Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit.1, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm. / i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego / Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. / orzekł o utracie przez R. S. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] r.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że R. S. odmówił bez uzasadnionej przyczyny udziału w przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy. Wobec powyższego pozbawiono go na okres [...] dni statusu osoby bezrobotnej.
R. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji i wniósł o jej uchylenie. Ponadto domagał się wnikliwej kontroli Urzędu Pracy i wszystkich podległych jednostek, przywrócenia statusu osoby bezrobotnej oraz wyciągnięcie sankcji dyscyplinarnych wobec osób odpowiedzialnych za zaniedbania i zaniechania. Decyzji zarzucił wydanie jej niezgodnie ze stanem faktycznym, naruszenie jego dóbr osobistych oraz stronniczość w typowaniu osób do robót sezonowych. R. S. wyjaśnił, że zaoferowana mu praca przy zbiorze owoców z wynagrodzeniem poniżej minimalnej średniej krajowej jest niezgodna z jego zawodem-[...]. Zarzucił organowi, że nie została mu zaproponowana oferta pracy w [...], mimo iż o takiej ofercie organ wiedział, co zostało opublikowane w Gazecie [...] z dnia [...] r.
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy / Dz. U. Nr 99, poz. 10001 z późn. zm. / po rozpatrzeniu odwołania R. S. od decyzji starosty z dnia [...] r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że zgodnie z art. 53 ust. 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta może skierować na okres do [...] miesięcy bezrobotnych, o których mowa w art. 49 pkt 2-6 do odbycia przygotowania zawodowego w miejscu pracy, bez nawiązania stosunku pracy (ust. 3). Staż i przygotowanie zawodowe w miejscu pracy odbywają się na podstawie umowy zawartej przez starostę z pracodawca, według programu określonego w umowie. Przy ustalaniu programu powinny być uwzględnione predyspozycje psycho-fizyczne i zdrowotne, poziom wykształcenia oraz dotychczasowe kwalifikacje zawodowe bezrobotnego. Program powinien określać:
1/ nazwę zawodu lub specjalności, której program dotyczy;
2/ zakres zadań wykonywanych przez bezrobotnego;
3/ rodzaj uzyskiwanych kwalifikacji lub umiejętności zawodowych;
5/ opiekuna osoby objętej programem przygotowania zawodowego i stażu.
Wojewoda stwierdził, że w aktach sprawy brak jest dokumentów na podstawie których urząd pracy skierował bezrobotnego do odbycia przygotowania zawodowego i nie wiadomo jaki rodzaj kwalifikacji lub umiejętności zawodowych strona by uzyskała w wyniku odbycia przedmiotowego szkolenia. Wobec powyższego organ odwoławczy nie mógł dokonać oceny zasadności odmowy podjęcia przygotowania zawodowego przez stronę i rozpoznać sprawy merytorycznie.
Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił R. S., że zagranicznymi ofertami pracy dysponuje Urząd Pracy, a powiatowe urzędy pracy jedynie je upubliczniają.
R. S. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i zarzucił Wojewodzie naruszenie art. 7 Kpa przez nie wyjaśnienie dokładnego stanu faktycznego sprawy.
Wniósł o:
- - zmianę zaskarżonej decyzji na podstawie art. 154 § 1 i § 2 Kpa poprzez przywrócenie mu statusu osoby bezrobotnej;
- - wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy na podstawie art. 7 Kpa;
- - orzeczenie o zaniedbaniach urzędniczych Urzędu Pracy w zakresie zaniechania skierowania R. S. do pracy w [...] w wyuczonym przez niego zawodzie i zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami;
- - nakazanie Wojewodzie przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem kierowania osób bezrobotnych do prac interwencyjnych, w tym sezonowych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację jak w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Przekazując sprawę organ odwoławczy może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy postąpił prawidłowo stosując przepis art. 138 § 2 Kpa, bowiem akta sprawy nie zawierały wszystkich dokumentów, wobec czego organ nie mógł rozpoznać sprawy merytorycznie tj. odnieść się do argumentów strony zawartych w odwołaniu. Tym samym chybiony jest zarzut skargi o niewyjaśnieni stanu faktycznego sprawy przez Wojewodę.
Skarżącemu wyjaśnić należy, że zawarte w skardze wnioski związane ze zmianą zaskarżonej decyzji przez Sąd po wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, orzeczenie o zaniedbaniach urzędniczych w Urzędzie Pracy oraz nakazanie Wojewodzie przeprowadzenia kontroli w zakresie kierowania do pracy osób bezrobotnych do prac interwencyjnych, nie mogły zostać uwzględnione, bowiem sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania merytorycznego w konkretnej sprawie i nie może zastępować organów administracji w ich kompetencjach. Sąd posiada jedynie uprawnienia kontrolne pod względem zgodności z prawem w stosunku do zaskarżonych decyzji administracyjnych i nie nadzoruje organów administracji publicznej. Powyższe należy do kompetencji innych organów państwowych.
Mając na uwadze powyższe rozważania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm./ orzekł jak w sentencji.