Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), uchyliło decyzję Starosty z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] dotyczącej wydania J. P. prawa jazdy kat. B i orzekło o uchyleniu wyżej opisanej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego odmawiając jednocześnie J. P. wydania prawa jazdy kat. B. Starosty wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie żądając jej uchylenia z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 112 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908).
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie jako wniesionej przez organ I instancji nie będący stroną w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje
Przedmiotem rozstrzygnięcia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty Kamieńskiego była indywidualna sprawa z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 1 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Przed zbadaniem zarzutów merytorycznych skargi w pierwszej kolejności należało rozważyć kwestie formalne, a w tym ocenić, czy Starosta jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w rozumieniu wyżej cyt. art. 50 p.p.s.a
Legitymacja do złożenia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
W dotychczasowym orzecznictwie ugruntowało się stanowisko, zgodnie z którym, organ ustawowo powołany do współdecydowania w określonej sprawie indywidualnej nie korzysta z uprawnień przysługujących w tej sprawie stronom postępowania, w tym do wnoszenia skargi do sądu administracyjnego (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 19 maja 2003 r., OPS 1/03, postanowienie NSA w Warszawie z dnia 18 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 398/00, pubi. Lex nr 54728, wyrok NSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 1995 r. sygn. akt II SA 1625/94, Wokanda 1995/8/33, uchwała SN z 27 lipca 1993 r., sygn. IN AZP 8/93, OSNCP 1994 r. z. 1, poz. 3).
Na gruncie niniejszej sprawy należy uznać, że Starosta występował w postępowaniu i rozstrzygał o istocie sprawy działając jako organ I instancji. To natomiast przesądza o niedopuszczalności wniesienia przez Starostę skargi na decyzję wydaną w tej sprawie przez organ odwoławczy.
Mając powyższe na uwadze, wobec złożenia skargi przez podmiot nie posiadający legitymacji skargowej, skargę należało odrzucić, co orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W związku z tym, że skarga podlega odrzuceniu, stronie skarżącej należało zwrócić uiszczony wpis od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 232 § 2 w/w ustawy.