Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] G.R. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie podwyżki czynszu za lokal mieszkalny. W uzasadnieniu skargi wniosła o zalecenie właścicielowi budynku sporządzenia uzasadnienia drastycznej podwyżki czynszu, nie uwzględniającej stanu technicznego i standardu budynku. Nadto wniosła o "wyjaśnienie czy uchylenie przez Trybunał Konstytucyjny pewnych punktów ustawy lokatorskiej jest obowiązujące, ponieważ z internetu nie zostały wykreślone i kto za ten stan odpowiada".
W odpowiedzi na wezwanie sądu zobowiązujące do sprecyzowania skargi w zakresie skarżonego organu, aktu lub czynności oraz naruszenia interesu prawnego, G.R. w piśmie z dnia [...] oświadczyła, że jej skarga z dnia [...] dotyczy sposobu załatwienia sprawy przez Burmistrza Miasta i Gminy, który nie uzasadnił podwyżki czynszu pomimo kierowanych do niego pism z taką prośbą.
W odpowiedzi na skargę, Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych, poddanych kognicji sądu, jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stwierdzenie braków skargi w tym zakresie skutkuje jej odrzuceniem.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze. zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3).
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na czynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie ustalenia stawek czynszu.
Stosownie do art. 659 § 1 w związku z art. 680 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U z 1964r., Nr 16 poz.
- 93) czynsz jest elementem umowy najmu. Umowa najmu, uregulowana w rozdziale II tego kodeksu, ma charakter cywilnoprawny co oznacza, że do rozpoznawania wszelkich sporów wynikłych z realizacji tej umowy właściwy jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny (art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego). Natomiast stosownie do art. 8 a ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.), właściciel może podwyższyć czynsz albo inne opłaty za używanie lokalu, wypowiadając jego dotychczasową wysokość, najpóźniej na koniec miesiąca kalendarzowego, z zachowaniem terminów wypowiedzenia. W ciągu 2 miesięcy od dnia wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, lokator może:
- 1) odmówić na piśmie przyjęcia podwyżki ze skutkiem rozwiązania stosunku prawnego, na podstawie którego lokator zajmuje lokal, z upływem okresu wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 2, albo
- 2) zakwestionować podwyżkę, o której mowa w ust. 4, wnosząc do sądu pozew o ustalenie, na podstawie przepisów ust. 4a-4e, że podwyżka jest niezasadna albo jest zasadna, lecz w innej wysokości; udowodnienie zasadności podwyżki ciąży na właścicielu (art. 8a ust. 5 tej ustawy).
Pozew, o którym mowa w powołanym przepisie, jest jednym z pism procesowych inicjujących postępowanie przed sądem powszechnym. Zatem sprawy wynajmowania lokali przez gminę jako sprawy cywilnoprawne należą do właściwości sądów powszechnych (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 2303/11 publ. na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Dlatego też, kwestia zasadności podwyższenia czynszu z tytułu najmu lokalu mieszkalnego wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy [...], nie może być przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym, gdyż jej źródłem jest umowa cywilnoprawna, zawarta między Gminą a skarżącą, jako podmiotami prawa prywatnego. W konsekwencji skarga wniesiona w tej sprawie nie podlega właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, gdyż jej przedmiotem jest żądanie nie mieszczące się w zakresie kognicji tego sądu, wyznaczonej treścią art. 3 P.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku skarżącej o wyjaśnienie zakresu obowiązywania "ustawy lokatorskiej" należy wskazać, że stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2012 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i nie mogą udzielać porad prawnych ani wyjaśniać kwestii publikacji aktów prawnych w internecie.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.