Uzasadnienie
Skarżący W. S. w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] odmawiającej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W przesłanym na wezwanie Sądu formularzu PPF wnioskodawca oświadczył że od kilku lat jest inwalidą. Zamieszkuje razem z żoną w mieszkaniu o powierzchni 66 m2.. Wnioskodawca otrzymuje rentę w wysokości 872 zł brutto, natomiast żona z prowadzonej działalności gospodarczej wg jego oświadczenia osiąga miesięczny dochód w wysokości ok. 1000zł. Nadto W. S. wskazał, że posiada ok. 1000 zł oszczędności na bieżącym koncie, a jego żona ok. 5200zł w Funduszu.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu do przedłożenia szczegółowych dokumentów potwierdzających wskazaną sytuację skarżący przesłał dokumenty dotyczące działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę, tj. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej oraz decyzję Urzędu Skarbowego w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2007 oraz wyciąg z rachunku bankowego. Dowodów dotyczących wysokości opłat za mieszkanie nie przedłożył, jednakże z wyciągu bankowego wynika, że czynsz za mieszkanie wynosi 475 zł, opłaty za energię elektryczną ok. 110zł.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., Sąd może przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 cytowanej ustawy). Osobie fizycznej można przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Oznacza to, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych ma charakter wyjątkowy i jest stosowana tylko w przypadkach osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną. Do osób tych można zaliczyć bezrobotnych, którzy nie mają prawa do zasiłku lub osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź środki te są bardzo ograniczone.
Osoba zamierzająca wytoczyć sprawę lub biorąca w niej udział powinna liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych. Powinna więc odpowiednio wcześniej, w miarę istniejących możliwości gromadzić środki potrzebne na pokrycie przewidywanych kosztów sądowych, tym bardziej, że sprawa toczy się z inicjatywy skarżącego.
W. S. jako skarżący winien liczyć się z ewentualnymi kosztami i gromadzić środki na ten cel. Tym bardziej, że skarżący razem z żoną ma miesięczny dochód w wysokości ok. 1870zł, konieczne wydatki związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą ok. 600zł. Wnioskodawca posiada również oszczędności.
Natomiast przytoczone powyżej przepisy jednoznacznie wskazują, że przy całkowitym zwolnieniu, osoba winna wykazać brak możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, a przy częściowym - brak możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe sytuacje nie zachodzą w sprawie.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, że bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny, nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, dlatego mając na uwadze sytuację osobistą i materialną skarżącego Sąd orzekł jak w sentencji.