Uzasadnienie
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 104 i 105 k.p.a., decyzją z dnia [...] czerwca 2006roku [...] po rozpatrzeniu sprawy samowolnie wybudowanego przyłącza telefonicznego napowietrznego, przebiegającego przez działkę nr 6012/1 w Ż., której właścicielami są Z. i J. D., do budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce 6013, której właścicielem jest J. B., umorzył postępowanie.Decyzja doręczona została Z. i J. D., J. B. oraz T. P. S.A. Pion Sieci Obszar w Rz..
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestorem przyłącza jest T. P. S.A.. Według oświadczenia J. B., właściciela działki 6013 oraz przedstawicieli T.P., przyłącz telefoniczny wykonany został w 1975 roku, brak jest jednak dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę.
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2003 roku organ zobowiązał T. P. S.A. do przedłożenia ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu technicznego przyłącza. Pomimo upływu terminu, dokumenty nie zostały przedłożone. Wobec tego, organ podjął działania zmierzające do zlecenia opracowania dokumentacji na koszt inwestora, zgodnie z art. 56 ust.3 ustawy z 24 pażdziernika 1974 Prawo budowlane. Ostatecznie inwestor wykonał ekspertyzę. W dniu 23 maja 2006 roku T. P. S.A. przedłożyła brakującą inwentaryzację geodezyjną powykonawczą. Z ekspertyzy technicznej wynika, że przyłącz do budynku przy ul. Rynek 11, wykonany jest w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami techniczno – budowlanymi oraz normami branżowymi, nie zagraża życiu i zdrowiu osób mieszkających w pobliżu przyłącza.
W odwołaniu od tej decyzji, Z. D. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, zarzucając naruszenie przepisów prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Odwołująca zarzuciła, że ekspertyza techniczna wykonana została po trzech latach od wydania postanowienia zobowiązującego do jej przedłożenia. Zgodnie z art. 80 k.p.a. podstawą decyzji powinien być całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie. Na organie, zgodnie z art. 7 i 77 k.p.a. ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czego organ I instancji nie uczynił. Wyjaśnienia dotyczące wykonania przyłącza w 1975 roku są niepełne, nieprecyzyjne i nieprawdziwe, bowiem linię wymieniał około 4 lata temu M. M., bez posiadania na potrzeby takiej wymiany wymaganych dokumentów.
Nadto – organ nie wezwał T.P. S.A. do przedłożenia dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę i przebudowę. Pozatem –w sprawie nie została przeprowadzona z udziałem stron rozprawa administracyjna połączona z oględzinami, co niewątpliwie było konieczne. Odwołująca zarzuciła też, że organ powołał się na nieistniejący przepis art. 56 ust.3 prawa budowlanego. Kolejny zarzut – to wadliwość sentencji zaskarżonej decyzji, stwierdzającej bezprzedmiotowość postępowania. Zdaniem odwołującej, w sprawie zaistniały materialno – prawne przesłanki załatwienia sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Odwołująca zarzuciła nadto, że organ prowadząc opieszale postępowanie, wydał wadliwą decyzję, lekceważąc swoje obowiązki nałożone przez prawo budowlane. Zignorował też prawa odwołującej które gwarantuje jej Konstytucja. Dodała, że od 6 lat domaga się przestrzegania przez jej sąsiada J. B. przepisów prawa budowlanego, a za wyrządzone jej szkody zdecydowana jest wystąpić z roszczeniem odszkodowawczym.
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją [...] z dnia [...] września 2006 roku uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestorem robót budowlanych była T. P. S.A. Pion Sieci Rz.. Organ I instancji kierował pisma urzędowe do tego podmiotu, co oznacza, że w postępowaniu uczestniczył podmiot nie mający zdolności do czynności prawnych. Jednostka organizacyjna uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisu jej do właściwego rejestru, a w czynnościach może uczestniczyć poprzez swojego statutowego przedstawiciela. Podmiotem praw i obowiązków nie może być jednostka organizacyjna spółki, bowiem nie posiada przymiotu strony.
Odpowiadając na zarzuty odwołującej, organ stwierdził, że są one nieuzasadnione. Prawo budowlane obowiązujące przed dniem 1 stycznia 1995 roku nie dawało podstaw do żądania od inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykonanie przyłącza do własnego budynku przez działkę stanowiącą cudzą własność może być zgodne z prawem administracyjnym, co nie oznacza, że nie narusza praw właściciela działki sąsiedniej. Ustalenia dotyczące okresu powstania przyłącza obligują organ do zastosowania w rozpatrywanej sprawie prawa budowlanego z 1974 roku, a powołany przez organ I instancji przepis art. 56 ust.3 tej ustawy wskazuje sankcje, jakie mogą zostać nałożone na zobowiązanego do dostarczenia wskazanych dokumentów, w przypadku nie wykonania obowiązku.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł J. D., mąż Z. D.. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarga zarzuca, że przedwczesne i nie poparte żadnymi dowodami jest stwierdzenie, że zaskarżona decyzja kierowana była do niewłaściwego organu.
Nadto – organ odwoławczy nie odniósł się w sposób rzetelny do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Postępowanie organu odwoławczego było prowadzone w sposób chaotyczny i wyrywkowy, co oznacza, że decyzja jest chybiona i przedwczesna.
Skarżący zarzucił naruszenie przez organ przepisów postępowania, a to:
- - art. 80 i 81 k.p.a.,bowiem decyzja jest przedwczesna
- - art. 75 k.p.a., gdyż wbrew temu przepisowi, organ nie wezwał Telekomunikacji Polskiej S.A. do doręczenia organowi dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę przyłącza, jak również z pozwoleniem na przebudowę
- - art. 89 § 1 k.p.a, bowiem nie została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem stron, połączona z oględzinami
Nadto – organ odwoławczy odstąpił od obowiązującej w procedurze administracyjnej zasady, wedle której organ związany jest stanem faktycznym i prawnym aktualnym na dzień orzekania i zastosował przepisy nieaktualnej ustawy z 24 pażdziernika 1974 roku.
Skarżący zarzucił też, że organ odwoławczy nie odniósł się do sentencji decyzji organu I instancji, który uznał sprawę za bezprzedmiotową.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153 poz. 1269 z 2002 roku / sądy te sprawują w zakresie swej działalności kontrolę pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz.1270 z 2002 roku / zwanej dalej P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, których dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
W myśl przepisu art. 145 P.p.s.a. Sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest naruszeniem prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub jeśli zachodzą przyczyny określone w przepisie art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.
W podstawie prawnej decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia organ odwoławczy powołał przepis art. 138 § 2 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy wydaje decyzję kasacyjną i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie I instancji zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa procesowego, a zatem gdy:
- - organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego lub
- - postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone, ale w rażący sposób naruszono w nim przepisy procesowe.
W takim przypadku organ odwoławczy, aby dokonać oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego, musiałby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające albo w całości albo w znacznej części, a do tego nie jest uprawniony. Zgodnie bowiem z treścią art. 136 organ odwoławczy może przeprowadzić tylko uzupełniające postępowanie dowodowe. Wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji jest wyjątkiem od zasady merytorycznego roztrzygnięcia sprawy administracyjnej.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ I instancji swoją decyzję skierował do niewłaściwego organu. Inwestorem robót budowlanych była bowiem T. P. S.A., podczas gdy organ I instancji kierował swoje pisma i akty administracyjne do T. P. S.A. Pion Sieci Rz., która jest jednostką organizacyjną Spółki, nie posiadającą przymiotu strony. To istotne uchybienie mogłoby w przyszłości stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie przepisu art. 156 §1 pkt.4 k.p.a.
Organ uznał, że naruszenie zasady udziału stron w postępowaniu administracyjnym jest przesłanką wystarczającą dla zastosowania przepisu art. 138 § 2. który to pogląd podziela Sąd.
Sąd uznał za przedwczesny zarzut skargi, że organ odwoławczy nie dołożył należytej staranności w kwestii wyjaśnienia okoliczności wykonania przyłącza telefonicznego i oparł się wyłącznie na wyjaśnieniach złożonych przez pracowników T.P. S.A. i J. B., bowiem organ odwoławczy wyraźnie stwierdził konieczność przeprowadzenia sprawy ponownie w trybie instancji.
Dalsze zarzuty skargi dotyczą nie doręczenia przez T. P. dokumentów związanych z pozwoleniem na budowę i nie przeprowadzenia rozprawy połączonej z oględzinami. Te zarzuty nie mogły być uwzględnione, skoro postępowanie toczyło się z naruszeniem zasady udziału stron. Natomiast zarzut nie odniesienia się przez organ odwoławczy do wadliwej decyzji organu I instancji jest niezrozumiały w sytuacji uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Odnośnie zarzutu skargi, że organ odwoławczy zastosował nieaktualne przepisy ustawy z dnia 24 pażdziernika 1974 Prawo budowlane Sąd wskazuje, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że do zastosowania tych przepisów obliguje okres powstania przedmiotowego przyłącza telekomunikacyjnego.
Reasumując- Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, że decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem norm prawa procesowego i dlatego musiała być wyeliminowana z obrotu prawnego. Skarga nie mogła być uwzględniona, jako bezzasadna. Skarżący był niekonsekwentny stawiając zarzuty pod adresem decyzji organu I instancji wnosząc jednocześnie o uchylenie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.