Uzasadnienie
B.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.z dnia 28 listopada 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki wiaty drewnianej ustawionej na działce nr [...] w U. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Sz 105/15. Sędzią sprawozdawcą w tej sprawie został wyznaczony sędzia WSA Marzena Iwankiewicz.
Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. wydanym na posiedzeniu niejawnym Sąd w składzie jednego sędziego – przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) - pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych tego wniosku i uiszczenie wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej – "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2).
Zgodnie z art. 167 P.p.s.a., ww. przepis stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego.
Sprostowanie może dotyczyć oznaczenia stron, sądu, sprawy, wskazania dat rozstrzygnięć, numerów decyzji, dokładnego wymienienia podmiotów postępowania sądowoadministracyjnego, jeśli niedokładność (błąd) ma charakter oczywistej omyłki pisarskiej lub rachunkowej.
W wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, w postanowieniu błędnie oznaczono sędziego orzekającego w tej sprawie.
Bez wątpliwości pozostaje, że sędzią sprawozdawcą tej sprawy (por. zarządzenie karta 1 akt) i tym samym sędzią, który wydał zarządzenie z dnia 23 kwietnia 2015 r. jest sędzia WSA Marzena Iwankiewicz.
Wobec powyższego, koniecznym było sprostowanie błędu pisarskiego w postanowieniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 156 § 1 i § 2 w zw. z 167 P.p.s.a.