Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. D. C. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w G. o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie sygnatur spraw ENA wydanych przez Sąd Okręgowy w G.. w latach 2010-12, które zostały wykonane przez organy wymiaru sprawiedliwości krajów Unii Europejskiej w ten sposób, że osoba ścigana została przekazana na terytorium Polski.
Prezes Sądu Okręgowego w G. pismem z dnia 15 lipca 2020 r. poinformował wnioskodawcę, że żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Z tego względu, na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429), dalej określanej też jako "ustawa", wezwał D. C. do wykazania, w terminie 14 dni, że udzielenie żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Następnie, decyzją z dnia [...] września 2020 r., nr [...] Prezes Sądu Okręgowego w G. [...]. odmówił udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Sąd Okręgowy w G. nie gromadzi żądanego typu informacji w żadnym odrębnym zbiorze danych. Nie jest także możliwe wygenerowanie tych danych z systemu Currenda, gdyż system nie generuje tych danych za wskazany we wniosku okres. W takiej sytuacji konieczna byłaby analiza akt poszczególnych spraw, jak też treści wydanych w tych sprawach orzeczeń. Prezes Sądu Okręgowego w G.. Wskazał również, że w latach 2010 - 2012 w repertorium Kop zarejestrowano 609 spraw. Stąd uzyskanie żądanych informacji wiązałoby się z koniecznością zaangażowania pracowników sekretariatu w dodatkowe obowiązki, wykraczające poza zwykłą pracę w wydziałach i mogłoby spowodować, z uwagi na dużą ilość tych orzeczeń, paraliż zwykłej pracy w Wydziale, do której Wydział Karny został powołany.
Stąd też Prezes Sądu Okręgowego w G. uznał, iż skoro wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej, a wnioskodawca pomimo wezwania nie wykazał, że udzielenie mu informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, odmówił udostępnienia informacji publicznej.
D. C. złożył od ww. decyzji odwołanie podnosząc, że jest ona niezgodna z prawem i wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania.
W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Prezes Sądu Apelacyjnego w S., działając na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy w sposób obszerny wyjaśnił kryteria, wedle których orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego definiuje informację publiczną jako informację o charakterze przetworzonym. Prezes Sądu Apelacyjnego w S. stwierdził, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów prawa i zasadnie ocenił, że wniosek D. C. dotyczy informacji przetworzonej, a nie prostej. Trafnie uznał organ I instancji, że dla udzielenia żądanej informacji, celem wyszukania konkretnych spraw, według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, niezbędne byłoby zaangażowanie pracowników Sądu na dłuższy okres czasu, którzy nie mogliby w tym czasie realizować normalnych, codziennych obowiązków służbowych, co w konsekwencji mogłoby wpłynąć negatywnie na bieżące wykonywanie zadań przez ten Sąd. Wykonanie czynności związanych z realizacją wniosku skarżącego wymagałoby przeanalizowania 609 akt spraw sądowych, wyszukania konkretnych spraw i przygotowanie odpowiedzi, czyli przeprowadzenie analizy specjalnie na potrzeby zadośćuczynienia oczekiwaniom skarżącego. Zakres złożonego wniosku jest bardzo wąski, a program komputerowy nie daje możliwości wyszukania sygnatur spraw w prosty sposób.
W ocenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w S., w rozpoznawanej sprawie Prezes Sądu Okręgowego w G. dokonał prawidłowej wykładni art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy i zasadnie przyjął, że wniosek z dnia [...] czerwca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczył informacji publicznej przetworzonej. Uzyskanie tego rodzaju informacji jest możliwe po uprzednim wykazaniu przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji lub po stwierdzeniu z urzędu występowania takiego interesu (art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). W tej sprawie skarżący nie wykazał przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, nie dopatrzono się jej także z urzędu.
D. C. zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w całości, jako niezgodną z prawem, wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpoznania. Skarżący uznał, że pomimo iż w repertorium Kop zarejestrowano 609 spraw, to żądana informacja jest informacją prostą.
Odpowiadając na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w S. wniósł o jej oddalenie.
Przyznany w ramach prawa pomocy pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 11 maja 2021 r. podtrzymała dotychczasowe stanowisko zaprezentowane przez skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej;
- 2) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na treść wydanej decyzji tj.:
- - art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o inne przepisy prawa niż organ I instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania,
- - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu i nie umożliwieniu wypowiedzenia się co do zebranych materiałów,
- - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie zgromadzenia materiału w sposób wyczerpujący i nie ustalenie ile spośród 609 spraw zarejestrowanych w repetytorium Kop dotyczy Europejskiego Nakazu Aresztowania,
- - art. 77 § 4 K.p.a. poprzez brak zakomunikowania stronie faktów znanych organowi z urzędu w postaci ilości spraw zarejestrowanych w repertorium.
Zdaniem strony skarżącej, o przetworzonym charakterze informacji przesądza łącznie konieczność jej wytworzenia oraz znaczna pracochłonność przy wykonywaniu tej pracy (co stwierdzone zostało m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z siedzibą w Warszawie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r. o sygn. II SA/Wa 1079/20). Zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie uznane zostało, iż dla przyjęcia przetworzonego charakteru danej informacji konieczne jest przy wytwarzaniu informacji dokonanie czynności polegających na pracach porównawczych, analitycznych, czy szerzej na pracy intelektualnej, wobec czego informacja będzie mogła zostać uznana za przetworzoną jedynie wtedy, gdy do jej wyodrębnienia koniecznym będzie dokonanie stanowczych analiz, obliczeń, czy zestawień, których rezultatem będzie wytworzenie nowego dokumentu, czyli dokumentu innego niż pierwotny. W rozpoznawanej sprawie nie było natomiast konieczności dokonywania żadnych skomplikowanych analiz, wytworzenia jakiegokolwiek dokumentu, a jedynie przejrzenie spraw.
Nie może ujść uwadze, iż pomimo tego, że akt tych jest kilkaset, to jednak nie zostało wyjaśnione, czy wszystkie z tych spraw dotyczą Europejskiego Nakazu Aresztowania, bowiem do repetytorium Kop wpisywanych jest również wiele innych kategorii wniosków. Nadto z doświadczenia życiowego uznać można, że akta te nie są obszerne, a wnioskujący o informację nie żąda udzielenia informacji o wszelkich zapadających rozstrzygnięciach, a jedynie o konkretnie wskazanych decyzjach. Organ rozpoznający odwołanie skarżącego błędnie nie rozważył zatem, iż nie było konieczności przeglądania całych akt sprawy, a jedynie sprawdzenie dokumentu określającego sposób wykonania.
Nadto niesłusznie nie zważono, że przy ustalaniu charakteru informacji nie zostały określone wszystkie czynności jakie musiałby podjąć podmiot dla udostępnienia informacji oraz okoliczności mające wpływ na treść decyzji, jak m.in. nie zbadano czy dla sprawdzenia informacji wystarczające byłoby działanie jednej osoby, czy też konieczne byłoby podjęcie czynności przez większą liczbę podmiotów, jak również nie zostało wyjaśnione w jakim czasie osoba skierowana do tego zadania byłaby w stanie sprawdzić wnioskowaną informację. Organ rozpoznający sprawę nie ustalił zatem w dostatecznym stopniu stanu faktycznego umożliwiającego dokonanie wykładni zaistniałej sytuacji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, pomimo czego wykładni takiej jednak dokonał.
Nadto organ nie wskazał skarżącemu na żadnym etapie postępowania, iż powziął informację podczas rozmowy z Kierownikiem Wydziału II Karnego Sądu Okręgowego w G.., że nie ma możliwości podania sygnatur spraw Europejskiego Nakazu Aresztowania wydanych przez Sąd Okręgowy w G. w latach 2010-2012 z uwagi na to, że system nie generuje danych za te lata.
Nie można pominąć również faktu, iż w aktach sprawy nie ma informacji skąd organ powziął wiedzę o konkretnej ilości spraw zarejestrowanych w repetytorium Kop w latach 2010-2012, gdy danych tych nie ma w systemie informatycznym, a zatem skąd organ ma wiedzę, że zarejestrowano 609 spraw, a gdy informacja ta jest faktem znanym organowi z urzędu, niezasadnie nie została ona nigdy zakomunikowana stronie. Bezpodstawnie zaniechano ustalenia przedmiotem ilu z tych spraw był Europejski Nakaz Aresztowania. Wykaz Kop przeznaczony jest nie tylko do rejestracji spraw w przedmiocie Europejskiego Nakazu Aresztowania.
Podkreślić również należy, iż przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w S. naruszona została określona w Kodeksie postępowania administracyjnego zasada dwuinstancyjności, bowiem orzekł on na podstawie odmiennej podstawy prawnej niż organ I instancji, wydając decyzję na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w sytuacji gdy organ I instancji opierał rozstrzygnięcie na art. 16 ust. 1 ww. ustawy oraz na podstawie art. 104 § 1 K.p.a. i art. 105 § 1 K.p.a..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje.
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych.
Kwestią zasadniczą wymagającą w sprawie przesądzenia w pierwszej kolejności było udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy realizacja sformułowanego przez skarżącego żądania udostępnienia informacji w zakresie określonym we wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r., ma postać informacji publicznej prostej, czy informacji publicznej przetworzonej. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga rozważenia okoliczności związanych zarówno z zakresem wniosku oraz podmiotem go kierującym.
Nie jest okolicznością sporną w niniejszej sprawie, że zakres przedmiotowy żądania skarżącego mieści się w kategorii informacji publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176). Prezes Sądu Okręgowego w G. jest przy tym organem władzy publicznej obowiązanym do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy).
Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:
- 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego,
- 2) wglądu do dokumentów urzędowych,
- 3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.
Na podstawie powyższego przepisu w doktrynie i orzecznictwie sądowym dokonano klasyfikacji informacji publicznej na informację prostą oraz informację przetworzoną, której udostępnienie powinno być uwarunkowane zakresem, w jakim udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca nie zawarł w przepisach prawa legalnej definicji informacji publicznej przetworzonej, jak również nie zamieścił innych, poza wskazanym kryterium, zasad udostępniania tego rodzaju informacji.
Informacja przetworzona wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05). Przetworzeniem informacji jest zebranie lub zsumowanie, często na podstawie różnych kryteriów, pojedynczych wiadomości, znajdujących się w posiadania podmiotu zobowiązanego. Przetworzenie jest równoznaczne z koniecznością odpowiedniego zestawienia informacji, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez zobowiązany podmiot czynności analitycznych. Czasami rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie rzeczy mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz praktyczny", wyd. 1, wyd. LexisNexis z 2008 r., s. 25 i nast.).
Dla zadośćuczynienia wnioskowi skarżącego o wskazanie sygnatur spraw ENA wydanych przez Sąd Okręgowy w G. w latach 2010-12, które zostały wykonane przez organy wymiaru sprawiedliwości krajów Unii Europejskiej w ten sposób, że osoba ścigana została przekazana na terytorium Polski, konieczne było dokładne przejrzenie 609 spraw zarejestrowanych we właściwym repetytorium. Jak wyjaśniono bowiem w uzasadnieniu kwestionowanych decyzji, obecnie nie jest możliwe wygenerowanie oczekiwanej przez skarżącego informacji poprzez system informatyczny. Co istotne, w Sądzie Okręgowym w G. nie gromadzono danych w zakresie obejmującym zestawienie sygnatur akt spraw w latach 2010-12 według kryteriów wskazanych we wniosku, który to zbiór (zestawienia) mógłby zostać udostępniony skarżącemu. Dla realizacji wniosku skarżącego wszystkie 609 spraw musiałoby zostać przejrzane pod kątem poszukiwania informacji określonej w żądaniu skarżącego, a następnie mógłby zostać sporządzony wykaz tych spraw, celem udzielenia informacji skarżącemu zgodnie z wnioskiem.
Zapoznanie się, nawet pobieżne, z aktami ponad sześciuset spraw z lat 2010-12, celem wyłonienia tych spraw, które spełniałyby kryteria opisane we wniosku, byłoby niewątpliwie czynnością pracochłonną, wykraczającą poza normalne obowiązki realizowane w ramach działalności Sądu Okręgowego w G. Nie było przy tym niezbędne ustalenie i wykazanie przez organ czasu pracy jaki musiałby zostać poświęcony na realizację tego zadania przez pracownika lub pracowników Sądu.
Istotne jest przy tym podkreślenie, że Sąd Okręgowy w G. nie gromadził, bowiem nie miał takowego obowiązku, danych o które zwrócił się skarżący we wniosku. Zebranie tych danych za lata 2010-12 wymagałoby dokonania prostych z punktu widzenia skomplikowania czynności, aczkolwiek obejmujących 609 akt spraw. Jak zauważono w piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 11 maja 2021 r., skoro spraw tych jest kilkaset, to mimo tego nie oznacza to, że wszystkie dotyczą Europejskiego Nakazu Aresztowania. Dla zrealizowania wniosku skarżącego konieczne byłoby zapoznanie się z każdą z tych spraw. Jak trafnie oceniły to organy obu instancji, ze względu na zakres przedmiotowy żądania wniosku i ilość czynności wymagającej do jej wytworzenia, uzasadnione było uznanie informacji jako informacji o charakterze przetworzonym.
W literaturze przedmiotu wskazuje się, że konieczność wykazania szczególnej istotności z punku widzenia interesu publicznego jest swoistym "zaworem bezpieczeństwa" przed obowiązkiem rozpatrywania wniosków "awanturniczych", nękających, niemających nic wspólnego z chęcią realizacji prawa do informacji. Z jednej strony ma ona skutecznie chronić przed zalewem wniosków o udostępnienie informacji publicznej, które wymagałyby ogromnego nakładu pracy osób zatrudnionych w danej jednostce. Z drugiej, ma ograniczać obowiązek odpowiadania na wnioski oczywiście niesłuszne i niczym nieuzasadnione (por. P. Sitniewski "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", wyd. Presscom Sp. z o.o., z 2011 r., s. 61).
Ograniczenie prawa do uzyskania informacji przetworzonej do przypadków, w których jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, stanowi konsekwencję zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, która ma za zadanie chronić podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom, np. dla ich celów prywatnych (T.R. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie informacji publicznej, Warszawa 2002, s. 85-86).
Rozpoznający niniejszą sprawę skład orzekający Sądu uznał, że w okolicznościach sprawy zakres realizacji prawa do informacji publicznej, związany z zaspokojeniem zainteresowania skarżącego, z uwagi na ilość czynności jakie musiałby podjąć podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, osiągnąłby poziom wpływający na dezorganizację pracy Sądu Okręgowego w G.. Biorąc pod uwagę zakres pracy oraz niewymagającą dowodzenia ilość spraw podlegających rozstrzyganiu przez sądy powszechne - których głównym celem jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości, nie zaś pełnienie roli informacyjnej o orzecznictwie z lat ubiegłych - zdaniem Sądu, realizacja wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazanym przez skarżącego, zagrażałaby prawidłowemu funkcjonowaniu Sądu Okręgowego w G..
W ocenie Sądu, cel jakiemu służyć mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i wynikające z niej uprawnienia do żądania informacji o funkcjonowaniu i działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne, nie może stać się przyczyną uniemożliwiającą normalne funkcjonowanie tych organów i podmiotów na rzecz społeczeństwa. Z tego też względu m.in. prawodawca przewidział swego rodzaju ograniczenie w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, wskazując, że możliwe jest uzyskanie informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Podobny pogląd wyraził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 5 września 2013 r., sygn. akt I OSK 865/13 i z 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1365/11, zwracając uwagę, że ograniczenie wprowadzone przepisem art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy w zakresie udzielania informacji publicznej przetworzonej ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupiać się będą nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych kompetencji, lecz na czynnościach związanych z udzielaniem informacji publicznej. Uzyskanie przetworzonej informacji publicznej wiąże się z poniesieniem określonych środków finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z bieżącymi działaniami organu państwa.
W rozpoznawanej sprawie za prawidłowe Sąd uznał wezwanie skarżącego przez Prezesa Sądu Okręgowego w G. do wykazania, że działa on w interesie publicznym, a informacja o którą występuje, ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego.
Skarżący pomimo otrzymania wezwania w tym zakresie nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, co skutkować musiało odmową udostępnienia informacji publicznej.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ wydający zaskarżoną decyzję art. 15 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o inne przepisy prawa niż organ I instancji, co miałoby stanowić naruszenie zasady dwuinstancyjności Sąd uznał ww. zarzut za chybiony. Powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 104 § 1 K.p.a. było w pełni uzasadnione. Przepis art. 104 § 1 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.
Natomiast art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na to, że do decyzji, o których mowa w ust. 1 (o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzeniu postępowania), stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
Okoliczność, że organ I instancji (Prezes Sądu Okręgowego w G. niewłaściwie wymienił w podstawie prawnej rozstrzygnięcia przepis art. 105 § 1 K.p.a. nie miała jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organ wydał rozstrzygnięcie o odmowie udzielenia informacji publicznej z wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2020 r., nie zaś o umorzeniu postępowania. Podstawą prawną decyzji stanowił prawidłowo przywołany przepis art. 16 ust. 1 ustawy.
Skoro zakres przedmiotowy decyzji organów obu instancji jest tożsamy nie może być mowy o naruszeniu zasady dwuinstancyjności, nawet gdyby doszło do nieprawidłowego wskazania lub całkowitego pominięcia właściwych przepisów prawa.
Jako oczywistą omyłkę pisarką Sąd uznał, dostrzegając to uchybienie z urzędu, wskazanie w sentencji decyzji organu I instancji, jakoby autorem wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. był K. N., bowiem zarówno z osnowy decyzji, przytoczonej daty wniosku, jego treści oraz z lektury uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że autorem wniosku i stroną postępowania był D. C., której to okoliczności nie kwestionował sam skarżący w odwołaniu jak i we wniesionej skardze.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 77 § 4, należy wyjaśnić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej, jako ustawa szczególna, reguluje w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego to jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy K.p.a. znajdują zastosowanie tylko wtedy, gdy przepisy tej ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do przepisów K.p.a. jedynie w art. 16 ust. 2, a więc należy wyłączyć stosowanie przepisów tego Kodeksu do faz poprzedzających wydanie decyzji (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 832/19). Z tego względu w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej nie znajduje zastosowania przepis art. 10 § 1 K.p.a..
Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nie ustalenie ile spośród 609 spraw zarejestrowanych w repertorium Kop dotyczy Europejskiego Nakazu Aresztowania, skoro organ wyjaśnił, że takowego zestawienia w sposób prosty nie jest w stanie wytworzyć, nawet z wykorzystaniem systemu komputerowego oraz zasadnie uznając, że tego rodzaju żądanie ma charakter wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej.
Niezrozumiały pozostaje zarzut niezakomunikowania skarżącemu znanego organowi faktu w postaci ilości spraw zarejestrowanych w repertorium, skoro już w decyzji organu I instancji wyjaśniono, że spraw takich za lata 2010-12 było 609. Wiedzę o ilości spraw organ posiada właśnie z repertorium, co nie oznacza, że na jego podstawie jest w stanie wyodrębnić te, które były przedmiotem zainteresowania skarżącego wyrażonego we wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r.
Podsumowując, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo dokonaną wykładnię przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w niewadliwie ustalonym stanie faktycznym sprawy. Motywy kwestionowanego rozstrzygnięcia Prezes Sądu Apelacyjnego w S. przedstawił w sposób wyczerpujący, przekonujący i odpowiadający przepisom ustawy oraz K.p.a.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.