Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę kasacyjną E. G. od postanowienia Sądu z dnia 6 października 2009r. na czynność Dyrektora Samodzielnego Publicznego Specjalistycznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w przedmiocie udostępnienia dokumentacji medycznej, ponieważ skarżąca sporządziła osobiście skargę kasacyjną, pomimo ustawowego obowiązku sporządzenia jej przez adwokata lub radcy prawnego. Ponadto skargę kasacyjną skarżąca wniosła z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia.
W dniu [...] r. wpłynęła do Sądu opinia pełnomocnika skarżącej wyznaczonego na zasadzie prawa pomocy - adwokata J. K. - o braku podstaw do wniesienia zażalenia od postanowienia Sądu z dnia 2 czerwca 2010r. W opinii zawarty został również wniosek adwokata o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej, oświadczając jednocześnie, że koszty nie zostały pokryte przez skarżącą nawet w części.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie, w ramach prawa pomocy, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Z § 2 ust. 2 rozporządzenia wynika, że podstawę zasądzenia powyższej opłaty stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 rozporządzenia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d wyżej wymienionego rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Sąd orzekając o wysokości opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego z urzędu, obowiązany jest do podwyższenia opłaty o kwotę podatku od towarów i usług, liczoną według stawki obowiązującej w dniu orzekania (22%) (§ 2 ust. 3).
Skoro w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w powołanym wyżej przepisie rozporządzenia wynosi 120 zł, to w tej wysokości należne jest wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność, powiększoną o podatek VAT wg stawki 22 % tj. o kwotę 26, 40 zł.
Z tych względów, na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d, § 19 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało orzec jak w sentencji.