Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332), po rozpatrzeniu odwołania T. S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] r. Nr [...], nakładającej na P. W. obowiązek wykazania prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością zlokalizowaną w W. przy ul. W. na terenie działek nr [...] i [...] poprzez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, w szczególności zgodę współwłaścicieli nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie lokalu nr [...] przy ul. W. w W. obejmujących części wspólne budynku jak ściany zewnętrzne i elementy konstrukcyjne, w terminie 14 dni od daty otrzymania decyzji - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
T. S. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc w skardze o wstrzymanie jej wykonania. Zdaniem skarżącego, wykonanie decyzji zarówno organu II, jak i I instancji i podjęcie dalszych czynności w sprawie mogących doprowadzić do zalegalizowania samowoli budowlanej, może wywołać trudne do odwrócenia skutki i wyrządzić mu szkodę. Zalegalizowanie cudzego obiektu budowlanego na jego działce uniemożliwi mu wybudowanie budynku na własnej działce, zgodnie z projektem oraz warunkami zabudowy (m.in. uniemożliwi budowę na granicy działki, a także konieczne będzie zachowanie odpowiednich odległości od wybudowanego samowolnie muru). Powyższe potwierdza ponadto to, że Starosta W. zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę na działce nr [...] do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez PINB w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył co następuje:
Przedmiotem rozpoznania Sądu stał się wniosek skarżącego (współwłaściciela sąsiedniej działki nr [...], przy ul. W. w W.) o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. wydanej w przedmiocie nałożenia na inwestora P. W. obowiązku wykazania prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością zlokalizowaną w W. przy ul. W. na terenie działek nr [...] i [...].
Jak wynika z akt sprawy przedmiotowa decyzja została wydana w toku postępowania naprawczego prowadzonego w sprawie robót budowlanych, polegających na przebudowie i remoncie budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. W. w W., wykonywanych przez właścicielkę tego lokalu P. W., bez zgłoszenia bądź pozwolenia na budowę.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie wskazuje się, że chodzi o taką szkodę, niekoniecznie materialną, która nie mogłaby być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie oraz przy zaistnieniu której zachodzi przesłanka istotnych trudności w przywróceniu rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 8.8.2014 r., II OZ 752/14, cbosa).
W ocenie Sądu, argumenty skarżącego w istocie dotyczą zasadności prowadzenia postępowania naprawczego w sprawie robót budowlanych wykonanych, według skarżącego, z naruszeniem granic jego nieruchomości. Domagając się bowiem wstrzymania wykonania obowiązku wykazania przez inwestora prawa do dysponowania na cele budowlane nieruchomością zlokalizowaną w W. przy ul. W. na terenie działek nr [...] i [...] skarżący oczekuje anulowania całego procesu legalizacji, negowanych przez niego, robót budowlanych prowadzonych na działkach sąsiednich względem jego posesji.
Takie argumenty nie mogą stanowić uzasadnienia dla wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem okolicznością uprawdopodabniającą istnienie przesłanek wyrządzenia szkody i trudnych do odwrócenia skutków to, że w przypadku wykonania przez inwestora obowiązku objętego zaskarżoną decyzją zostanie wydana decyzja kończąca główne postępowanie legalizacyjne, z którym skarżący co do zasady nie zgadza się.
Tym samym Sąd uznał, że skarżący nie wskazał istnienia konkretnych okoliczności uprawdopodabniających, iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki przewidziane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stąd też wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.. orzekł jak na wstępie.