elektryczną i gaz – po ok. 30 zł., dokonuje zakupu lekarstw i opału – po ok. 50 zł., resztę – ok. 140 zł. – przeznacza na zakup żywności. Jako majątek wykazał zajmowany dom o pow.
ok. 60 m², o nieuregulowanym stanie prawnym (po zmarłej matce).
Rozpoznając złożony wniosek stwierdzono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, którego przyznanie wnioskującej osobie fizycznej uzależnione jest od wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny – art. 245 § 3 w/z z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Stosownie do powyższego, o przyznaniu prawa pomocy w tym zakresie decyduje ocena możliwości finansowych osoby wnioskującej, dokonywana z uwzględnieniem sytuacji majątkowej, dochodów i wydatków jej oraz osób z którymi pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym (jeżeli takie są).
Mając na uwadze prowadzenie przez skarżącego 1-osobowego gospodarstwa domowego oraz deklarowane przez niego bardzo niskie dochody w średniej wysokości 300 zł. miesięcznie, należy stwierdzić po jego stronie brak jakichkolwiek możliwości poniesienia czy częściowego partycypowania w związanych z udziałem w sprawie kosztach sądowych. Dochody te, nawet przy założeniu pozyskiwania z gospodarstwa pożytków zaspokajających w naturze większość potrzeb żywieniowych, kształtują się zdecydowanie poniżej niezbędnego minimum socjalnego, umożliwiając bardzo skromną egzystencję, wręcz na granicy sygnalizowanego przez wnioskodawcę ubóstwa.
Tym samym nie jest możliwe poczynienie przez niego jakichkolwiek oszczędności i wygospodarowanie środków z przeznaczeniem na pokrycie kosztów sądowych, w tym opłacenie warunkującego merytoryczne rozpoznanie skargi wpisu, zwłaszcza że jego kwota wyczerpałaby ok. 2/3 miesięcznych dochodów wnioskodawcy.
Sytuacja ta skłania do uznania zasadności wniosku w całości, tym bardziej, że niezależnie od bardzo niskich dochodów, skarżący nie posiada też praktycznie żadnych wartościowych składników majątkowych ani oszczędności, przy pomocy których mógłby pokryć wymagane koszty sądowe. Brak jest także uzasadnionych przesłanek mogących świadczyć o tym, że w najbliższym czasie jego możliwości płatnicze mogą ulec poprawie w stopniu, który uzasadniałby np. przyznanie mu częściowego zwolnienia od tych kosztów.
Uznając w przedstawionej sytuacji wniosek R. S. za uzasadniony w całości, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.